บทที่ 95

ห้องที่อยู่ด้านขวาสุดมีเตียงอุ่นสองหลัง ตรงกลางถูกคั่นด้วยกำแพงดิน

สามารถให้บ่าวรับใช้พักอยู่ที่ห้องนั้นได้

หนึ่งห้องยกให้ครอบครัวของฉู่จวินหลุน

ทว่าอีกสองห้องที่เหลือกลับทำให้ฮูหยินใหญ่ลำบากใจ

นางกับฮูหยินรอง และญาติสายรองอีกห้าคนสามารถพักอยู่ในห้องเดียวกัน

นอกจากนี้ภายในห้องก็มีกำแพงกั้นเช่นกัน

สามารถให้ฉู่อันเจ๋อกับญาติสายรองห้าคนนั้นนอนบนเตียงอุ่นหลังเดียวกันได้

แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้เจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงยังไม่ได้แต่งงานกัน

หากจะให้พวกเขาสองคนพักอยู่ห้องเดียวกัน เกรงว่าเจี่ยนอันอันคงไม่เห็นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเซิ่งฟางอีกคน จะจัดหาที่พักให้เขาอย่างไรดี?

ฮูหยินใหญ่กล่าวกับเจี่ยนอันอันด้วยความลำบากใจ “อันอัน เจ้าก็เห็นแล้วว่ามีห้องแค่นี้ เจ้าอยู่กับจวินสิงได้หรือไม่?”

เมื่อเจี่ยนอันอันได้ยินว่าต้องนอนห้องเดียวกันกับฉู่จวินสิง ก็อดมองไปทางเขาไม่ได้

พบว่าเขาไม่ได้มีท่าทีคัดค้านแต่อย่างใด

ตรงกันข้าม แววตาของฉู่จวินสิงฉายแววคาดหวัง

เจี่ยนอันอันก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

ฮูหยินใหญ่เห็นเจี่ยนอันอันไม่ตอบตกลงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

หากเป็นสมัยที่ยังอยู่จวนเยียนอ๋อง ไม่มีทางที่จะเกิดสถานการณ์น่าอึดอัดใจเช่นนี้

แต่วันนี้หาใช่วันวาน แค่เจี่ยนอันอันยอมตอบตกลงที่จะอยู่ต่อก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว

นางไม่อยากทำให้เจี่ยนอันอันลำบากใจ

หากเจี่ยนอันอันไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับฉู่จวินสิงจริงๆ เช่นนั้นนางก็ต้องคิดหาหนทางอื่น

ฮูหยินใหญ่หันไปมองเซิ่งฟาง “ท่านเจ้าเมืองเซิ่ง ที่นี่มีห้องแค่สี่ห้อง ไม่ทราบว่าท่านควรพักอยู่ที่ใดดี?”

เซิ่งฟางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน

เขามองบรรดาบ่าวรับใช้แล้วตอบ “หากทุกท่านไม่รังเกียจก็ให้ข้าไปพักด้วยได้หรือไม่?”

บรรดาบ่าวรับใช้หันไปสบตากัน ไม่มีความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น