บทที่ 234 คืนวันมงคลสมรส(๑)

"ชางเอ๋อร์?" จิ้งอ๋องขมวดคิ้ว มองไปยังหญิงที่ยังคงหลับใหลด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด เรียกเบาๆ และสะกิดร่างของนาง

หยุนชางลุกขึ้นทันที ลืมตากว้าง ใช้เวลานานพอสมควรถึงได้สติ เสียงที่ไพเราะและทุ้มลึกดังมาจากข้างนาง "ฝันร้ายรึ?"

หยุนชางหันศีรษะโดยไม่รู้ตัวและมองไปยัง เสียงที่ดังมา แค่จ้องเขม็ง เป็นเวลานาน จึงกลอกตาและสงบสติขึ้นเล็กน้อย "เสด็จอา?"

จิ้งอ๋องพยักหน้า "พวกเรามาถึงแล้ว"

หยุนชางยังคงสับสนเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในรถม้าจริงๆ แล้วสติก็ค่อยๆกลับคืนมา วันนี้เป็นวันสมรสของนาง เป็นวันที่เสด็จแม่จะคลอดก่อนกำหนด จึงรีบร้อนเข้าวัง ต่อมา จิงอ๋องพาหมอตำแยมา และได้ช่วยเสด็จแม่กับเด็กในท้องได้

หยุนชางถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ถึงจวนแล้วหรือ?"

จิ้งอ๋องพยักหน้า เปิดประตูรถม้า ลงจากรถม้า หยุนชางค่อยๆออกจากรถและวางมือบนมือของจิ้งอ๋องยื่นออกมา กระโดดลงไป

"หมอตำแยบอกว่าในตัวข้ามีกลิ่นแปลกๆ ประเดี๋ยวต้องขอรบกวนเสด็จอาให้คนเอากล่องแป้งที่ข้าใช้เมื่อตอนเช้าไปให้หมอที่ไว้ใจหรือคนที่เชี่ยวชาญเครื่องหอมตรวจดู" หยุนชางกระซิบ นางได้ถอดชุดเจ้าสาวแล้ว อีกทั้งชุดนี้ได้รับจากเสด็จแม่ และถูกเก็บไว้ในที่ที่นางสามารถมองเห็นได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

จิ้งอ๋องตอบรับด้วยเสียงต่ำ และทั้งสองก็เดินไปที่ห้องหอด้วยกัน

เฉี่ยนอินยืนอยู่ที่ประตู มองไปที่ลานเป็นครั้งคราว เห็นหยุนชางและจิ้งอ๋องกลับมาด้วยกัน ก็รีบเข้าไปรับเสด็จ "องค์หญิง พระสนมจิ่นทรงเป็นเยี่ยงไรบ้างเพคะ?"

"ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" หยุนชางตอบ และออกคำสั่งอีกครั้ง "สั่งให้คนเตรียมน้ำอาบน้ำที ข้าอยากอาบน้ำก่อน"

เฉี่ยนอินเหลือบมองที่จิ้งอ๋อง แม้ว่านางจะรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย นางไม่ได้พูดอะไรเลย และนางก็ตอบอย่างรวดเร็วและพร้อมที่จะไป

เมื่อน้ำอาบน้ำพร้อมแล้ว หยุนชางก็ไปอาบน้ำ และเปลี่ยนเป็นชุดทั่วไป เนื่องจากเป็นงานมงคลสมรส ทั้งหมดล้วนเป็นสีแดง

"ข้ายังไม่วางใจอยู่ จะเข้าวังอีกครั้ง เสด็จอา วันนี้ท่านดื่มมากเกินไปแล้ว คงรู้สึกไม่สบายอย่างแน่นอน ข้าจะขอให้เฉี่ยนอินไปเอาน้ำแกงสร่างเมามาให้ ท่านดื่มสักถ้วย แล้วพักผ่อนนะเพคะ" หยุนชางที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จเงยหน้าขึ้นมองจิ้งอ๋อง

จิ้งอ๋องเหลือบมองที่หยุนชาง นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เกรงว่าประตูวังคงจะล็อคแล้ว เจ้าออกเรือนแล้ว ถ้าไปปรากฏตัวในวังในเวลานี้ เกรงว่าจะถูกราษฎรนินทา เสด็จแม่ของเจ้าพักอยู่ในพระราชวังชีอู๋ ที่ที่ฮองเฮาคอยให้คนจับตาดูอยู่ตลอด"

ฝีเท้าของหยุนชางชะงักเล็กน้อย นางรู้ความจริงเหล่านี้ดี แต่ว่า นางไม่อาจวางใจได้จริงๆ เมื่อนึกถึง เสด็จแม่อาจเป็นได้ว่าได้กลิ่นยากระตุ้นคลอดจากตัวนาง จนต้องวิกฤต นางจึงรู้สึกผิดอย่างมาก

เสด็จแม่มาเพื่อร่วมงานมงคลสมรสของนาง และนางไม่เคยบอกวันเวลาของงานมงคลสมรสกับเสด็จแม่ เสด็จแม่ไม่เคยกล่าวโทษ แต่นางไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องนาง

"ข้าจะเข้าวังอย่างเงียบๆ แค่ไปดู ถ้าเสด็จแม่ปลอดภัยดี ข้าจะกลับมา" หยุนชางพึมพำ

ขณะที่นางกำลังพูด ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ซึ่งดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังเคาะหน้าต่าง จิ้งอ๋องหันไปดู เดินไปที่หน้าต่าง เปิดหน้าต่าง หยุนชางหันไปมอง ก็เห็นชายชุดดำยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่าง ด้วยท่าทีที่นอบน้อม

"ท่านอ๋อง พระสนมจิ่นทรงปลอดภัยแล้วขอรับ พระนางทรงฟื้นแล้ว และได้เสวยโอสถแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี ฝ่าบาททรงดูแลพระสนมจิ่นอยู่ข้างเตียงตลอดขอรับ" ชายชุดดำโค้งมือ สายมองไปที่บริเวณช่วงอกของจิ้งอ๋อง