บทที่ 96

เหยียนเซ่าลุกขึ้นเดินมาหาฉู่จวินสิง จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่งลงพื้นดังตุบ

นอกจากฉู่จวินสิงกับเซิ่งฟางแล้ว คนอื่นๆ ล้วนแต่ตกตะลึงกับการกระทำของเหยียนเซ่า

พวกเขามองเหยียนเซ่าด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร?

ได้ยินเพียงเหยียนเซ่าพูดว่า “ข้าน้อยคารวะเยียนอ๋อง”

ฉู่จวินสิงพยักหน้าให้เหยียนเซ่า ก่อนจะให้เซิ่งฟางช่วยแก้มัด

เจี่ยนอันอันนึกถึงเรื่องที่เซิ่งฟางเคยเล่าให้ฟังว่าบุรุษผู้นี้เคยช่วยชีวิตเขาไว้

ในที่สุดนางก็เข้าใจ ที่แท้บุรุษที่มีนามว่าเหยียนเซ่าผู้นี้ก็เป็นคนของฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงแนะนำให้ทุกคนรู้จัก “ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า นามว่าเหยียนเซ่า เป็นคนที่สนิทที่ข้าให้แฝงไว้ข้างกายฉู่ชางเหยียน เป็นคนที่เชื่อถือได้”

เมื่อฉู่จวินสิงแนะนำเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจทันที

มิน่าเล่า ฉู่จวินสิงถึงไม่คิดจะสังหารเขาสักที ซ้ำยังยืนกรานว่าจะพามาที่นี่ด้วย

ที่แท้ก็เป็นคนของฉู่จวินสิง

เซิ่งฟางลุกขึ้นพูดกับเหยียนเซ่าด้วยความตื้นตัน “เหยียนเซ่าเว่ย ไม่พบกันนาน หากตอนนั้นท่านไม่ช่วยข้าไว้ เกรงว่าตอนนี้ข้าคงกลายเป็นวิญญาณเฝ้าเมืองอินเป่ยไปนานแล้ว”

เซิ่งฟางพูดแล้วประสานมือคำนับให้เหยียนเซ่า

“ข้าน้อยไม่เคยลืมบุญคุณที่ท่านช่วยชีวิตเมื่อครานั้น”

เหยียนเซ่ารีบประคองเซิ่งฟางให้ลุกขึ้น ใบหน้าซึ่งเดิมทีเคร่งเครียดมีรอยยิ้มเผยออกมาในที่สุด

“ท่านเจ้าเมืองเซิ่งไม่ต้องขอบคุณ หากจะขอบคุณก็ขอบคุณเยียนอ๋องเถิด เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยท่าน”

เซิ่งฟางหันไปประสานมือคำนับให้ฉู่จวินสิงต่อ

ฉู่จวินสิงปัดมือ “ท่านเจ้าเมืองเซิ่งไม่ต้องเกรงใจ ตอนนั้นข้าให้คนช่วยท่านก็เพราะว่าท่านเป็นคนดี”

ทั้งสามคนพูดคุยกันเยอะมาก

สมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ นั่งฟังประหนึ่งกำลังฟังนิทาน

ที่แท้แล้วหลังจากที่เซิ่งฟางถูกฉู่ชางเหยียนจับได้ในปีนั้น เขาก็ถูกนำตัวไปขังในค่ายทหาร

ฉู่ชางเหยียนใช้วิธีที่ไร้มนุษยธรรมกับเซิ่งฟาง เพื่อบีบให้เขาบอกที่ตั้งของคลังสมบัติในเมืองอินเป่ย

แต่ทำอย่างไรเซิ่งฟางก็ไม่ยอมรับว่าเมืองอินเป่ยมีคลังสมบัติ