บทที่ 237 ตามล่าผู้ร้าย (๒)

สีหน้าของหย่าผินตะลึงเล็กน้อย นางก้มหน้าและตอบกลับไปว่า " หม่อมฉัน... หม่อมฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพคะ ฝ่าบาททรง............" หลังจากกล่าวเช่นนี้ นางก็ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ " ในพระราชวังแห่งนี้ หม่อมฉันเกรงว่าคงมีแต่จิ่นเฟยเหนียงเหนียงเท่านั้นที่ฝ่าบาททรงคะนึงอยู่ตลอดเวลา"

ฮองเฮาไม่ชอบฟังคำพูดเหล่านี้มากที่สุด นางขมวดคิ้ว และขัดจังหวะไม่ให้นางพูดต่อ

"คะนึงอย่างนั้นหรือ? จิ่นเฟยก็อยู่ในวังเย็นมาตั้งสิบกว่าปีมิใช่หรือ"

หย่าผินมิได้กล่าวกระไร และฮองเฮาก็โกรธเคืองเล็กน้อย นางจึงโบกมือ" ไปได้แล้ว หากวันว่างๆไม่มีกระไรทำ ก็ครุ่นคิดหาวิธีที่จะทำให้ฝ่าบาทอยู่ข้างๆตนเสีย นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด"

หย่าผินตอบกลับ แล้วค่อยๆถอยออกไป ฮองเฮาขมวดคิ้วเล็กน้อย และนั่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวอย่างเสียงดังว่า "นางกำนัล เปลี่ยนน้ำชา" นางดื่มน้ำชานี้มาหลายครั้งแล้ว และรสชาติของชาได้หายไปแล้ว นางต้องการชาที่เข้มข้น รสขมเท่านั้นที่สามารถทำให้นางนึกถึงความหมายของตนที่อยู่ในพระราชวังแห่งนี้ " นานแค่ไหนแล้วที่ฝ่าบาทมิได้เข้ามาที่ตำหนักใหญ่ในวังซีอู๋.........." ฮองเฮายิ้มอย่างขมขื่น นานเกินไปสำหรับนาง นางลืมไปหมดแล้ว

นางรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย คำพูดเหล่านั้นที่หยุนชางกล่าวกับนางในเมื่อวานนี้ ถูกจารึกอยู่ในหัวใจของนาง เหตุใดนางจึงดูเหมือนทราบทุกเรื่องที่เกี่ยวกับตนเช่นนี้ แม้แต่เรื่องของจวนหลี่ก็.........ฮองเฮารู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

"องค์หญิง องค์หญิงเพคะ โปรดรอสักครู่ ให้หม่อมฉันได้เข้าไปรายงานก่อนเถิดเพคะ" เสียงของนางกำนัลดังมาจากด้านนอก และเร่งรีบเล็กน้อย

จากนั้นก็มีเสียงของหัวจิ้งดังขึ้น "ไปให้พ้น ข้ามาพบเสด็จแม่ของตนต้องรอให้เจ้าไปรายงานด้วยหรือ?"

ฮองเฮาคิ้วขมวดเล็กน้อย ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ก่อนหน้านี้ลูกสาวของตนนั้นดูมีมารยาทดีมาตลอด แม้ว่านางจะอารมณ์ร้อนบ้างเล็กน้อย แต่ทักษะการปักและพรสวรรค์ต่างๆของนางก็อยู่ในระดับต้นๆของพระราชวัง นี่เป็นความภาคภูมิใจของนางเช่นกัน แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นางจึงกลายเป็นเช่นนี้?

นางทำเรื่องอะไรโดยไม่คิด อีกทั้งยังทำเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นกับชางเจียชิงซูแห่งแคว้นเย้หลาง ซึ่งทำให้ตนแทบจะไม่มีที่ยืนในพระราชวังแล้ว

ฮองเฮาคิดเช่นนี้ในใจ จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงม่านลูกปัดถูกเปิดออก ใบหน้าของหัวจิ้งปรากฏขึ้นอยู่ตรงหน้าฮองเฮา หัวจิ้งดูเหมือนจะผอมลงเล็กน้อย และใต้ตาของนางเป็นสีดำ มาพร้อมสีหน้าที่กังวลใจเป็นอย่างมาก

ฮองเฮารู้สึกเจ็บปวดในใจ ไม่ว่ายังไงนางก็ยังเป็นลูกสาวของตนเสมอ

"เกิดอะไรขึ้นหรือ? ถึงได้เอะอะโวยวายในวังเช่นนี้? หากว่าเสด็จพ่อของเจ้าได้ยินเข้า ก็คงโดนเสด็จพ่อต่อว่าอีก เจ้าคิดว่ายังสร้างเรื่องมาไม่พองั้นหรือ? เจ้าต้องการให้พ่อเจ้าลดตำแหน่งให้เป็นเพียงสามัญชนหรือ?" ฮองเฮากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์

หัวจิ้งขมวดคิ้วอย่างขมขื่น และเข้าไปใกล้ฮองเฮาจึงกล่าวว่า "เสด็จแม่เพคะ ช่วยจิ้งเอ๋อร์ ด้วย ตอนนี้นางหยุนชางนางตัวดีอภิเษกสมรสกับจิ้งอ๋องแล้ว และจิ้งอ๋องดันไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ หม่อมฉันไม่สามารถอยู่ที่แคว้นหนิงได้อีกต่อไปจริงๆเพคะ เสด็จแม่ไปขอร้องเสด็จพ่อ ให้จิ้งเอ๋อร์ได้ไปที่แคว้นเย้หลางพร้อมชางเจียชิงซูเถิดเพคะ"

ฮองเฮากุมขมับ กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ " ชางเจียชิงซู ชางเจียชิงซูงั้นหรือ! ข้าจะบอกเจ้านะ ทางที่ดีเจ้าล้มเลิกความคิดนี้เสีย เจ้าไม่มีทางได้ไปที่อภิเษกสมรสที่แคว้นเย้หลางหรอก เสด็จพ่อของเจ้าไม่เห็นด้วย ท่านตาของเจ้าก็ยิ่งไม่มีทางเห็นด้วย"

หัวจิ้งกัดริมฝีปาก ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา "เสด็จแม่เพคะ ตอนนี้นอกจากชางเจียชิงซูแล้ว มีใครยอมที่จะอภิเษกกับหม่อมฉันบ้างเพคะ? เสด็จแม่อยู่ในวังหลังทุกวันแน่นอนว่าไม่ทราบเรื่องกระไร ตอนนี้ลูกถูกคนในเมืองหลวงลือไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วเพคะ พวกเขาบอกว่าลูกไร้ยางอายและไม่รักนวลสงวนตัว และทุกครั้งที่ลูกออกจากบ้านก็จะมีแต่คนตำหนิพูดถึง ลูกจะเป็นบ้าแล้วเพคะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮองเฮาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ย แววตาของนางจ้องไปที่หัวจิ้ง "ตอนนี้เจ้ารู้แล้วหรือว่ารสชาติของการโดนชี้หน้าตำหนิเช่นนี้เป็นอย่างไร? แล้วเหตุใดตอนที่เจ้าทำเรื่องพวกนั้นเจ้าจึงไม่คิดให้ดี? หากมิใช่เพราะว่าเจ้าสร้างเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ขึ้นมา ตอนนี้ข้าจะอยู่ในพระราชวังอย่างลำบากเช่นนี้หรือ? เจ้าคิดว่ามีเพียงเจ้าคนเดียวที่ถูกตำหนิเมื่ออยู่นอกวังหรือ? แม้ว่าข้าจะเป็นพระราชินี แต่เพราะเจ้านั่นแหละ เหล่านางสนมต่างๆ แม้แต่คนในวังเมื่อต่อหน้าก็เคารพข้าอย่างมาก แต่เมื่อลับหลังก็ไม่รู้ว่าพวกนางจะเยาะเย้ยข้าเช่นไร บัดนี้เจ้ามาบอกข้าว่าเจ้าอยากไปแคว้นเย้หลาง เจ้าหนีไปโดยทิ้งทุกอย่างไว้ แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร?"

หัวจิ้งนั้นถูกปกป้องอย่างดีมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมานางได้ลิ้มรสความทุกข์ยากต่างๆ นานา ได้ริมรสความลำบากเมื่อถูกชางเจียชิงซูข่มเหง ได้ริมรสความกังวลหวาดกลัวเมื่อรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ต่อมาก็โดนหยุนชางนางตัวดีลงมือกลั่นแกล้ง ได้อยู่ในเรือนจำมานานกว่าสองเดือน สองเดือนนั้นนางมีแต่ความแค้น คิดอยากจะฆ่านางตัวดีนั้นทิ้งเสีย แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากออกมาแล้ว ตนยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็แท้งต่อหน้าผู้คน คราวนี้ทุกคนทราบแล้วว่านางนั้นเป็นผู้หญิงเหลวไหล พระสวามีตัวเองไม่อยู่แต่นางกลับตั้งครรภ์ซะงั้น ทุกๆคืนนางฝันว่ามีคนจำนวนมากชี้หน้าต่อว่านาง นางกำลังจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ

เมื่อเข้ามาในวังกลับถูกเสด็จแม่ของตนต่อว่าเช่นนี้ นางจึงรู้สึกอัดอั้นในใจจนแทบจะบ้าคลั่งไปแล้ว นางจ้องมองไปที่เสด็จแม่ของตนอย่างเย็นชา หัวจิ้งหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "หึหึ ไม่อนุญาตอย่างนั้นหรือ? พวกท่านเคารพการตัดสินใจของหม่อมฉันบ้างได้หรือไม่? ก่อนหน้านี้หม่อมฉันไม่ต้องการอภิเษกสมรส แต่พวกท่านกลับบังคับให้หม่อมฉันอภิเษกสมรสกับจ้าวอิงเจี๋ย เรื่องนี้หม่อมฉันยอมแล้ว และเมื่อมาถึงวันนี้พวกท่านกลับไม่อนุญาตอีก? มีสิทธิ์อะไรหรือ?"