บทที่ 322 กองทัพหนิงเซี่ยเผชิญหน้า (๑)

เมื่อพูดจบเขาก็หันกลับมามอง เมื่อเห็นว่าหลิ่วหยินเฟิงกำลังนำกองทหารตามมา หัวใจของเซี่ยโหเหยียนจึงสงบลงเล็กน้อย ฝนธนูโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อนและทหารก็ล้มลงเรื่อยๆ แต่พวกเขาก็สามารถเข้าไปใกล้กำแพงเมืองขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากเคลื่อนที่ไปได้อีกสักพัก จู่ๆ ก็ไม่มีเสียงลูกศรแล้ว เซี่ยโหเหยียนเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ และพบว่าไม่มีใครอยู่บนกำแพงจริงๆ

"โจมตี!" เซี่ยโหเหยียนคำราม เหล่าทหารปีนขึ้นบันไดและเตรียมเครื่องมือบุกทะลวง เพียงแต่เมื่อเข้าใกล้กำแพงเมืองก็รู้สึกถึงคลื่นความร้อน ทำให้ยากที่จะเข้าใกล้

"เตรียมท่อนซุงสำหรับโจมตีเมือง" เซี่ยโหเหยียนตะโกน แล้วจึงมีกลุ่มคนใช้รถม้าขนท่อนซุงเข้ามา ทหารยกท่อนซุงนั้นขึ้นแล้วกระแทกไปที่ประตูเมือง

แม้ได้ยินเสียง "ปัง" แต่ประตูเมืองก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย คนกลุ่มนั้นจึงกระแทกเข้าอีกหลายครั้งจึงจะได้ยินเสียงประตูสั่นไหวเบาๆ จากนั้นจึงกระแทกอย่างแรงและก็ได้ยินเสียงดังก้องของประตูที่ค่อยๆ ถล่มลง...

คลื่นความร้อนคลื่นหนึ่งถาโถมเข้ามา ผู้ที่อยู่นอกประตูเมืองต่างก็ก้าวถอยหลัง พวกเขาตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามาก แม้ว่าเมื่อครู่ยามอยู่ด้านนอกจะเห็นประกายไฟสีแดงฉานย้อมไปครึ่งท้องฟ้า แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในเมืองจะเป็นภาพเช่นนี้

ทุกที่ในเมืองต่างก็ลุกไหม้และมีกลิ่นน้ำมันตุงส่งกลิ่นฉุน

เซี่ยโหเหยียนและหลิ่วหยินเฟิงขี่ม้าเข้ามาจากด้านหลัง พวกเขาขมวดคิ้วมุ่น หลิ่วหยินเฟิงมองดูสถานการณ์ในเมืองและเอ่ยอย่างราบเรียบว่า "ดูเหมือนว่าลั่วชิงเหยียนไม่เพียงแต่จะไม่ให้เราได้อะไรไปจากที่นี่ แต่ต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อหยุดเราไว้ด้วย ดูจากน้ำมันตุงนี้แล้วเกรงว่าจะไหม้ราวอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน"

เซี่ยโหเหยียนเม้มปากแน่นไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววอาฆาต

ไม่นานหลังจากนั้นสายลับที่ไปดูลาดเลากลับมาอย่างเร่งร้อน "รายงานองค์รัชทายาท รายงานท่านกุนซือ ทัพหนิงถอยร่นไปยังด้านเหนือของแม่น้ำจิ้งและทำลายสะพานไปแล้ว"

หลิ่วหยินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย "แม่น้ำจิ้งมีสะพานเพียงแห่งเดียว ตอนนี้เมื่อถูกทำลายไปแล้ว เกรงว่าจะต้องใช้เวลาสักระยะนำคนหลายพันคนไปตัดไม้ทำแพเสียก่อน"

เซี่ยโหเหยียนนัยน์ตาลึกล้ำ "ท่านกุนซือต้องการข้ามแม่น้ำด้วยแพหรือ?"

"ตอนนี้ทำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น เพื่อไม่ให้ทหารที่ข้ามฝั่งไปถูกฆ่าต้องมีแพจำนวนมาก ทหารที่ดำน้ำได้ให้ลงไปในน้ำแล้วเกาะแพไปทำสะพานไม้ที่กว้างพอให้กองทัพผ่านไปได้" หลิ่วหยินเฟิงพูดจบก็ลดเสียงลง "จิ้งอ๋องแต่งงานกับพระชายาที่ดีนัก กลยุทธ์นี้ก็ไม่เลวเลย คราวที่แล้วทำให้เราได้รับบทเรียนไปแล้ว ครั้งนี้ก็ทำให้เราสูญเสียทหารไปแสนนาย แต่กลับช่วยจิ้งอ๋องไว้ได้อีกครั้ง"

"รายงาน! ฮวากั๋วกงขอพบพ่ะย่ะค่ะ" เสียงรายงานแว่วมาจากระยะไกล เซี่ยโหเหยียนพ่นลมหายใจและกล่าวว่า "เชิญ"

ฮวากั๋วกงไม่ได้ขี่ม้าและเดินมาที่ด้านหน้าม้าของเซี่ยโหเหยียน เขาคารวะและกล่าวว่า "องค์รัชทายาท ตอนนี้อากาศหนาวเย็น ทำไมท่านไม่เข้าเมืองจิ้งหยางหลบความหนาวเย็นสักหน่อยเล่า?" เขาไม่หลบตาและไม่เอ่ยถึงเรื่องสงคราม

เซี่ยโหเหยียนอ้าปากและกำลังจะต่อว่าเขาก็ได้ยินหลิ่วหยินเฟิงเอ่ยปากเรียบๆ "ไม่ได้เจอใต้เท้านานแล้ว เช่นนั้นก็เชิญใต้เท้าตามข้าและองค์รัชทายาทกลับไปที่ค่ายเถอะ"