บทที่ 367 ยั่วยวน

หยุนชางได้ยินน้ำเสียงที่มีความโกรธของชางเจียคังหนิง "ที่แท้ช่วงเวลานี้ที่เจ้ามาที่หอเฉี่ยนสุ่ยคือมีความคิดนี้ หลอกล่อข้าและต้องการข่มขู่ข้า ดีมาก! หัวจิ้งมีเพื่อนเยี่งนี้อย่างเจ้า ในเมื่อเจ้าก็พูดเยี่ยงนี้แล้ว ถ้าข้าไม่ใช้มันให้คุ้มค่า คงจะเสียผลประโยชน์ ถ้าเจ้าอยากจะเข้าวัง ก่อนพิธี ก่อนหัวจิ้งกลับมา ก็มาปรนนิบัติรับใช้ข้าทุกวัน ถ้าทำให้มีความสุข ก็จะพาเจ้าเข้าวัง"

หัวจิ้งไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง?

หัวใจของหยุนชางพุ่งขึ้นทันใด และมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี ก่อนหน้านี้ นางได้รับข่าวว่าหัวจิ้งอยู่กับชางเจียคังหนิง แต่องครักษ์ลับไม่สามารถติดตามรู้ได้ว่าพวกเขาได้เข้ามาในเมืองหลวงแล้ว และตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวจิ้งไม่ได้อยู่ในหอเฉี่ยนสุ่ยเลย

ศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของหัวจิ้งในเมืองหลวงคือตน นางวางแผนกลับมายังแคว้นหนิงโดยไม่มีคำนึงถึงผลกระทบ นางต้องมาหาตนเพื่อแก้แค้น ในเมื่อนางมาเพื่อแก้แค้น นางต้องหาศัตรูของนางก่อน ข้าก็อยู่ที่นี่ แต่หนิงหัวจิ้งไม่อยู่ในเมืองหลวงได้อย่างไร?

หยุนชางขมวดคิ้วโดยคาดเดาว่าหนิงหัวจิ้งหายไปไหน แต่ไม่ทันได้สังเกตว่ามีเสียงที่ชวนให้เข้าสู่ภวังค์อีกครั้งจากห้องข้างๆ

จิ้งอ๋องดึงหยุนชางเปิดประตู เดินออกไป ไม่นานก็เห็นสามเณรเดินมาจากนอกประตู มาหยุดที่เซียงฝางของหยุนฉางและจิ้งอ๋องกำลังพักผ่อนอยู่ "อมิตตาพุทธ น้ำชาเย็นแล้ว โยมทั้งสองจะให้อาตมาไปต้มมาให้อีกกาหรือไม่"

ในห้องหยุนชางและจิ้งอ๋องนั่งตรงข้ามกันบนกระดานหมากรุกทั้งสองด้าน จิ้งอ๋องจับหมากสีดำ ดูเหมือนว่ากำลังครุ่นคิดว่าจะวางหมากอย่างไร หยุนชางได้ยินเสียงของสามเณร เงยหน้าขึ้น มีแสงสลัวแวบเข้ามาในดวงตาของนาง ยิ้มเล็กน้อย "ไม่แล้ว พวกข้าจะออกจากห้องทันทีที่เล่นกระดานนี้จบ"

สามเณรพยักหน้า พูดคำว่าอมิตตาพุทธ แล้วก็เดินจากไป

"เณรรูปนี้เป็นคนของชางเจียคังหนิง?" หยุนชางขมวดคิ้ว เมื่อครู่ตอนที่จิ้งอ๋องดึงนางออกจากห้อง เพิ่งเข้ามาในเซียงฝาง จัดกระดานหมากรุกเสร็จ พระรูปนี้ก็เดินมาอย่างช้าๆ

จิ้งอ๋องส่ายหัว "ไม่ใช่ของชางเจียคังหนิง เขาเพิ่งมาที่เมืองหลวงนี้ เขาไม่มีความสามารถขนาดนี้ ที่สามารถซื้อตัวแม้แต่พระในวัดได้ พระนี้ไม่มีวิทยายุทธ แต่เป็นเพียงผู้ที่คอยดูแล ข้าเดาว่า น่าจะเป็นคนที่จิ่งเหวินซีซื้อตัวไว้ ข้ากลัวว่าแม้แต่วิหารชิงเฟิงนี้ก็เป็นจิ่งเหวินซีพาชางเจียคังหนิงมา"

หยุนชางนึกถึงข่าวที่องครักษ์ลับมารายงานในก่อนหน้านี้ และมุมปากของนางก็ยกขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เกรงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จิ่งเหวินซีได้ทำสิ่งนี้ในวัดนี้ใช่ไหม แม้แต่พระที่คอยดูแลก็ยังถูกซื้อตัว"

จิ้งอ๋องเลิกคิ้วขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย "ที่นี่ก็ทำให้รู้สึกน่าสนุก ถ้าเจ้าชอบ เราก็มาลองดูก็ได้นะ"

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเขม้น แล้วโยนหมากลงบนโต๊ะ "ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะคิดว่าเจ้าสุขุมเยือกเย็นได้อย่างไร มองดูสหายที่เป็นเหล่าคุณชาย เกรงว่าจะแย่กว่าคุณชายหวังเสียอีก"

"โอ้?" จิ้งอ๋องหัวเราะเบาๆ และดวงตาของเขาที่มองหยุนชางเต็มไปด้วยความรัก "ฮูหยินชอบใบหน้าที่เย็นชาของข้า? แต่ข้าไม่ชอบมันมากนัก ข้าเหนื่อยพอที่จะแสร้งทำต่อหน้าคนอื่น พอกลับจวน เจอหน้าฮูหยิน หวังว่าจะได้ปลดปล่อยบ้างนะ มิเช่นนั้นทั้งต่อหน้าผู้อื่นและต่อหน้าเจ้าทำแต่เยี่ยงนั้น มันเหนื่อยมาก"