บทที่ 321 เมืองจิ้งหยางแตก

เพียงแต่หลิ่วหยินเฟิงส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวทัดทาน "ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยโหเหยียนไม่เข้าใจจึงหันมาถามอย่างข้องใจ "กุนซือบอกว่าไม่มีทหารในเมืองนี้แล้วไม่ใช่หรือ แล้วเราจะกลัวอะไรล่ะ?"

"ฝ่าบาท อุบายเมืองร้างนี้เป็นกลยุทธ์ที่มีบันทึกอยู่ในตำรา หากจิ้งอ๋องใช้อุบายนี้ล่อให้เราติดกับ เราจะทำอย่างไร? หม่อมฉันไม่รู้ว่าในเมืองนั้นมีทหารซ่อนอยู่หรือไม่" หลิ่วหยินเฟิงขมวดคิ้วและพูดเบาๆ

เซี่ยโหเหยียนไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน เมื่อได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยว่า "จะกลัวเขาทำไมกัน? เมืองเล็กๆ อย่างจิ้งหยางนี้มีทหารเพียงสองแสนคนเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นอุบายเมืองร้างข้าก็ไม่เชื่อแน่ว่าเขาจะสามารถเอาชนะทหารสี่แสนของข้าได้ นอกจากนี้ข้าได้ส่งจดหมายไปถึงค่ายของแม่ทัพหลินอวี่ที่เดิมโจมตีเมืองจิ้งหยางแล้วเพื่อขอให้เขาโจมตีจากประตูทิศใต้ เราโจมตีจากที่นี่ เราโจมตีขนาบทั้งสองทิศ ถึงเขาอยากจะหนีก็หนีไปไหนไม่ได้แน่"

หลิ่วหยินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหัวช้าๆ "ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ จิ้งอ๋องเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก แม้ว่าเราจะมีทหารสี่แสนก็ไม่อาจปะทะโดยตรงได้ หากมีกองทัพทหารสองแสนห้าของแม่ทัพหลินก็อาจพอรับประกันความสำเร็จได้ แต่ว่าตอนนี้ฮวากั๋วกงอยู่ในค่ายของเขาและหลินอวี่เดิมทีเคยเป็นลูกน้องของเขา ทัพสองแสนห้านั้นไม่แน่ว่าจะมา"

"หลินอวี่กล้าขัดคำสั่งหรือ? แม้แต่คำสั่งของข้าก็กล้าขัดหรือ? แล้วเหตุใดฮวากั๋วกงจะไม่ให้เขายกทัพมาเล่า?" เซี่ยโหเหยียนพูดเสียงเย็นแต่กลับแฝงแววดื้อดึงเล็กน้อย

หลิ่วหยินเฟิงถอนหายใจ "ทำไมเราจึงโจมตีจิ้งหยาง?"

"เพื่อสังหารลั่วชิงเหยียน" เซี่ยโหเหยียนตอบโดยไม่ต้องคิด

หลิ่วหยินเฟิงพยักหน้า "ใช่ เพื่อจะฆ่าลั่วชิงเหยียน แต่ว่าระหว่างลั่วชิงเหยียนและฮวากั๋วกงมีความสัมพันธ์เช่นไร ท่านเคยคิดเรื่องนี้หรือไม่?"

"ฮวากั๋วกง?" เซี่ยโหเหยียนขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นานจึงคิดได้ "อ้อ อดีตฮองเฮาเป็นลูกสาวของฮวากั๋วกง เช่นนั้นลั่วชิงเหยียนก็เป็นหลานของฮวากั๋วกง!" พูดจบคิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่น "พวกเรารีบมาที่เมืองจิ้งหยางแห่งนี้ก็เพื่อฉวยโอกาสในตอนที่ทัพหนุนของแคว้นหนิงยังมาไม่ถึงสังหารลั่วชิงเหยียน ตอนนี้ที่เรารออยู่นอกเมืองนี้มันเรื่องอะไรกัน? หากไม่รบแล้วข้าจะมาทำไม?"

หลิ่วหยินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า "ไม่ใช่ไม่รบ เพียงแต่สถานการณ์ในเมืองก็ต้องสืบให้ละเอียด ท่านวางใจเถอะ ทัพหนุนของแคว้นหนิงไม่อาจมาได้เร็วเช่นนั้น"

เซี่ยโหเหยียนไม่สนใจอีกต่อไปและโบกมือ "เจ้าไปจัดการเถอะ ข้าเชื่อใจเจ้า เพียงแต่ความอดทนของข้ามีจำกัด ในหนึ่งชั่วยาม มากสุดหนึ่งชั่วยาม ข้าจะเริ่มโจมตี"

"พ่ะย่ะค่ะ" หลิ่วหยินเฟิงตอบและรีบขี่ม้าจากไป เมื่อเซี่ยโหเหยียนเห็นว่าเขาของเขาไปเตรียมการแล้วจึงโบกมือและเอ่ยว่า "พักเดินทัพที่นี่"

อาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่าความแตกต่างของกำลังทหารนั้นมากเกินไป เซี่ยโหเหยียนจึงไม่ได้ให้ตั้งค่าย แต่คิดเพียงจะรบให้จบและสังหารจิ้งอ๋องอย่างรวดเร็ว โดยอาศัยยามที่จิ้งหยางยังไม่ได้ป้องกันเมือง แล้วค่อยยึดจิ้งหยาง เป็นเช่นนี้ได้ย่อมประเสริฐที่สุด

หลิ่วหยินเฟิงสั่งให้พลธนูหลายสิบคนอาศัยความมืดค่อยๆ เข้าใกล้เมืองจิ้งหยางทีละนิด "พวกเจ้าเล็งไปที่ชายที่อยู่บนกำแพงก็พอแล้ว นั่นคือจิ้งอ๋อง หากฆ่าเขาสำเร็จจะมีรางวัลอย่างงาม!"

เสียงของหลิ่วหยินเฟิงไม่ดังนัก แต่กลับราวเปี่ยมไปด้วยการโน้มน้าวใจ ทำให้พลธนูหลายสิบคนที่อยู่ข้างหลังเขาแสดงความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย หลิ่วหยินเฟิงยิ้มเย็นและกล่าวว่า "พวกเจ้าอาศัยความมืดกำบังเดินไปข้างหน้าจนอยู่ในระยะที่ยิงได้แล้วอย่าเพิ่งทำอะไรโดยพลการ รอนายกองให้สัญญาณหนึ่งสองสามแล้วค่อยเริ่มพร้อมกันและเริ่มทำให้งูตกใจ