บทที่ 3

FAKE LOVE #3

“ปล่อย!” เอวาหันไปตะคอกใส่ลูกน้องของคินที่ลากเธอขึ้นมาบนห้องแต่งตัว

“ออกไปก่อน” คินหันไปพูดกับลูกน้องแล้วมองไปที่หญิงสาวด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มราวกับไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ร้องไห้ทำไม เดี๋ยวเธอต้องไปร่วมงานแต่งฉันกับเจ้าสาวของฉันนะ”

“เลว!”

“เอาน่า ถึงฉันจะไม่ให้เธอเป็นเมียแต่ฉันก็มีอีกหนึ่งหน้าที่มาเสนอนะ”

“...”

“นางบำเรอ สนมั้ย?”

“...”

คินแสยะยิ้มพร้อมกับเดินไปนั่งบนโซฟาพร้อมกับรินเหล้าใส่แก้วด้วยท่าทีใจเย็น “ฉันว่าแบบเธอนี่...นางบำเรอน่าจะเหมาะกว่า!”

“พี่คิน!” เอวาตะคอกใส่ชายหนุ่มด้วยความโมโห “เชิญพี่ลงไปฉลองกับงานแต่งของตัวเองเถอะค่ะ และไอ้ตำแหน่งเจ้าสาวใครอยากได้ก็เอาไปเพราะตอนนี้เอวารู้สึกขยะแขยงมันเต็มทน!”

“ขยะแขยง? หึ ขยะแขยงงั้นหรอ นึกว่าจะอยากได้ตำแหน่งเจ้าสาวจนตัวสั่นซะอีก แต่ก็อย่างที่บอก อย่างเธอบางทีนางบำเรอยังสูงไปเลย”

“เอวาก็รู้สึกขยะแยงพี่เหมือนกันนั่นแหละ” เอวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

“ดีเลย ความรู้สึกแบบนี้แหละมันฉันชอบ มันสะใจดี” คินแสยะยิ้มแล้วลากหญิงสาวเข้าไปในโซนของห้องนอนแล้วรั้งหญิงสาวมากอดไว้จากทางด้านหลังก่อนจะกระซิบลงข้างหู “เมื่อเช้าฉันกับเจ้าสาวลองเตียงไปก่อนแล้ว นุ่มใช้ได้เลยนะ ดีกว่าโซฟาที่ห้องฉันเยอะเลย อยากจะลองดูหน่อยมั้ย”

“หยุด!” เอวาหันไปตวาดใส่ชายหนุ่มเมื่อมองไปยังเตียงที่เต็มไปด้วยรอยยับ และผ้าห่มที่ยังกองอยู่กับพื้น ภาพตรงหน้าทำให้หญิงสาวเดาได้ไม่ยากว่าเตียงนี้คงผ่านบทรักเร่าร้อนของทั้งคู่มา

“เธอเป็นนางบำเรอคนแรกเลยนะที่ฉันอนุญาตให้ลองเตียงเดียวกับเจ้าสาวของฉัน” คินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับมือที่เลื่อนลูบไล้ไปที่สะโพกมน

“พี่คิน ฮึก สารเลว!” เอวาสะบัดตัวจากชายหนุ่มแต่กลับถูกคว้าแขนแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงอย่างง่ายดาย

“ใช่ ฉันมันสารเลว” คินขึ้นมาคร่อมบนตัวเอวาไว้ในขณะที่มือค่อยๆปลดกระดุมเสื้อตนเองช้าๆ “และไอ้สารเลวนี้แหละที่เป็นผัวของเธอ”

“พี่คิน อย่ามาทำอะไรเลวๆกับเอวานะ กรี๊ดด! ปล่อย พี่คินบอกให้ปล่อย!”

คินแสยะยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมกับมือที่ค่อยๆเลื่อนเข้าไปในเดรสยาวจนจะถึงชุดชั้นใน

“ปล่อย! พี่คินปล่อยเอวานะ กรี๊ดดด!”

พรึ่บบ!

.

.

เอวาลืมตาตื่นขึ้นมาจากสัมผัสไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่เคลื่อนมาปะทะกับใบหน้าและความเจ็บที่ข้อมือขวาของตนเอง “โอ้ย...” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดเมื่อสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างผูกมัดข้อมือเธอไว้แน่น “กุญแจมือ”

เอวานั่งตั้งสติมองไปรอบๆห้องที่เงียบสงบก่อนจะก้มลงสำรวจร่างกายตนเองและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบๆและพบว่ามือขวาของตนเองถูกใส่กุญแจมืออยู่บริเวณหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นงานด้านล่างได้ชัดเจน “นี่ฉันรักคนหรือซาตาน ฮึก ทำไมเค้าถึงได้ใจร้ายขนาดนี้”

“ก็ดี เหมาะสมกันดี” ร่างบางมองไปยังเวทีที่เธอเป็นคนเลือกสรรทุกอย่างเองทั้งหมด ในงานๆนี้เธอเป็นคนเลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้กระทั่งชุดที่เจ้าบ่าวใส่ก็เป็นชุดที่เธอเป็นคนออกแบบเอง “ทำไมถึงโง่แบบนี้เอวา ทำไมถึงไม่เอะใจอะไรเลยสักอย่าง” หญิงสาวนั่งหันหลังให้กับกระจกบานใหญ่พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสายและหัวใจที่แตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า....