บทที่ 264 หยุนชางหึง

จักรพรรดิหนิงได้ยินคำพูดนั้นก็ขมวดคิ้ว ยังไม่ทันที่จะตอบ ก็ได้ยินเสียง "เคล้ง" จักรพรรดิหนิงหันไป ก็ทรงพบว่าถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หยุนชางตกลงพื้นและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"ชางเอ๋อร์…" พระสนมจิ่นจ้องไปที่หยุนชาง ดวงตาของนางฉายแววกังวล หยุนชางยิ้มเล็กน้อย ด้วยรอยยิ้มขี้เล่นเล็กน้อย "โอ้ ช่างเป็นแผนการที่ดีจริงๆ"

หยุนชางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา เช็ดน้ำชาออกจากมือ แล้วพูดอย่างนิ่งๆ "เฉินซีมีเจิ้งมามาและข้าอยู่ที่นี่เพียงพอแล้ว ในเมื่อคุณหนูจิ่งต้องการหมอ ก็พาหมอที่ลานด้านข้างไปเถิด"

พระสนมจิ่นรีบเดินไปหาหยุนชาง และนั่งลงจับมือหยุนชาง "ชางเอ๋อร์ แม่ให้คนไปตามจิ้งอ๋องมา"

หยุนชางส่ายหัว "ไม่เป็นไรเพคะ ท่านอ๋องจะมาในไม่ช้า"

ตามที่คาดไว้ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงคารวะจิ้งอ๋องดังมา แล้วก็ตามด้วยเสียงขององครักษ์ดังขึ้น "ท่านอ๋อง องค์ชายน้อยเป็นอีสุกอีใส เข้าไปไม่ได้ขอรับ"

หยุนชางเรียกเจิ้งมามา มาทำความสะอาดพื้น และได้ยินว่าจิ้งอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจะงงงวย "ข้าจำได้ว่า พระชายาของข้าก็ไม่เคยเป็นโรคอีสุกอีใส ทำไมพระชายาเข้าไปได้ แต่ข้าเข้าไปไม่ได้"

"ให้ท่านอ๋องเข้ามาเถอะ" พระสนมจิ่นถอนหายใจและพูดด้วยเสียงอันดัง

ประตูถูกผลักเปิดออก และหยุนชางเห็นจิ้งอ๋องสวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้ม กำลังเดินตรงมาทางพวกเขา ซึ่งดูไม่ใช่ชุดในตอนเช้า คงจะได้เปลี่ยนแล้ว

จิ้งอ๋องเดินไปที่ห้องโถง และทำความเคารพต่อจักรพรรดิหนิง จากนั้นเขาก็ไปนั่งลงข้างๆ หยุนชาง หันศีรษะถามอย่างนุ่มนวลว่า "เจ้าเข้ามาได้ยังไงในเมื่อไม่เคยเป็นอีสุกอีใสเลย ก่อนหน้านี้ตอนเดินทาง ข้าได้ยินองครักษ์ลับพูดถึงเรื่องนี้ ทำเอาข้าตกใจมาก"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "หือ ท่านอ๋องมีหญิงงามอยู่ในอ้อมอก ยังมีใจที่ต้องการฟังสิ่งนี้อยู่อีกหรือเพคะ"

"ชางเอ๋อร์" พระสนมจิ่นถอนหายใจและเรียกเบาๆ มีตำหนิเล็กน้อยในน้ำเสียงของนาง

เมื่อจิ้งอ๋องได้ฟัง เขาก็ตกใจ แล้วเขาก็หัวเราะ "พระชายาดูเหมือนจะเข้าใจข้าผิดอย่างมาก?" เสียงหางยกขึ้นเล็กน้อยและให้ความรู้สึกที่เอ้อระเหย

และไม่ได้อธิบายอีกต่อไป เพียงแค่หันศีรษะไปที่จักรพรรดิหนิง "หลี่จิ้งเหยียนและเซี่ยโหจิ้งนำคนมาที่นี่เพียงสี่หมื่นคนเท่านั้น และต่อสู้กับพวกเขา จนพวกเขาสูญเสียคนไปกว่าหนึ่งหมื่นคน ดังนั้นหม่อมฉันจึงรีบถอยกำลังออกมา หม่อมฉันสงสัยว่าพวกเขาแค่แสร้งทำ กลัวว่าพวกเขามีจุดประสงค์อื่น แต่ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่เป็นไร กองกำลังเสริมของเรากำลังจะมาถึงที่นี่แล้ว เพียงแค่ให้คนคอยจับตาดูพวกเขาเอาไว้"

จักรพรรดิหนิงพยักหน้า "แต่อย่าปล่อยให้พวกเขาถ่วงเวลาตามใจชอบ ชายแดนอาจอยู่ได้ไม่นาน ข้าได้ให้ฉินจิ้งและหวังจ้าวสี่ไปสนับสนุนที่คังหยางแล้ว"

จิ้งอ๋องตอบรับ ยิ้มและหันศีรษะมองหยุนชาง "เดิมทีหม่อมฉันควรพูดคุยกับท่านพี่อย่างละเอียด แต่วันนี้ดูเหมือนพระชายาจะงอนแล้ว ท่านพี่ดูสิ?"

หยุนชางจ้องไปที่จิ้งอ๋อง ยืนขึ้น และเดินไปที่ห้องโถงด้านข้าง ดูเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะของจักรพรรดิหนิงและจิ้งอ๋องอยู่ด้านหลัง จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังนาง ที่ไม่เร่งหรือช้าไป

หยุนชางเดินกลับไปที่ห้องโถงด้านข้าง และกำลังจะปิดประตู แต่ถูกจิ้งอ๋องขวางไว้ "โอ้ ข้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว และพระชายายังไม่ยอมให้ข้าพักผ่อนอีก โหดร้ายจริงๆ"

หยุนชางยิ้มเยาะ "จำได้ว่าเมื่อครู่เจ้าได้อุ้มกลับมาคนหนึ่ง คิดว่านางคงจะยินดีถ้าเจ้าไป"

จิ้งอ๋องมองไปที่หยุนชาง ด้วยการจ้องมองที่ล้ำลึก เขาเห็นหัวใจหยุนชางค่อยๆพองขึ้นราวกับว่ามีอารมณ์หงุดหงิด เมื่อนางกำลังจะพูด ก็ได้ยินจิ้งอ๋องหัวเราะคิกคัก "ข้าดูชางเอ๋อร์แล้ว ปฏิกิริยานี้ดูเหมือนกำลังหึง?"

หยุนชางเบิกตากว้างด้วยสายตาหงุดหงิดเล็กน้อย มือของนางคลายเล็กน้อย จิ้งอ๋องฉวยโอกาสนี้เบียดตัวเข้ามา โอบไหล่หยุนชางแล้วกล่าวว่า "ข้าไม่รู้ว่าใครบอกเจ้าว่าเป็นข้าที่อุ้มคุณหนูจิ่งกลับมา ทั้งที่ข้าเรียกองครักษ์คนหนึ่งมาอุ้ม ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า พรุ่งนี้เจ้าจะไปถามใครในวังก็รู้"

"อ๋อ แต่ข้าได้ยินว่าคุณหนูจิ่งถูกยิงเพื่อช่วยท่านอ๋อง ถ้าหากคุณหนูจิ่งต้องการให้ท่านอ๋องชดใช้ที่นางช่วยชีวิตโดยการมอบหัวใจ พระชายาอย่างข้างมิใช่ต้องมีน้องสาวอีกคนหนึ่งหรือไม่?" หยุนชางเพิกเฉย หันหลังและเดินไปที่ห้องโถงด้านใน

จิ้งอ๋องเดินตามหลังไป พูดด้วยน้ำเสียงที่ช่วยไม่ได้เล็กน้อย "ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่านางวิ่งมาจากไหน แม้จะไม่มีนาง ข้าก็จะไม่โดนธนูยิง นางทำตัวของนางเอง จะมีน้องสาวเพิ่มเมื่อไหร่กัน? ทำไมข้าไม่รู้ หรือเพราะพระสนมจิ่นมีพระครรภ์อีกแล้ว?"