บทที่ 263 จักรพรรดิหนิงและหยุนชางสนทนากันอีกครั้ง

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย โดยไม่ปฏิเสธ ก้มศีรษะลงและมองไปที่แผนที่ของแคว้นเซี่ย

ตระกูลสายเลือดของจิ้งอ๋องทั้งหมดอยู่ที่แคว้นเซี่ย แม้ว่าเขาจะดูเฉยเมยอยู่ตลอด และไม่สนใจฮวากั๋วกง แต่ทว่า ถ้าหากต้องการเป็นศัตรูกับญาติของเขาจริงๆ นางก็รู้สึกทรมานใจแทนเขาเล็กน้อย

หลังจากแต่งงานกับจิ้งอ๋อง นางก็รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆกับพลังของจิ้งอ๋อง เป็นเวลายี่สิบปีแล้วที่เสด็จพ่อของนางขึ้นครองบัลลังก์ ถ้าจิ้งอ๋องมีเจตนาจะยึดบัลลังก์จริงๆ เกรงว่า ตอนนี้แคว้นหนิงคงไม่ได้มีนามสกุลหนิงอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่ว่าจิ้งอ๋องไม่ต้องการ แต่เพราะเขาไม่เต็มใจ แม้ว่าฮ่องเต้องค์ก่อนเลี้ยงดูสั่งสอนเขาเพียงสองสามปี เขาก็รู้สึกว่าฮ่องเต้องค์ก่อนมีบุญคุณต่อเขาอย่างมาก และเขาก็ไม่อยากทำให้เสด็จพ่อต้องลำบากใจ

คนแบบนี้ แม้ว่าเขาจะมีสีหน้าที่เย็นชาแค่ไหน แต่ก็ยังมีความอบอุ่นอยู่ในใจ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องถูกบังคับให้เป็นศัตรูกับญาติของเขา

หยุนชางยิ้มอย่างขมขื่น อันที่จริง ช่วงนี้นางฝันอยู่ตลอด ว่าจิ้งอ๋องสวมเสื้อคลุมมังกร เพียงแต่ว่า เหล่าขุนนางที่คำนับเขานั้น คือฮวากั๋วกงและเซี่ยโหจิ้งที่นางเคยเห็น

ตั้งแต่ความฝันนี้ปรากฏขึ้น นางคิดเสมอว่า ถ้าวันหนึ่ง จิ้งอ๋องกลับไปที่แคว้นเซี่ย นางควรทำอย่างไรดี?

จักรพรรดิหนิงนิ่งเงียบอยู่นาน แล้วตรัสว่า "ตอนนี้ข้ามีเฉินซี โอรสเพียงองค์เดียว ซึ่งคลอดโดยซูจิ่นด้วย ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น บัลลังก์จะเป็นของเขาในไม่ช้าก็เร็ว แต่ข้าก็อายุไม่น้อยแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะถึงจุดจบ ถ้าเจิ้นตาย เจ้ากับจิ้งอ๋องจะคอยช่วยเหลือเฉินซีอย่างเต็มที่ไหม"

มือของหยุนชางชะงักเล็กน้อย และมันก็เป็นเพียงครู่เดียวเท่านั้น ผ่านไปนานพอสมควร นางจึงพูดว่า "เสด็จพ่อทรงทราบหรือไม่ว่า ฮองเฮาได้ทรงเข้าควบคุมวังหลัง นางขอให้เสนาบดีหลี่เปลี่ยนองครักษ์ทั้งหมดในวัง เสนาบดีหลี่ยังได้ให้นางรวบรวมเหล่านางสนมทั้งหมดในตำหนักจินหลวน เพื่อจะข่มขู่เสด็จพ่อ"

จักรพรรดิหนิงไม่รู้ว่าทำไมนางถึงพูดเรื่องนี้ ขึ้นมา แต่ก็พยักหน้า "เจิ้นทราบแล้ว เจ้าแก้ปัญหาได้แล้ว"

หยุนชางได้ยินคำพูดนั้น ขดมุมปากของนางและยิ้มเบาๆ "คนเขาพูดว่า ลูกสาวที่แต่งงานแล้ว ก็เป็นดั่งเช่นน้ำน้ำที่ถูกสาดออกไป แต่ว่าฮองเฮาแต่งงานกับเสด็จพ่อมากว่ายี่สิบปีแล้วใช่ไหมเพคะ นางยังคงถือว่าตัวเองเป็นลูกสาวของตระกูลหลี่ แต่ไม่เคยถือว่าตัวเองเป็นสะใภ้ของราชวงศ์ จะเห็นได้ว่าคำพูดนั้นผิดมหันต์ ไม่ว่ายังไง หม่อมฉันก็ยังเป็นลูกสาวของเสด็จแม่และเสด็จพ่อ และพี่สาวสายเลือดเดียวกันเฉินซี"

หลังจากหยุดชั่วครู่ หยุนชางกล่าวอีกครั้งว่า "หม่อมฉันรู้ว่ามีแม่ทัพหลายคนภายใต้คำสั่งของเสด็จพ่อที่สามารถออกศึกได้ หม่อมฉันไม่รู้ว่าทำไมเสด็จพ่อไม่เคยใช้พวกเขา แต่หม่อมฉันกลับรู้ว่า ตอนนี้จิ้งอ๋องได้กลายเป็นเทพสงครามไปเสียแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเสด็จพ่อ หากวันหนึ่ง จิ้งอ๋องไม่สามารถออกรบได้ เกรงว่าคนที่ล้มลงเป็นคนแรกจะเป็นหัวใจของราษฎร"

จักรพรรดิหนิงมองลึกๆ ไปที่ธิดาของตนผู้นี้ ที่ตนไม่ได้เฝ้าดูนางเติบโตตั้งแต่เด็ก มีเพียงรู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจนางมากขึ้น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ทรงตรัสว่า "เจิ้นรู้แล้ว"

หยุนชางยิ้มและพึมพำราวกับกำลังพูดกับตัวเอง "เสด็จพ่อ... ตอนนี้คนที่สำคัญที่สุดในโลกนี้ของชางเอ๋อร์คือเสด็จแม่ ถึงแม้ว่าหม่อมฉันจะเติบโตโดยข้างกายท่านไม่ได้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเสด็จแม่กับลูกก็ไม่ด้อยไปกว่าคู่แม่ลูกคู่ใด ตรงกันข้าม เพราะไม่ได้ตามที่หวัง ลูกก็หวงแหนมันมากขึ้นเมื่อได้มันมา เสด็จแม่เป็นหญิงที่ดี ลูกหวังว่าท่านจะมีชีวิตที่ดีมีสุข หวังว่าเสด็จพ่อจะไม่หักหลังท่าน"

จักรพรรดิหนิงรู้ดีว่าคำพูดของหยุนชาง หมายถึงอะไร หลังจากมาที่พระราชวังเฟิ่งไหล เขาพบว่ารอบตัวพระสนมจิ่นมีองครักษ์ลับมากขึ้น และเขาได้ให้คนไปตรวจสอบแล้ว และคนเหล่านั้นเป็นคนของธิดาของเขาเอง ขณะนั้น เขาตกใจมาก นางกลับวังตั้งหลายปีแล้ว และไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าลูกสาวของตนมีอำนาจที่ลึกลับขนาดนี้ ดังนั้นเขาจึงมีช่องว่างในใจเล็กน้อยต่อนาง และเขายิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกคือนางได้มอบกองกำลังทั้งหมดเหล่านี้ให้กับจิ้งอ๋อง

สิ่งที่นางพูดเมื่อกี้เป็นเหมือนคำสัญญา สัญญาว่าตราบใดที่สนมจิ่นมีชีวิตที่มีความสุข อย่างน้อยนางก็จะไม่มีวันกลายเป็นศัตรูของตน

"แน่นอน" จักรพรรดิหนิงหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง

หยุนชางหันมองไปและเห็นเสด็จแม่ดูเหมือนกำลังเดินมายังห้องทรงอักษร หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู หยุนชางเดินไปเปิดประตู และได้เห็นพระสนมจิ่นยืนอยู่ที่ประตู "พวกเจ้าสองพ่อลูกกำลังคุยอะไรกัน ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว"

หยุนฉางยิ้ม "ชางเอ๋อร์ไม่ได้เจอเสด็จพ่อมานานแล้ว ดังนั้นจึงมาพูดสนทนากับเสด็จพ่อ"

จักรพรรดิหนิงเดินไปที่ประตู ยิ้มและตบศีรษะหยุนชาง "เจ้าได้ออกเรือนแล้ว ยังมาออดอ้อนเช่นนี้ได้อย่างไร ดูไม่สมเป็นพระชายาเลย"