บทที่ 93

เขามองเจี่ยนอันอันแล้วมองคนอื่นๆ

ครั้นเห็นว่าไม่มีผู้ใดคัดค้านจึงยอมเก็บเงินก้อนนี้เข้าสู่อกเสื้อ

“ดีๆ ๆ นับจากวันนี้พวกเจ้าก็จงพักอยู่ที่นี่ หากวันหน้ามีปัญหาอะไร ก็มาหาข้าที่บ้านที่อยู่ทางสุดขอบตะวันตกของหมู่บ้านชิงสุ่ยได้ ที่นั่นคือบ้านของข้าเอง”

เจี่ยนอันอันส่งยิ้มเห็นฟันให้อีกฝ่าย “เกรงว่าหลังจากนี้คงมีเรื่องต้องรบกวนท่านปู่เฉินเยอะมาก หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ”

ท่านปู่เฉินเห็นเจี่ยนอันอันเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเช่นนี้มีรอยยิ้มซื่อๆ เผยออกมา

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เช่นนั้นข้ากลับก่อนล่ะ”

หลังจากที่ท่านเฉินปู่กลับไป เจี่ยนอันอันจึงมองไปยังเฉินหย่งเหนียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

นางดีดนิ้วใส่เฉินหย่งเหนียนพลางพูดว่า “จำไว้ เจ้าเป็นคนพาพวกข้ามาที่นี่ด้วยความเต็มใจ หากมีผู้ใดถาม เจ้าก็ห้ามโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น”

เฉินหย่งเหนียนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

เจี่ยนอันอันปัดมือว่า “เจ้ากลับไปเถอะ ที่นี่ไม่มีธุระของเจ้าแล้ว”

เฉินหย่งเหนียนทำความเคารพให้กับเจี่ยนอันอันแล้วสาวเท้ายาวๆ จากไป

หลังจากที่เฉินหย่งเหนียนจากไป ฮูหยินใหญ่จึงค่อยมองห้องหับเหล่านี้

นางมีสีหน้าเป็นกังวล

สถานที่แห่งนี้ไม่อาจเทียบได้กับจวนเยียนอ๋อง นางไม่รู้ว่าเจี่ยนอันอันจะยินดีใช้ชีวิตกับพวกนางอยู่ที่นี่หรือไม่

แม้ว่าตลอดการเดินทางที่ผ่านมา เจี่ยนอันอันจะไม่เคยแสดงทีท่าว่าต้องการจากไป

แต่บัดนี้ทุกคนมาถึงที่นี่แล้ว หากเจี่ยนอันอันรังเกียจสภาพบ้านอันซอมซ่อของที่นี่

หากนางเปลี่ยนใจไม่อยากใช้ชีวิตกับพวกนางอีก เช่นนั้นฉู่จวินสิงผู้เป็นลูกชายของนางจะทำอย่างไร?

ลำพังแค่โทษฐานสมคบคิดกับศัตรูและขายชาติบ้านเมือง ก็ทำให้สถานการณ์ของพวกนางตึงเครียดมากพออยู่แล้ว

วันหน้าจะมีบุตรสาวสกุลใดยินดีแต่งงานกับฉู่จวินสิงอีก