บทที่ 329 ห้อมล้อมจิ้งอ๋อง

เสียงการต่อสู้ดังชัดขึ้นมากเรื่อยๆ ราวกับเสียงนั้นอยู่ตรงหน้าไม่ไกลนัก บนเขามีต้นไม้ใบหญ้ารกทึบ แม้เสียงนั้นจะอยู่แค่เพียงเอื้อม แต่ก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี เดินทางต่อไปไม่นานนัก ก็ปรากฏเงาเงาหนึ่งลอยแวบเข้ามา หยุนชางรีบหลบ นางขี่ม้าอ้อมกอหญ้ากอหนึ่ง พลันก็ได้เห็นภาพกลุ่มคนกำลังต่อสู้กัน

หยุนชางหยิบมีดสั้นขึ้นมา นางจ้วงแทงทหารแคว้นเซี่ยที่อยู่ใกล้ตัวนางที่สุด แล้วรีบถามทหารแคว้นหนิงที่กำลังสู้รบอยู่ "จิ้งอ๋องอยู่ไหน?"

ทหารแคว้นหนิงมีเลือดอาบเต็มหน้า นัยน์ตาแดงก่ำ เขาเตรียมหยิบปืนมาจ่อหยุนชาง "เจ้าเป็นใคร?"

"ทหารกองเสริมมาช่วยแล้ว นำข้าไปพบจิ้งอ๋องเดี๋ยวนี้" หยุนชางพูดเสียงกร้าว

ทหารนายนั้นนิ่งไปสักพัก ท่าทางเขายังไม่ปักใจเชื่อ เขามองสำรวจรอบๆตัวหยุนชาง ก็ไม่เห็นวี่แววของทหารกองเสริม ได้ยินแต่เสียงม้าวิ่งและเสียงเดินเข้ามาใกล้ เขาใจชื้นขึ้นมาทันที แล้วรีบหันไปบอกพวกพ้องว่า "พี่น้องทั้งหลาย ทหารกองเสริมมาช่วยแล้ว พวกเรารอดแล้ว!"

เสียงแห่งความปรีติดังขึ้น หยุนชางจับตัวทหารผู้นั้นไว้ แล้วถามเขาอีกครั้ง "จิ้งอ๋องอยู่ที่ไหน?"

ทหารนายนั้นจึงได้สติ แล้วรีบตอบ "จิ้งอ๋องเข้าไปลึกกว่านี้แล้ว หลิ่วหยินเฟิงกุนซือแคว้นเซี่ยส่งคนเข้าไปไล่ตามแล้ว ในมือของจิ้งอ๋องตอนนี้ คงจะเหลือคนอยู่ไม่ถึง 5 ร้อย ส่วนทหารแคว้นเซี่ยยังเหลือไพร่พลกว่า 2 หมื่นนาย"

หยุนชางตกใจมาก พลันนางก็ได้ยินเสียงเฉี่ยนอินตะโกนมา "พระชายา ช้าๆหน่อยเพคะ"

หยุนชางหันไปมอง ก็เห็นเฉี่ยนอินนำเหล่าทหารมุ่งหน้าตามมา

"ให้คนอยู่จัดการศึกตรงนี้ 2 พันคน คนอื่นๆตามข้ามา" หยุนชางรีบขึ้นม้าแล้วมุ่งหน้าไปตามทางที่จิ้งอ๋องเข้าไป

5 ร้อยคนรับมือกับคน 2 หมื่น 5 ร้อยคนรับมือกับคน 2 หมื่น......

ในสมองของหยุนชางครุ่นคิดอยู่แต่จำนวนเหล่านี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีมีดมากรีดทิ่มแทงดวงใจของนาง

ไม่ไกลจากตำแหน่งของหยุนชางมากนัก มีกระท่อมเล็กๆอยู่หลังหนึ่ง คงจะเป็นที่พักผ่อนของเหล่าพรานป่า ข้างๆกระท่อมมีกลุ่มคนยืนอยู่ ท่ามกลางคนเหล่านั้นมีชายชุดดำกำลังนั่งอยู่ เสื้อผ้าบนแขนของเขาฉีกขาด และมีเลือดซึมออกมา

"ท่านอ๋อง ขอหม่อมฉันทำแผลให้พระองค์เถอะนะพ่ะย่ะค่ะ" ผู้ชายที่อยู่ข้างๆค้อมตัวลงมาพูด

ชายชุดดำผู้นั้นก็คือจิ้งอ๋อง ตอนนี้เขานั่งอยู่บนก้อนหิน ในมือกำกิ่งไม้เอาไว้ แล้วขีดเขี่ยไปบนพื้นดิน

เขียนไปได้สักพัก จิ้งอ๋องก็เงยหน้า เมื่อเห็นสีท้องฟ้าแล้วก็พูดว่า "พวกเราอดทนต่อไปอีกนิดเดียวนะ เสี่ยวจิ่วรู้จักสภาพพื้นที่ตรงนี้ดี คงจะอดทนอยู่ได้จนฟ้ามืด รอให้ฟ้ามืดแล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น"

สายลับข้างกายจิ้งอ๋องนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า "ท่านอ๋อง พวกเราในที่นี้มีฝ่ายแคว้นเซี่ยคอยสอดแนมอยู่ ที่ที่หม่อมฉันนำพระองค์มาเป็นที่ที่คนหาเจอได้ยาก แต่ก็คงใช้หลบจากฝ่ายแคว้นเซี่ยได้อีกไม่นาน หม่อมฉันเกรงว่าจะมีคนคอยทำสัญลักษณ์กำกับตามหลังพวกเราอยู่ แต่หม่อมฉันได้ไปตรวจดูแล้วกลับไม่พบสิ่งผิดปกติ ท่านอ๋องควรแยกทางกับพวกหม่อมฉัน พวกหม่อมฉันจะออกไปล่อทหารแคว้นเซี่ย ท่านอ๋องมีวิทยายุทธสูงส่ง จะต้องรอดพ้นจากสายตาที่คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวของพระองค์ได้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

จิ้งอ๋องได้ฟังก็ยิ้มแล้วส่ายหน้า "พวกเราทุกคนจะต้องปลอดภัย พวกเจ้าล้วนเป็นคนสนิทที่ข้าคัดสรรฝึกฝนมาด้วยตัวเอง จะให้ข้าทอดทิ้งพวกเจ้าไปได้อย่างไร"

เมื่อจิ้งอ๋องพูดจบ ทหารที่อยู่ตรงนั้นก็พากันคุกเข่าลงทันที "ท่านอ๋อง ขอพระองค์ทรงคำนึงถึงไพร่ฟ้าประชาราษฎร์ ทรงรักษาชีวิตให้อยู่รอดต่อไปด้วยเถิด"

"ไพร่ฟ้าประชาราษฎร์แคว้นหนิง......" จิ้งอ๋องเอ่ยขึ้นกับตัวเองแล้วยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน