บทที่ 94

พวกเขาต่างถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าบนรถม้ามีฟืนอยู่หนึ่งกระสอบ

สาวใช้สองนางไปตักน้ำจากบ่อน้ำร้างอยู่นานกว่าจะตักน้ำได้หนึ่งถัง

พวกเขามีอาหารอยู่เต็มรถม้า วันนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีอาหารแล้ว

หลังจากที่สาวใช้สองนางล้างทำความสะอาดหม้อเสร็จเรียบร้อย เจี่ยนอันอันก็มอบตะบันไฟอันหนึ่งให้พวกนาง

บ่าวรับใช้สองสามคนเริ่มขนอาหารบนรถม้า รวมถึงไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าเข้ามาในบ้าน

ไม่นานบรรดาสาวใช้ก็เริ่มก่อไฟทำอาหาร

เจี่ยนอันอันซื้อเกลือกับเครื่องปรุงรสเพิ่มจากร้านค้าในมิติแล้วมอบให้สาวใช้ทั้งสอง

ฮูหยินใหญ่กับคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่ว่างเช่นกัน

พวกนางเริ่มปัดกวาดฝุ่นภายในห้อง

มีเพียงฉู่จวินสิงกับฉู่จวินหลุนที่นั่งมองทุกคนยุ่งกับการทำงานอยู่กลางลานบ้าน

ส่วนเหยียนเซ่าเว่ยที่ถูกจับมาก็เอาแต่นั่งเงียบอยู่ในมุม

ทันใดนั้นเอง มีเสียงกรีดร้องดังมาจากในบ้าน

ครั้นเจี่ยนอันอันมาถึงก็พบว่าฮูหยินรองกำลังชี้ไปที่หนูตัวหนึ่งด้วยสีหน้าซีดเผือด

เจี่ยนอันอันเห็นว่ามีหนูตัวผอมแห้งตัวหนึ่งนอนอยู่ที่พื้น

มันกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าทีละน้อยๆ

เซิ่งฟางเดินมาดูเช่นกัน เมื่อเห็นว่าฮูหยินรองกลัวหนูก็เดินเข้าไปกระทืบมันตายในเท้าเดียวทันที

จากนั้นจับหางหนูแล้วโยนออกไปนอกบ้าน

เจี่ยนอันอันคิดในใจ เห็นทีว่าหมู่บ้านชิงสุ่ยจะแร้นแค้นยิ่งนัก

แม้แต่หนูของที่นี่ก็ยังหิวจนผอมซูบ

เคราะห์ดีที่นางมีอาหารเต็มรถม้า อีกทั้งในช่องมิติก็ยังมีอาหารอีกจำนวนมาก

ในระยะเวลาอันสั้นนี้ พวกนางไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอาหารกิน

แต่อย่างไรนี่ก็ไม่ใช่แผนในระยะยาว

หากจะใช้ชีวิตที่นี่ นางก็จำเป็นต้องคิดหาหนทางอื่น

เจี่ยนอันอันนึกถึงภารกิจของห้วงมิติ

นางเพียงแค่ต้องทำภารกิจของห้วงมิติให้สำเร็จ ก็จะได้รับเมล็ดธัญพืชห้าชนิดและน้ำพุวิญญาณ

นางหันไปมองฉู่จวินสิงที่นั่งอยู่บนพื้น พบว่าเขากำลังมองนางไม่ละสายตา