บทที่ 328 หยุนชางสมานใจไพร่พล

"เฉี่ยนอิน" หยุนชางหันไปมองเฉี่ยนอิน "เจ้าพาทหารไป......" ยังพูดไม่ทันจบ หยุนชางก็หยุดชะงักลงกลางคัน เฉี่ยนอินเป็นเพียงสาวใช้ จะควบคุมกองกำลังกว่าแสนนายนี้ได้อย่างไร อีกอย่าง หลิ่วหยินเฟิงเชี่ยวชาญตำราพิชัยสงคราม แต่เฉี่ยนอินไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย หากพลาดท่าให้หลิ่วหยินเฟิงแล้วล่ะก็ คงไม่มีทางรอดชีวิตออกมาได้แน่

"พระชายา......" เฉี่ยนอินมองมาที่หยุนชางด้วยความสงสัย

ช่างเถอะ ช่างเถอะ หยุนชางกัดฟันแล้วขึ้นไปบนหลังม้า นางประกาศเสียงกร้าว "ทหารทุกท่านทุกนายเชิญพักผ่อนลงตรงนี้ รอดูสถานการณ์กันไปก่อน ประเดี๋ยวข้าจะกลับมา" พูดจบก็ควบม้าลงเขาไป

ณ ป่าทึบบริเวณตีนเขา ทหารกลุ่มหนึ่งยังคงยืนเฝ้ายามกันอย่างแข็งขัน

"ทหารฝ่ายศัตรูใช้วิธีนี้มาล่อลวงทหารของเรา หากพวกท่านเจอแบบนี้เข้า ไม่เท่ากับว่าเราหลงกลศัตรูเข้าหรือ?" หวังชงร้อนใจ

ผู้ช่วยแม่ทัพพยักหน้า "แต่ว่า ท่านแม่ทัพ ข่าวลือนั่นข่มขวัญทหารของเราไปไม่น้อยเลย พวกทหารแคว้นเซี่ยพากันปล่อยข่าวไปทั่วว่าจิ้งอ๋องเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ย หากเป็นเช่นนั้นจริง งั้นพวกเราจะไม่...เสียแรงอุทิศตัวทำทุกอย่างลงไปแต่กลับต้องสูญเปล่าหรอกหรือ?"

"ท่านพูดอะไร จิ้งอ๋องจะไปเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ยได้อย่างไร?" หวังชงโต้ตอบ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของม้าก็ได้ดังเข้ามาใกล้ หวังชงรีบลุกขึ้นยืน "ทหารทุกนายจงเตรียมพร้อม"

เหล่าทหารที่กำลังพักผ่อนพลันลุกขึ้นเตรียมพร้อมตามคำสั่ง พวกเขาถือปืนยาวเดินลาดตระเวนไปตามบริเวณโดยรอบ แล้วก็ได้พบกับคนผู้หนึ่งพร้อมม้าสีน้ำตาล 1 ตัวกำลังมุ่งหน้ามา คนบนหลังม้าสวมชุดสีขาวงาช้าง คลุมผ้าคลุมสีขาว

"นั่นมันใต้เท้านี่!" หวังชงมองไปข้างหน้า เขาโล่งใจ ในเมื่อใต้เท้ามาแล้ว แสดงว่าคงจะมีวิธีบางอย่างกลับมาด้วย

หยุนชางโบกมือให้หวังชง นางขี่ม้าเข้ามากลางวงเหล่าทหารแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?"

เหล่าทหารไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยุนชางจึงถามเช่นนั้น ต่างมองหน้ากันไปมา พักหนึ่ง จึงมีคนตอบเสียงเบาๆว่า "เป็นใต้เท้ากำกับการขอรับ"

หยุนชางพยักหน้าและส่งยิ้มให้ นางเอ่ยอย่างอ่อนโยนแต่ชัดถ้อยชัดคำขึ้นว่า "แต่ว่า ข้าหาใช่เป็นเพียงใต้เท้ากำกับการเท่านั้น ข้ายังมียศศักดิ์อย่างอื่นด้วย ข้าคือชายาของจิ้งอ๋อง และเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหนิง!"

เมื่อพูดจบ ก็มีเสียงผู้คนซุบซิบกันดังขึ้น เสียงนั้นเซ็งแซ่จับศัพท์ไม่ได้

หยุนชางวางหน้านิ่ง นางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ดังพอจะกลบเสียงเซ็งแซ่ ณ ตรงนั้น "หลายๆคนรู้ว่าข้าเป็นใต้เท้ากำกับการ แต่ไม่รู้ว่าข้าเป็นชายาจิ้งอ๋อง และยังเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหนิง มีหลายคนตั้งคำถาม สตรีเช่นข้า เหตุใดจึงมาเผชิญภยันตรายอยู่ท่ามกลางสนามรบเช่นนี้? เช่นนั้นข้าขอถามพวกเจ้ากลับบ้าง เดิมทีพวกเจ้าสามารถเลือกใช้ชีวิตปกติธรรมดาๆได้ เหตุใดจึงมาปรากฏกายอยู่ในสนามรบเช่นนี้?"

"เพื่อปราบศัตรูขอรับ" "เพื่อขับไล่พวกแคว้นเซี่ยให้ออกไปจากแคว้นหนิงขอรับ" "เพื่อปกป้องรักษาแผ่นดินเกิดขอรับ" ......

มีคำตอบมากมายหลายอย่าง

หยุนชางยิ้ม "คำตอบของข้าก็เป็นดังเช่นพวกเจ้า แคว้นเซี่ยเป็นศัตรูของพวกเรา ตอนนี้พวกเขาลุกล้ำเข้ามาในเขตแดนของเรา หากพวกเราไม่มาเฝ้าระวังอยู่ที่นี่ สักวัน ดินแดนของพวกเราก็คงต้องถูกยึดครองโดยแคว้นเซี่ย ครอบครัวของพวกเราจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างคนแคว้นเซี่ย ข้าคือองค์หญิงฮุ่ยกั๋ว ตอนที่ข้าอายุได้ 8 ขวบ แคว้นหนิงประสบปัญหาความแห้งแล้ง ข้าได้ขอพรให้แผ่นดินเกิดความอุดมสมบูรณ์ ให้ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาล เพื่อการนี้ 7-8 ปีต่อมาข้าจึงได้รับบัญชาจากสวรรค์ ให้กลายเป็นคนอ่อนแอและมักป่วยกระเสาะกระแสะ แต่ข้า หาได้ฟังคำคนรอบข้างไม่ ข้าหันหลังให้กับชีวิตสุขสบายในพระราชวัง มุ่งหน้ามายังชายแดน เฉกเช่นเดียวกันกับพวกเจ้า เพื่อปกป้องรักษาแผ่นดินเกิด เพื่อขับไล่พวกแคว้นเซี่ยให้ออกไปจากแคว้นหนิง สวามีของข้า ก็คือจิ้งอ๋องผู้เป็นวีรบุรุษในใจของทุกคน หลายปีมานี้ เขาตรากตรำทำหน้าที่รักษาดินแดนเพื่อความผาสุขของบ้านเมือง ความโหดร้ายท่ามกลางสนามรบเป็นเช่นไรเชื่อว่าทุกคนคงเข้าใจดี จิ้งอ๋องอุทิศตน ยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายถึงเพียงนี้ พวกเจ้ายังจะยึดถือข่าวลือจากแคว้นเซี่ยนั่นให้มาครอบครองจิตใจตนเองอยู่อีกหรือ?"

หยุนชางกวาดสายตามองไปยังเหล่าทหารที่กำลังยืนก้มหน้า นางวางสีหน้าเคร่งขรึม "ข้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นหนิง ชีวิตของข้าขออุทิศให้กับแคว้นหนิง หากต้องสูญสิ้นแคว้นหนิงไปข้าก็ขอยอมตาย เวลานี้ ข้าขอถามพวกเจ้าเพียงคำเดียว ในยามที่แคว้นเซี่ยก้าวล้ำมาในแผ่นดินของพวกเรา ไล่ล่าสังหารพี่น้องของพวกเรา พวกเราควรสู้สุดใจใช่หรือไม่?"

"สู้! สู้! สู้!" เสียงตอบดังขั้นเกรียวกราว