บทที่ 238 ชีวิตหลังการอภิเษกสมรส

ท่านหมอได้ยืนยันการคาดเดาของจิ้งอ๋อง อี๋เซียงนั้นหากใช้เพียงอย่างเดียวนั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ปัญหาอยู่ที่ข้าวต้มปลาที่สาวใช้นำมาส่ง ตามที่หมอกล่าวแล้ว ปลานั้นก็คงเป็นปลากะพงขาว อี๋เซียงและปลากะพงขาวไม่สามารถใช้ร่วมกันได้ หากว่าใช้ร่วมกัน กลิ่นหอมพิเศษจะหลั่งออกมาจากร่างกาย คนทั่วไปได้ดมกลิ่นนั้นแล้วไม่เป็นปัญหาใหญ่กระไร แต่หากสตรีมีครรภ์ได้กลิ่นก็จะมีผลทำให้คลอดบุตรก่อนกำเนิดได้

หยุนชางขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อก่อนเสด็จแม่เคยตักเตือนตนว่า หลี่อี้หรานนั้นมิได้เป็นมิตรนัก แต่ทว่าเส้นทางแห่งการแก้แค้นนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นตลอดทาง จนทำให้นางลืมคำตักเตือนของเสด็จแม่ไป

หยุนชางอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น ใช่แล้ว อำนาจของตระกูลหลี่ที่อยู่เบื้องหลังหลี่อี้หรานนั้นยังคงอยู่ในแคว้นหนิง ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกำจัดทิ้ง ถึงแม้จะไม่ได้กล่าวถึงตระกูลหลี่ มาพูดแค่หลี่อี้หราน เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ตอนนั้นท่านตาเป็นมหาราชครู หลี่อี้หรานแทนที่เสด็จแม่และได้เป็นพระชายาเอกของเสด็จพ่อในขณะที่ท่านเป็นองค์รัชทายาท จากนั้นก็กลายมาเป็นพระราชินี และทุกวันนี้ วังหลังเป็นสถานที่เช่นไร? หยุนชางถอนหายใจ นับตั้งแต่เสด็จพ่อของนางขึ้นครองบัลลังก์จนมาถึงวันนี้ เหม่ยเหรินในวังหลังนั้นมีนับไม่ถ้วน มีไม่ถึงร้อยคนก็คงมีอยู่หลายสิบคน เพียงแต่ว่า หากไม่ใช่เพราะหยุนชางได้เกิดใหม่ เกรงว่าฮองเฮาคงจะได้รับความเคารพอยู่ที่สูงส่งไปตลอด แม้ว่าตอนนี้นางจะไม่สามารถครองวังหลังมาได้ แต่อย่างน้อยนางก็สามารถได้รับชื่อเสียงที่ดีในพระราชวังและในสายตาของประชาชน

ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ยี่สิบกว่าปีผ่านมา เสด็จพ่อนั้นมีพระราชธิดาแค่เพียงสองคน นั่นก็คือตนและหัวจิ้ง แม้ว่าในเรื่องนี้จะมีฝีมือของจิ้งอ๋องอยู่ด้วย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลี่อี้หรานก็วางแผนมามากพอสมควรเช่นกัน

"อำนาจของตระกูลหลี่ได้ยั่วยุมาถึงจวนจิ้งอ๋องของข้าแล้ว ดูเหมือนว่าตาแก่มหาเสนาบดีหลี่นั่น จะไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นเป็นใครมาจากไหน" จิ้งอ๋องเล่นจี้หยกที่คาดไว้ตรงเอว ขัดจังหวะการคิดของหยุนชางไป

หยุนชางหันมามองไปที่จิ้งอ๋อง ก็เห็นว่าเขาเอนกายลงบนเบาะนุ่ม ก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างผ่อนคลาย ท่าทีที่ผ่อนคลายเช่นนี้ ทำให้หยุนชางอดคิดและเกิดหวั่นไหวไม่ได้ แม้ว่าจะอภิเษกสมรสกันมาสามวันแล้ว แต่นางกลับรู้สึกเหมือนฝันอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่นางตื่นจากความฝัน นางมักจะรู้สึกว่า ชายที่หล่อเหลาเช่นนี้กลายเป็นพระสวามีของตนได้อย่างไร

ใบหน้าของหยุนชางแดงก่ำ นัยน์ตาของนางมองต่ำลง และเสียงของนางก็ค่อนข้างเหม่อลอย "ภายในจวนท่านอ๋องนั้นได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนามาโดยตลอด และเป็นการยากอย่างยิ่งที่จะเข้ามาแม้ในวันปกติ แน่นอนว่าฮองเฮาทราบเรื่องนี้ ฉะนั้นจึงได้เลือกเวลาเป็นวันพิธี นางได้รับผิดชอบเตรียมการงานอภิเษกสมรส และหลายๆอย่างในงาน หากคิดจะลงมือย่อมทำได้ง่ายกว่า สาวใช้คนนั้นก็เข้ามาเพราะสวมรอยเป็นสาวใช้ติดตัวของเหยียนเอ๋อร์ อีกทั้งนางวางแผนเรื่องนี้ได้ชัดเจนรอบคอบอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องแป้ง ข้าวต้มปลาหรือเสด็จแม่ เครื่องแป้งนั้นไม่แปลก เป็นสิ่งสำคัญในการแต่งหน้าในงานพิธี แต่นางคาดเดาได้ว่า ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน เมื่อถึงห้องหอคงจะมีการสั่งให้บ่าวนำอาหารมาส่ง และยังทราบว่าข้าอภิเษกสมรสแล้ว เสด็จแม่คงต้องมาพูดคุยกับข้าอย่างแน่นอน ข้าเกรงว่าแม้แต่เวลาที่เสด็จแม่มานั้นก็คงเป็นไปตามแผนของนางเช่นนั้น"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หยุนชางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ไม่น่าแปลกใจเลยที่.......นางมีเล่ห์เหลี่ยมเพียงนี้....." ไม่น่าแปลกใจที่นางสามารถครองตำแหน่งพระราชินีมาหลายปี และไม่น่าแปลกใจเลยที่แม้ว่าเสด็จแม่จะได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่ออย่างมาก แต่สุดท้ายกลับน่าสงสารเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่สุดท้ายตนนั้นสามารถใช้เหล้าพลีชีพตัวเองโดยไม่หวาดกลัวใดๆ นางแสร้งทำเป็นว่ารักตนอย่างมากมาตั้งแต่เด็ก นางได้รับทั้งชื่อเสียงด้านคุณธรรมและได้วางแผนสำหรับหลายสิ่งหลายอย่างในอนาคตไว้ หลังจากที่ตนเสียชีวิตไปเมื่อชาติที่แล้ว คงไม่มีใครคาดคิดว่าเป็นฝีมือของฮองเฮากระมั้ง

"ให้ข้าจัดการเรื่องนี้เถิด ตอนนี้เจ้าเป็นพระชายาของข้า และธุระของเจ้าก็เป็นของข้าโดยธรรมชาติ อีกทั้ง มหาเสนาบดีหลี่และฮองเฮาเมินเฉยต่อข้าราวกับว่าข้าไม่มีตัวตน เช่นนั้นก็ถึงเวลาที่ตั้งโดนสั่งสอนแล้วล่ะ" จิ้งอ๋องลุกขึ้นจากเบาะนุ่ม แล้วเดินไปยืนตรงหน้าหน้าต่าง แล้วมองออกไปด้านนอก

หยุนชางตกตะลึงและเริ่มเหม่อลอยอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตนคิดมากเกินไปหรือเปล่า ดูเหมือนว่าหลังจากกลับจากภูเขากิเลนแล้ว ท่าทีที่จิ้งอ๋องที่มีต่อตนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาสุภาพเล็กน้อย หลังจากกลับมาจากภูเขากิเลนแล้ว เขากลับบ้าอำนาจมากขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ยอมให้ตนไปพบสายลับ บังคับให้ตนนั้นไม่ทำงานหนักเกินไป และตอนนี้แม้แต่สิ่งที่นางควรจัดการด้วยตนเองเขาก็รับไปจัดการทั้งหมด"

"เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงนี้ และมีหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับข้า แต่ข้ากลับเป็นอิสระมากขึ้นซะงั้น" หยุนชางพึมพำกับตัวเอง

จิ้งอ๋องได้ยินเช่นนี้ ก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาที่ดวงตา " บางทีเจ้าอาจกังวลมากเกินไปกระมั้ง? แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ข้ามีเรื่องต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า"