บทที่ 412 ความลับของหลิ่วหยินเฟิง

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิ่วหยินเฟิงคิดว่านางรู้สึกลำบากใจ จึงพูดอย่างรวดเร็วว่า "อาหยุนไม่บอกกับข้าก็ได้ แต่ข้าหวังว่าอาหยุนจะพูดความจริง ท่านอ๋องเจ็ด... ถือได้ว่าเป็นลูกศิษย์ของข้า ข้าแค่อยากรู้ว่า เขายังสบายดีอยู่หรือไม่"

จู่ๆหยุนชางก็นึกขึ้นได้ นางเคยให้คนตรวจสอบหลิ่วหยินเฟิง และนางก็รู้ว่าหลิ่วหยินเฟิงเป็นอาจารย์ของท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ย และสิ่งที่สำคัญกว่า นั่นคือ ขุนนางหลายคนของแคว้นเซี่ยรู้ดีว่าหลิ่วหยินเฟิงเป็นชายรักชาย และฝ่ายตรงข้ามคือ ท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ย ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขา ตามรายงาน ในวัยเยาว์ของท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ยนั้นรูปงามกว่าผู้ใด รูปลักษณ์เหมือนหญิงสาว และเนื่องจากสุขภาพของเขาไม่แข็งแรง เขาจึงไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการขี่ม้าและการยิงธนู และเขาเอาแต่ติดตามหลิ่วหยินเฟิงทั้งวัน ตามรายงาน ทุกครั้งที่ท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ยล้มป่วย หลิ่วหยินเฟิงจะไปเยี่ยมที่จวนอย่างแน่นอน และยังถูกคนพบเห็นในสถานการณ์ที่ทั้งสองกำลังกอดกัน และข่าวที่ว่าทั้งสองเป็นชายรักชายจึงถูกลือออกมา

หยุนชางลืมตาขึ้น มองอย่างครุ่นคิดที่หลิ่วหยินเฟิงด้วยความกระวนกระวายบนใบหน้าของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ก็นึกถึงคำถามที่หลิ่วหยินเฟิงเพิ่งถามได้ขึ้นมา จึงส่ายหัวและพูดเบาๆว่า "ไม่ ท่านอ๋องเจ็ดไม่อยู่กับในมือข้า" แต่อยู่ในมือของจิ้งอ๋องแค่นั้น ประโยคหลังหยุนชางไม่ได้พูดออกมา

หลิ่วหยินเฟิงลืมตาขึ้นเพื่อดูท่าทางของหยุนชาง และเห็นสีหน้าของนางเฉยเมย แลดูไม่เหมือนกำลังเสแสร้ง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดอีกครั้งว่า "ไฟที่ไหม้ที่จวนจิ่งในเมื่อคืนนี้ไม่ใช่เจ้า?"

หยุนชางหัวเราะเบาๆ "ข้าก็หวังว่าเป็นข้า เดิมทีข้าตั้งใจจะทำเช่นนี้ อย่างไรก็ตามมันช้าไปหนึ่งก้าว ก่อนที่ข้าจะออกไป ก็ได้ยินว่าจวนจิ่งเกิดไฟไหม้ ข้าจึงรีบไปอย่างรีบร้อน แต่พอข้าไปถึงเห็นทหารรักษาการณ์เมืองหลวงกำลังเข้าช่วยเหลือที่เกิดเหตุอยู่"

"เป็นเช่นนั้นนี่เอง" หลิ่วหยินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยอีกครั้ง ดูเหมือนจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยื่นมือโค้งไปทางหยุนชาง "ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นข้าขอตัวลากลับก่อน"

หยุนชางตอบรับ สั่งให้พ่อบ้านออกไปส่งแขก แล้วเดินไปที่ทางเข้าห้องโถงด้านหน้าพร้อมกัน

หลิ่วหยินเฟิงหันศีรษะและมองไปที่หยุนชาง "เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินมาว่าเจ้าป่วยหนัก ข้ามาที่จวนหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้พบเจ้า แต่พอวันนี้ได้พบ แม้ว่าสีหน้าจะยังไม่ค่อยดีนัก แต่จิตใจคงดีขึ้นเยอะแล้ว คิดว่าเกือบจะหายดีแล้ว ข้าก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก"

เรื่องที่หลิ่วหยินเฟิงมาเยี่ยม เฉี่ยนอินได้รายงานกับนางแล้ว หยุนชางหัวเราะและกล่าวว่า "ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร เพียงแค่ว่าตั้งแต่เด็กข้าก็มีร่างกายข้างที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว อีกทั้งได้ยินว่าท่านอ๋องเกิดเรื่องเช่นนั้น ตกใจกะทันหัน จนหมดสติไป พักสักสองสามวันก็คงจะดีขึ้น"

"ร่างกายไม่แข็งแรงไม่ใช่ปัญหาเล็กๆน้อยๆ ข้ารู้จักหมอดีๆหลายท่าน แต่ส่วนใหญ่พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่แคว้นเซี่ย ข้าได้ยินฝ่าบาทตรัสว่าเจ้าจะกลับแคว้นเซี่ยกับจิ้งอ๋องด้วย เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะขอให้พวกเขาช่วยตรวจให้เจ้า" ใบหน้าของหลิ่วหยินเฟิงอ่อนโยนและเขาพูดเบาๆ แต่ก็กลัวหยุนชางจะปฏิเสธ จึงพูดอย่างเร่งรีบว่า "ข้ารู้ว่าแคว้นหนิงของเจ้าก็มีแพทย์ชั้นยอดมากมาย แต่เพียงเพราะสภาพอากาศที่ต่างกัน คุณภาพทางยาก็จะต่างกันด้วย แค่ตรวจดูไม่ได้ยุ่งยากอะไรมากนัก อีกทั้งมีคนที่เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่แล้วด้วย"

หยุนชางได้ฟังคำพูดในขั้นนี้แล้ว ดังนั้นนางจึงต้องตอบว่า "เช่นนั้นต้องขอรบกวนคุณชายหลิ่วแล้ว"

หลิ่วหยินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ขมขื่นบนใบหน้าของเขา "เจ้ายังเรียกข้าว่าคุณชายหลิ่ว" แต่ไม่รอคำตอบของหยุนชางเขาก็ยกเท้าออกจากประตู

หยุนชางตกตะลึง เพียงจำได้ว่าในวันที่นางได้รับบาดเจ็บ เขาล่อใจนางด้วยธูปพระพุทธเจ้าและขอให้นางเรียกเขาว่าหยินเฟิง ร่างกายของหยุนชางสั่นเล็กน้อย ถ้าจิ้งอ๋องรู้เรื่องนี้ แม้ปากเขาจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ด้วยนิสัยของเขา เกรงว่าเขาจะมีปมในใจอีก

หลิ่วหยินเฟิงออกจากจวนจิ้งอ๋อง และมีรถม้ารออยู่ข้างนอก หลิ่วหยินเฟิงลอดเข้าไปในรถม้า บนรถม้ามีชายชราที่มีเคราสีขาวนั่งอยู่ เมื่อเห็นหลิ่วหยินเฟิงขึ้นรถ เขาก็รีบพูดขึ้นว่า "เป็นยังไงบ้าง"