บทที่ 235 คืนวันมงคลสมรส (๒)

หยุนชางรอเป็นเวลานานโดยไม่ได้ยินเสียงใดๆ นางรู้สึกสงสัย และรอไปสักพัก หันหลังกลับอย่างเงียบๆ โผล่ดวงตาทั้งคู่จากผ้าห่มและมองไปที่จิ้งอ๋อง

ภายใต้แสงเทียนที่สลัว จิ้งอ๋องสวมชุดซับในสีขาว สีหน้าของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนกลางวัน มีความอ่อนโยนอย่างมาก ถือผ้าเช็ดหน้าสีขาวอยู่ในมือ ห่อผมที่ยาวๆ แล้วถูอย่างเบามือ

หยุนชางอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองมากขึ้น แต่ไม่สามารถละสายตาของนางได้มาก ชายผู้นี้ หน้าตาดีจริงๆ หยุนชางคิดในใจ มุมปากของนางก็โค้งงอเล็กน้อย

จิ้งอ๋องรู้นานแล้วว่าหยุนชางกำลังมองเขา แต่เขาไม่ส่งเสียงใดๆ เขาค่อยๆเช็ดผมให้แห้งโดยทำเหมือนไม่มีใครอยู่รอบๆตัว จากนั้นก็ลุกขึ้น และเดินไปที่เตียง

หยุนชางรีบหลับตา ทำทีว่าได้หลับไปนานแล้ว

จิ้งอ๋องรู้สึกตลกเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่อยากเปิดโปงนาง ดังนั้นเขาจึงเปิดผ้าห่มแล้วนอนลง

หยุนชางปิดคลุมผ้าห่มจนอุ่น จิ้งอ๋องถอนหายใจอย่างสบายใจ แต่กระแสความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคยก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของเขา แม้ว่าตอนอยู่ที่ชายแดน ข้ามักจะเบียดกับเหล่าทหารในค่าย แต่ว่า เป็นครั้งแรก มีหญิงสาวนอนอยู่ข้างๆ ที่มีกลิ่นหอมจางๆ

จิ้งอ๋องสังเกตเห็นว่าคนที่อยู่ข้างๆเกร็งมาก แต่ไม่ได้สะกิด เอามือออกจากผ้าห่ม ใช้กำลังภายในเบาๆ โคมไฟบนโต๊ะดับลง และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด

วันนี้จิ้งอ๋องเหนื่อยมากจริงๆ ตอนกลางวันยุ่งกับการต้อนรับแขก และถูกมอมเหล้าหลายถ้วย แทบจะไม่ได้สติ เพราะความกระหายน้ำเขาเลยตื่นขึ้น และได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพระสนมจิ่น ได้ฟังองครักษ์ลับรายงาน เมื่อคิดว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนั้นคงจะกลัวจนกระวนกระวายใจมาก จึงรีบไปหาหมอตำแยที่ดีที่สุดในเมืองหลวง และรีบพาเข้าวัง

หลังจากยุ่งวุ่นวายกับเรื่องต่างๆ ในที่สุดก็โล่งใจ รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย หลับตาลง และผล็อยหลับไปทันที

หยุนชางหลับตาแน่น ไม่สามารถผ่อนคลายได้แม้แต่นาทีเดียว ตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวในห้อง หลังจากฟังไปสักพัก ก็ได้ยินเพียงเสียงหายใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การหายใจที่ยาว ดูเหมือนว่าได้หลับไปแล้ว?

หยุนชางแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง ในความมืด มองไม่เห็นอะไรเลย หยุนชางเพียงแต่เห็นโครงร่างที่อยู่ตรงหน้านาง หยุนชางตัวแข็งและมองดูเป็นเวลานาน เหมือนจะหลับไปแล้ว? หยุนชางคิดในใจ แล้วหันหลังกลับอย่างระมัดระวัง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้หลับในรถม้าหรือเปล่า หยุนชางไม่รู้สึกถึงอาการง่วงนอน แต่ไม่สามารถผ่อนคลายได้แม้แต่นาทีเดียว ในใจคิดอยู่ว่า ถ้าจิ้งอ๋องได้ตรวจสอบทุกสิ่งที่นางใช้ในวันนี้แล้ว เช่นนั้น ในเครื่องแป้ง คงจะไม่มีปัญหาอะไร แล้วมันผิดพลาดตรงไหนล่ะ?

หยุนชางถอนหายใจ ในหัวของนางมีแต่ความสับสนวุ่นวาย ตั้งแต่นางได้รับบาดเจ็บจากภูเขากิเลนแล้วฟื้นขึ้นมา หลายสิ่งหลายอย่างดูเหมือนจะไม่เข้าท่า ดูเหมือนว่า ระหว่างที่นางบาดเจ็บหมดสติ จิ้งอ๋องจะทำอะไรต่างๆ มากมาย แต่เนื่องจากนางยังไม่หายดี จิ้งอ๋องจึงไม่ให้มีอะไรมารบกวน และแม้แต่องครักษ์ลับก็ไม่สามารถรายงานข่าวกับนางได้ นางรู้ดีว่า ในจวนของจิ้งอ๋องแห่งนี้ ต้องได้รับความยินยอมจากพระองค์เท่านั้น นางถึงจะมีโอกาสพบองครักษ์ลับของนางได้

หยุนชางถอนใจ เมื่อนึกถึงรอเรื่องของพระสนมจิ่นจบลงในวันสองวัน แล้วบอกเขาว่าร่างกายของนางไม่น่าห่วงอีกต่อไป

ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะฝันถึงชีวิตภพก่อนบ่อยมาก ไม่รู้ว่าทำไม หยุนชางขมวดคิ้ว นึกถึงความฝันในรถม้าเมื่อครู่นี้ นางไม่เคยเห็นฉากความฝันในชีวิตภพก่อนด้วยตาตนเอง แต่นางเชื่อว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้นจริงในชีวิตภพก่อน ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมร่างกายของเหิงเอ๋อร์ถึงอ่อนแอมาก นางประมาทเกินไป ไว้วางใจสาวใช้ที่ฮองเฮามอบให้นาง และนางไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่านางใส่อะไรบางอย่างในยาของเหิงเอ๋อร์ แต่นางก็ยังให้ป้อนยาให้กับเหิงเอ๋อร์ด้วยตนเอง ทุกครั้งที่เหิงเอ๋อร์ไม่ต้องการดื่มยา นางก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาดื่ม

เมื่อนางนึกถึงสิ่งนี้ นางก็รู้สึกเหมือนมีดบาดหัวใจ

หยุนชางหลับตา ซ่อนความเกลียดชังไว้ในดวงตาของนาง

หลังจากคิดเรื่องวุ่นวายมากมาย หยุนชางก็รู้สึกง่วงเล็กน้อย และหลับไปอย่างช้าๆ

เมื่อหยุนชางตื่นขึ้น จิ้งอ๋องไม่อยู่ในจวนแล้ว หยุนชางถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันยากมากที่จะจินตนาการว่า ตนและจิ้งอ๋องตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกัน