บทที่ 249 ความวุ่นวายในเมืองหลวง(๑)

"ฉะนั้น หัวจิ้ง ตายแล้วหรือ? " ในมือของหยุนชางพลางกำเมล็ดพันธ์พืชไว้ในมือ และหยอกล้อกับนกแก้วที่จิ้งอ๋องส่งมาให้เมื่อเช้า

หนิงเฉียนขบริมฝีปาก พลางกระทืบเท้า การแสดงออกเช่นนี้ก็ทำให้หยุนชางสามารถรู้ผลลัพท์ที่เกิดขึ้นแล้ว ทว่าวันนี้อารมณ์ดียิ่งนัก จึงพูดแค่ว่า "หากไม่ตายก็คือไม่ตาย ทว่าช้าเร็วนางก็ต้องได้ตายด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี หลังจากนี้ ฮองเฮาคงประคบประหงมหัวจิ้งน่าดู โชคดีหน่อยที่เมื่อวานหย่าซีไม่อยู่ คนอื่น ๆ คงถูกขับออกจากวังไปแล้ว แต่นั้นก็ไม่กระทบกับแผนการของเรานัก"

หนิงเฉียนได้ยินพลางถอนหายใจ คำพูดของนางเต็มไปด้วยโศกเศร้าว่า "หากนางไม่ตายก็ปล่อยไปแล้วหรือ ทว่าชางเจี่ยชิงซูก็ไม่รู้จักความโหดร้ายเสียเลย อีกทั้งเขายังหนีไปอีก และในตอนที่วังขององค์หญิงชุลมุนวุ่นวายเขาก็วิ่งกลับมา และลักพาตัวหัวจิ้งไปด้วยและพาออกไปยังนอกวังหลวงก่อนที่ทุกคนจะได้สติทัน"

หยุนชางที่กำลังหยอกล้อนกแก้วอยู่พลันหยุดลงเล็กน้อยและหรี่ตาลงถามว่า "วิ่ง?"

หนิงเฉียนพยักหน้าลงเล็กน้อย และรีบกล่าวว่า "ตอนนี้จักรพรรดิแคว้นเย้หลางกำลังประชวรหนัก หากชางเจี่ยชิงซูจะกลับไปยังแคว้นเย้หลางก็กลับไปได้ ทว่า เหมือนว่าองค์ชายของแคว้นเย้หลางแต่ละคนจะไม่มีความสามารถ เกรงว่าพวกเขาคงจะดักซุ่มโจมตีแล้ว. ตามด้วยกองทัพไล่ล่า และผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไม่เชื่อว่าเขาจะกลับไปยังแคว้นเย้หลางได้อย่างปลอดภัย. หัวจิ้งที่เสมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง อีกทั้งนางยังเป็นองค์หญิงของแคว้นหนิงอีกด้วย. หากเขาสังหารองค์หญิงในวันนี้และมีหลายคนเห็นเขาแล้ว เกรงว่าทั้งจักรพรรดิฮองเฮาและคนของตระกูลหลี่คงไม่ปล่อยไว้แน่ อีกทั้งจักรพรรดิแคว้นเย้หลางก็มิใช่ชางเจี่ยชิงซูยังไง ก็ปล่อยไปไม่ได้ "

หยุนชางไม่พูดอะไร พลางจ้องเขม็งไปที่กรงนกแก้วที่อยู่ข้างหน้าของนาง มิรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อจิ้งอ๋องกลับมาที่วังแล้ว หยุนชางจึงพูดคุยกับจิ้งอ๋องเรื่องนี้ และยังคงมีข้อสงสัยอีกว่า"ช่างเจี่ยชิงซูคิดอย่างไร ถึงกลับมานำหัวจิ้งออกไป การเดินทางยังไม่ยุ่งยากพออีกหรือ เกรงว่าเขาจะสร้างความโกธรเคืองให้กับจักรพรรดิเสียแล้ว หากเขาต้องการจะต่อสู้เพื่อราชบัลลังก์ แล้วทำไมเขาถึงต้องสร้างศัตรูเช่นนี้?"

จิ้งอ๋องพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ชางเจื่อชิงซูเจ้าไม่ได้พาเขาไปที่วังองค์หญิงหรอกหรือ?"

หยุนชางพลันส่งเสียงเงียบเป็นคำตอบ แอบตอกย้ำในใจว่านางคือคนที่ชักจูง และนำกลิ่นกำยานในห้องที่ทำให้เป็นบ้า แล้วปลุกความคลั่งไคล้ตอกย้ำความปรารถนาในใจของผู้คนมาใช้ แต่นางไม่ได้ต้องการทำให้ชางเจี่ยชิงซูบ้า นางต้องการจะลงมือกับหัวจิ้งเท่านั้น. ไม่คาดคิดว่าชางเจี่ยชิงซูจะมาที่นี่ในทันที

เมื่อเห็นนางเงียบ จิ้งอ๋องก็ส่ายหัวและกล่าวว่า "ถ้าข้าเป็นชางเจี่ยชิงซูเกรงว่าข้าก็จะทำเช่นเดียวกัน"

เมื่อได้ยินคำพูด หยุนชางก็ลืมตาขึ้นมองจิ้งอ๋องด้วยสายตาที่น่าสงสัย ในสายตาเหมือนบ่งบอกไว้ว่า "บอกข้าที"

คิงจิงยิ้มและกล่าวว่า "เนื่องจากข้าได้รับบาดเจ็บที่มือ หากถูกคนอื่นเห็นจึงเป็นธรรมดาที่จะทำให้จักรพรรดิไม่มีความสุข ในเวลานี้ จึงมิได้ต่างกันเลยที่หัวจิ้งจะถูกลักพาตัวไปหรือไม่ แม้ว่ามันจะเป็นภาระ ทว่ามันยังเป็นหลักประกันให้กับเขา ท้ายที่สุด เขาอยู่ในแคว้นหนิงมาเป็นเวลานานกลับไม่ประสบความสำเร็จในสิ่งที่เขาต้องการ. อย่างไรก็ตาม หัวจิ้งยังเป็นองค์หญิงของแคว้นเป็นบุตรสาวของฮองเฮาอีกทั้งเป็นหลานสาวท่านเสนาบดี หากจะฆ่านาง ก็ต้องระมัดระวังเป็นธรรมดา ถ้าไม่จับคนที่ลักพาตัวไปก่อน หลังจากนั้น เขาจะไม่พยายามแก้ไขความแค้นนี้ โดยไม่ขอแรงสนับสนุนเป็นข้อแลกเปลี่ยนอีกหรือ?"

หยุนชางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อนางทำเช่นนี้ นางครุ่นคิดเป็นอย่างมาก และการเตรียมการเพียงสิ่งเดียวที่นางไม่คาดคิดคือจิตใจของมนุษย์

"ทำไมแววตาของเจ้าแลดูเหมือนคนเจ็บปวด เจ้าควรจะมีความสุข ทำไมถึงดูกังวลเช่นนี้" จิ้งอ๋องพลันนอนลงบนเตียงงามที่หยุนชางมักจะนั่งอยู่ข้างกาย ในมือพลางคว้าองุ่นในจานผลไม้มาวางไว้บนเก้าอี้ข้างๆ แล้วกินเข้าไป

หยุนชางถอนหายใจ "เดิมทีข้าคิดจะปลิดชีวิตหัวจิ้ง แต่ไม่อยากให้มีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ มันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงอนาคตได้"

"เจ้ากลัวอะไร เจ้าล้วนเป็นคนที่ฉลาดเฉลียว เกรงว่าหัวจิ้งเมื่อไปอยู่ต่างแคว้นจะมีคนใช้งานได้งั้นหรือ" จิ้งอ๋องถามอย่างไม่จริงจัง แต่หยุนชางกลับรู้สึกประหลาดใจ นี้เขากำลังชมนางงั้นหรือ?