บทที่ 248 ความวุ่นวายในวังของหัวจิ้ัง

องค์หญิง?

หยุนชางขมวดคิ้วเล็กน้อย จิ้งอ๋องรู้จักสุภาพกับนางเมื่อไหร่กัน? พลันยิ้มและกล่าวว่า "ที่ไหนกันล่ะ เป็นเพียงแค่คำพูดหยอกล้อของหนิงเฉียนเท่านั้น มีแต่หนิงเฉียนที่พูดเล่นๆ มันมิใช่เรื่องจริง "

เหมือนว่าจิ้งอ๋องจะไม่ได้ตั้งใจฟังที่หยุนชางพูด มือพลางกลุมไปยังเข่าทั้งสองข้าง นิ่งไปชั่วครู่จึงพูดว่า "อาจจะจริง องค์หญิงปีนี้เพิ่งจะปักปิ่น อีกทั้งยังอายุเพิ่งสิบห้าหนาว เปิ่นหวางปีนี้ย่างเข้าอายุยี่สิบแปดแล้ว อายุมากกว่าองค์หญิงตั้งสิบสามปี เปิ่นหวางก็เริ่มแก่แล้ว ในขณะที่องค์หญิงอายุกำลังพอดี อีกทั้งพวกเราแต่งงานกันได้มาเกือบครึ่งเดือนแล้วทว่ายังมิเคยได้เข้าหอ เกรงว่าองค์หญิงอยู่ในห้องนี้จะรู้สึกเหงาเกินไปจึงมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา ถึงแม้เปิ่นหวางจะไม่ค่อยเข้าใจความคิดของสตรีนัก. ทว่าก็มิใช่คนโหดร้าย"

หยุนชางฟังคำพูดของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งยังพูดถึงการเข้าหอ ใบหน้าพลันแดงกร่ำ จึงรีบร้อนตัดบทว่า "ท่านอ๋องกังวลเกินไปแล้ว ชางเอ๋อร์มิเคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน กลับนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านั้นพ่อบ้านได้มาถามว่า กลางทะเลสาบจะสร้างศาลาชมวิวใช่หรือไม่ อีกทั้งยังมีสิ่งใดในจวนที่ต้องการปรับแต่งหรือเปล่า แปลนภาพออกมาแล้ว.หม่อมฉันต้องไปดูสักหน่อย หม่อมฉันกับหนิงเฉียนพูดคุยกันเพลินจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท หม่อมฉันต้องไปดูสักหน่อยแล้ว " เมื่อพูดจบ จึงรีบร้อนวิ่งออกไปทันที แม้กระทั่งรองเท้ายังสวมใส่ไม่เสร็จ

จิ้งอ๋องมองตามไปยังร่างบางที่วิ่งออกไปราวกับโดนผีหลอก ริมฝีปากพลันกระตุกรอยยิ้มขึ้นมาโดยเป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาของเขา "ข้าเป็นคนที่หน้าด้านจริง ๆ "

ถึงแม้ว่าฮูหยินเสนาบดีจะรู้เรื่องแล้วว่า ข่าวลือที่แพร่สะพัดล้วนแต่เป็นหัวจิ้งที่โหมกระพือขึ้น แต่ว่าหลี่อิ๋งอิ๋งที่ฉุดผู้ชายกลางวันแสกแสกล้วนเป็นเรื่องจริง มีหลายคนที่เห็นเหตุการณ์ครั้งนั้น นอกจากนี้ ชายหนุ่มรูปงามอย่างหย่าซีก็ยังยืนยันด้วยปากของตัวเองอีกด้วย ลูกสาวตระกูลหลี่รังแกคนอื่นโดยการเผาร้านซุ่ยอวี้และผู้คนจนตาย

เนื่องจากข่าวเกี่ยวกับชีวิตคนล้วนแต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปิดข่าวลือ จึงทำให้พระราชวังตื่นตระหนกไปด้วย ทว่า ท้ายที่สุดเสนาบดีตระกูลหลี่ ก็ได้หาแพะรับบาปและเรื่องนี้ก็พลันหายไป

ทว่าชื่อเสียงของหลี่อิ๋งอิ๋งล้วนย่ำแย่มาก ผู้คนในเมืองหลวงล้วนแต่ไม่มีคนกล้าตบแต่งให้กับนาง เสนาบดีหลี่เหมือนแพ้เต็มประตู จึงทำใจโหดร้ายส่งนางเข้าไปยังวิหารบนภูเขา เพื่อให้นางเฝ้าพระพุทธเจ้าโบราณด้วยตลอดชีวิตที่เหลือของนาง

ร้านซุ่ยอวี้โดนเผาไหม้ไปหมดแล้ว ทาสส่วนใหญ่ล่วนแต่ไม่มีที่ไป ทว่าในวังกลับมีชายงามไว้คอยดูแลเสียเพลินเพลิน เสมือนกับตนเองมีวังหลังไว้ในจวน

หมากตานี้เป็นหัวจิ้งที่เป็นฝ่ายชนะ นางจึงรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก อีกทั้งในวังแห่งนี้ล้วนมีแต่ชายงามเต็มไปหมด เมือนว่านางมีวังหลังเป็นของตนเอง ชายงามแต่ละคนก็ไม่แย่ วันนี้นางจะไปหาทาสผู้นี้ อีกวันนึงนางจะไปหาทาสอีกคนนึง ในตอนนี้ที่มีความสุขนั้น ในตอนกลางคืนทาสตัวน้อยที่อยู่ในวังทั้งหลาย ล้วนแต่มีวันคืนที่ดีและสุขสบาย

ความเร็วของจิ้งอ๋องนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงไม่ถึงสิบวัน ข่าวคราวจักพรรดิแคว้นเย้หลางประชวรก็มาถึงยังพระราชวังแคว้นหนิง

คนที่ได้รับข่าวเป็นคนแรก แน่นอนว่าต้องเป็นชางเจี่ยชิงซู ทุกวันนี้ รู้แล้วว่าการจะใช้หัวจิ้งเป็นตัวเชื่อมนั้นไม่มีประโยชน์ จึงพยายามตีสนิทชิดเชื้อกับคนที่มีตำแหน่งสูง ๆ ในเมืองหลวง โดยคิดหาคนที่เหมาะสม เพื่อพาผู้หญิงของตนกลับไปยังแคว้นเย้หลาง ในแต่ละวันเต็มไปด้วยความยุ่งยาก ไม่คาดคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่จะได้ยินข่าวคราวการประชวรของเสด็จพ่อตนเอง

ชางเจี่ยชิงซูไม่อยากจะเชื่อในข่าวมากนัก เสด็จพ่อเขาอายุเพียงห้าสิบปี เขาอยู่ในวัยที่สมบูรณ์ นอกจากนี้ ในตอนที่เขาออกมาจากแคว้นเย้หลาง เสด็จพ่อดูร่างกายแข็งแรง จะมาป่วยหนักได้อย่างไรกัน

ทว่าคนที่ส่งจดหมายมา เป็นคนสนิทของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะเชื่อในข่าวลือ อีกทั้งข่าวลือนี้ถือมีความน่าเชื่อถือเป็นอย่างมาก ทำให้ในใจชางเจี่ยชิงซูพลันรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงคาดเดาไว้ว่าอาจจะเป็นพี่รองหรือน้องห้าที่กระทำลงมือ เมื่อตอนที่เขาไม่อยู่ในแคว้นเย้หลาง จึงลงมือกับเสด็จพ่อ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ในใจพลันกระวนกระวายมากขึ้น ทว่าไม่กล้าแสดงออกอันใดมากนัก หากพี่รองของเขาทำการลอบสังหารจริง พวกเขาคงจะใช้เวลานี้ในการลงมือ อีกทั้งยังฉวยโอกาสเอาเปรียบเขาในทุก ๆ ทาง อีกทั้งยังวางแผนไว้แล้วว่า หากเขาทราบข่าวนี้จะต้องรีบร้อนกลับไปอย่างแน่นอน เกรงว่าตอนนี้ เขาจะกลับไปแคว้นเย้หลางได้ยากเสียแล้ว

ชางเจี่ยชิงซูจึงรีบส่งจดหมายเพื่อให้คนของเขามาพบเขาโดยคิดว่าจะแบ่งกองทหารกี่คนเพื่อดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายไว้ แต่เขาอยู่ในแคว้นหนิง รอบกายของเขาล้วนแต่มีคนอยู่ไม่มาก หากจะเรียกรวมพลที่นี่เกรงว่าจะมีไม่เพียงพอ