บทที่ 323 กองทัพหนิงเซี่ยเผชิญหน้า (๒)

การใช้ไฟโจมตีที่เซี่ยโหเหยียนต้องการกลับไม่สามารถทำได้เพราะป่านั้นชื้นทำให้ไฟลุกยาก แต่ก็สามารถทำให้ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏตัวขึ้นมาได้ แต่โชคร้ายที่ลมใต้พัดมา หากจุดไฟเผาเขาภูเขาเกรงว่าจะทำให้ฝั่งตนเองเสียหายมากกว่า

"เราควรทำอย่างไรดี รอแบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือ?" เซี่ยโหเหยียนเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย เขารีบละทิ้งเมืองคังหยางเพื่อมาที่จิ้งหยาง ตอนนี้เขาไม่ได้หลับตานอนมาสองคืนแล้ว เดิมทีเขาคิดว่านอกเมืองจิ้งหยางมีทหารอยู่แล้วสองแสนห้าหมื่นนายบวกกับทัพสี่แสนของตนเองจะสามารถกวาดล้างกองทัพหนิงก่อนที่ทัพหนุนของพวกจะมาถึงอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาถึงจิ้งหยางแล้วกลับมีแต่เรื่องเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน

ตอนแรกไม่รู้ว่าพระชายาของจิ้งอ๋องนั่นใช้วิธีการใดจึงทำให้แม่น้ำจิ้งซึ่งแห้งแล้งมาเป็นเวลานานมีน้ำท่วมจนทำให้ทหารของเขากว่าแสนนายจมน้ำตายและยังทำให้จิ้งอ๋องมีทางหนีรอดไปได้ จากนั้นจิ้งอ๋องก็จุดไฟเผาเมืองจิ้งหยาง ตอนนี้ไฟในเมืองจิ้งหยางยังไม่ทันดับลงด้วยซ้ำ เกรงว่าจะไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลยหลังจากที่โดนเผาไปหมดสิ้นแล้ว แล้วยังมีฮวากั๋วกงคอยเฝ้าดูอยู่ในค่ายอีกด้วย หากไม่ใช่เพราะความน่าเกรงขามของเขาจะสูงส่งในกองทัพ การเคลื่อนไหวของเขาจะทำให้เหล่าแม่ทัพนายกองพลอยเคลื่อนไหวไปด้วย เกรงว่าเขาจะมัดตาแก่นั่นไว้นานแล้ว ตอนนี้กลับทำได้เพียงส่งคนไปคอยจับตาดูเพื่อป้องกันไม่ให้เขาแพร่ข่าวออกไปเท่านั้น

หลิ่วหยินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่งและเดินไปมาหลายรอบก่อนจะกล่าวว่า "ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเสียทีเดียว เมืองจิ้งหยางถูกทำลายไปแล้ว เหล่าผู้คนในเมืองจิ้งหยางคงจะถูกจิ้งหยางพาไปตั้งตัวใหม่แล้ว หากเราสามารถหาสถานที่ที่ผู้คนเหล่านั้นอยู่ได้แล้วใช้ประชาชนมาข่มขู่เขาก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้"

"เราจะรอจนหาคนเจอหรือ? หากหาไม่พบจะทำอย่างไร?"

"ไม่มีทางหาไม่พบ คนในเมืองจิ้งหยางมีจำนวนหลายแสนคน คนมากมายเช่นนั้นไม่น้อยเลย คนเหล่านี้ไม่เหมือนทหาร มีทั้งคนแก่และเด็ก พวกเขาไม่มีทางเดินทางได้เร็วเกินไป ไม่เดินเร็วเกินไป จะต้องอยู่ใกล้ๆ และควรพบได้ในไม่ช้า ยิ่งกว่านั้นเมื่อครู่หม่อมฉันตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว รอบๆ เมืองจิ้งหยางนั้น นอกจากแม่น้ำจิ้งแล้วก็ไม่มีแม่น้ำและทะเลสาบอื่นๆ อีก คนส่วนใหญ่ในเมืองขุดบ่อน้ำเพื่อใช้งาน ตอนนี้เราอยู่ริมฝั่งแม่น้ำจิ้งแล้ว กองทัพหนิงมีคนมากขนาดนั้นแล้วยังมีชาวบ้านอีกมากมายจะต้องกินน้ำ พวกเราจึงส่งคนไปเฝ้าริมฝั่งแม่น้ำจิ้งไว้แล้วตัดแหล่งน้ำของพวกเขาเสีย ดูว่าพวกเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน?" หลิ่วหยินเฟิงยิ้มบางๆ แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาววูบวาบ

เซี่ยโหเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะลั่น "ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท คนต้องดื่ม หากไม่มีน้ำแล้วข้าก็อยากจะรู้นักว่าเขาจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน"

ในตอนนี้หยุนชางนำทหารหนึ่งแสนนายคืบเข้ามาใกล้เมืองจิ้งหยางแล้ว เพราะนางไม่รู้ว่าสถานการณ์ในจิ้งหยางเป็นอย่างไร หยุนชางจึงสั่งให้ตั้งค่ายอยู่ไม่ไกลจากเมืองจิ้งหยางนักและส่งสายลับออกไปสืบสถานการณ์ของจิ้งอ๋องและรอกำลังเสริมมาช่วย

"พระชายา ท่านเดินไปมาอยู่นานแล้ว นั่งพักสักหน่อยเถอะเพคะ" เฉี่ยนอินกล่าวเบาๆ

หยุนชางถอนหายใจ "เฉี่ยนอิน ข้าสงบสติอารมณ์ไม่ได้ ข้าคิดไม่ออกว่ากองทัพหนิงจะทำอย่างไรต่อไปและท่านอ๋องจะรับมืออย่างไร ข้าสงบใจลงไม่ได้เลย"

เฉี่ยนอินมองไปที่หยุนชางอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดี นางเป็นเพียงสายลับเท่านั้น นางได้รับเลือกให้เข้าวังเป็นนางกำนัลเพียงไม่กี่ปี เรื่องสงครามการรบเช่นนี้นางไม่รู้เรื่องเลย หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เฉี่ยนอินจึงเอ่ยขึ้นว่า "ชายชราท่านนั้นที่ท่านอ๋องพามาไม่ได้อยู่ในค่ายหรือ? ท่านอ๋องปฏิบัติต่อเขาด้วยความนอบน้อมยิ่งนัก คิดแล้วคงจะเป็นคนที่มีความสามารถ ทำไมพระชายาไม่ลองไปถามเขาว่าเขามีวิธีอะไรดีๆ หรือไม่ล่ะเพคะ?"

เมื่อหยุนชางได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของนางก็เปล่งประกาย "จริงด้วย ข้าลืมอาจารย์ชิงชางไปได้อย่างไร เร็วเข้า หยิบเสื้อคลุมมา ข้าจะไปเขาที่กระโจมสักหน่อย"

ตอนที่หยุนชางไปถึงกระโจมที่อาจารย์ชิงชางอยู่ เขากำลังเล่นหมากล้อมกับตัวเองอยู่ เมื่อเห็นหยุนชางมา เขาก็ยิ้มและเอ่ยว่า "ข้าคิดว่าเจ้าควรจะมาได้แล้ว นั่งลงเล่นหมากกับข้าสักกระดานสิ?"

หยุนชางส่ายหน้า "ตอนนี้ในใจข้าว้าวุ่นมาก ไม่มีกะจิตกะใจจะเดินหมากหรอก"

"สายลับรอบตัวเจ้ายังไม่กลับมา แม้แต่สถานการณ์ของจิ้งหยางเจ้าก็ไม่รู้ ร้อนใจไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา" เขากล่าวพลางวางหมาก