บทที่ 413 ข้อเท็จจริงของคดี (๑)

หลิ่วหยินเฟิงหลับตา แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่กำมือของเขาไว้แน่นในใต้แขนเสื้อ เล็บของเขาแทงเนื้อฝ่ามือ จนทำให้เกิดความเจ็บปวด

เมื่อเห็นการสีหน้าของเขา ชายชรารู้สึกเสียใจเล็กน้อยในใจ แต่คำพูดนั้นได้พูดออกไปแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขายอมรับความผิดพลาดของเขากับหลิ่วหยินเฟิง ดังนั้นเขาจึงทำเสียงเชอะอย่างเย็นชา และหันหน้าไปทางอื่น ไม่มองหลิ่วหยินเฟิง

เมื่อหยุนชางกลับมาที่ห้อง จิ้งอ๋องยังคงอ่านหนังสืออยู่บนเบาะ เขาได้ยินเสียงหยุนชางเข้ามาในห้อง และพูดอย่างแผ่วเบาว่า "สองเค่อ(ครึ่งชั่วโมง)"

หยุนชางตกตะลึง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังพูดถึงเวลาที่นางออกไป หยุนชางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก และเดินไปที่เบาะแล้วพูดว่า "หลิ่วหยินเฟิงแค่สงสัยว่าข้าจับตัวท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ยไว้ มาถามข้าว่ามีเรื่องเช่นนี้หรือไม่ พูดแค่ไม่กี่คำเท่านั้น นอกจากนี้ พ่อบ้านและเฉี่ยนอินก็อยู่ด้วยตลอด"

จิ้งอ๋องก็รู้สึกว่า ถ้าเขายังถือสาเรื่องนี้อีก เขาจะดูตระหนี่เล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ถือสานางในเวลานี้อีก แค่พูดเบาๆว่า "น้ำมันตุงในคุกหลวง ข้าได้ให้คนไปตรวจสอบมาแล้ว มีธูปพระพุทธเจ้าจริง วันนั้นมีผู้คุมในคุกคนหนึ่งได้ป่วยจริง และเขาดูแลกุญแจและกับดักในคุก แต่ว่าตอนที่เราเจอคนๆนั้น เขาได้ตายไปแล้ว ถูกวางยาพิษตาย พิษนั่นไม่นับว่าหาได้ยากอะไร คือหงอนกระเรียนแดง คนที่ชื่อเหออวิ้น หลังจากที่เจ้าให้นางไปที่เฉียนสุ่ยอี้เหรินในวันนั้น คนที่นางเห็น ถูกฃองครักษ์ลับคุมตัวได้ และมีป้ายคำสั่งบนตัว คือตัวอักษรของแคว้นเซี่ย"

หยุนชางเงียบไปสักพักก่อนจะขมวดคิ้ว"ตอนนี้ฆาตกรชัดเจนมาก ควรจะเป็นหลี่จิ้งเหยียนและท่านอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ย อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ระมัดระวังตัวด้วย ตอนนี้หลักฐานที่เรามี ไม่สามารถชี้ตัวบงการว่าเป็นพวกเขาได้

จิ้งอ๋องเห็นว่านางดูหดหู่กว่าตนเล็กน้อย จึงยิ้มและลูบหัวนาง พูดปลอบโยนว่า "ไม่เป็นไร มันจะต้องมีหลักฐานแน่"

หยุนชางยืนขึ้น เดินไปมาในห้อง หลังจากนั้นไม่นานก็พูดขึ้นว่า " หลี่จิ้งเหยียนพวกเขาเข้ามาในเมืองหลวงเมื่อใดหรือ"

"ไม่นานมานี้ หลังจากเหตุการณ์คุกหลวงเกิดเรื่องขึ้น ถ้าพวกเขากลับมาที่เมืองหลวงก่อน องครักษ์ลับของข้าจะไม่มีทางที่จะไม่รู้เลย เพราะหลังจากเหตุการณ์คุกหลวงเกิดขึ้น ข้าส่งคนไปตรวจสอบ ดังนั้น การเฝ้าระวังป้องกันจึงลดลงเล็กน้อย ทำให้เขามีโอกาสลงมือทำ" จิ้งอ๋องกล่าวด้วยความมั่นใจ

หยุนชางพยักหน้า "ถ้าเยี่ยงนี้ ไฟไหม้ที่คุกหลวง พวกเขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แล้วพวกเขาสั่งคนลงมือกันอย่างไร ใครเป็นผู้รับงานของพวกเขาในเมืองหลวงนี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ก็ต้องติดต่อผู้รับงาน แล้วพวกเขาติดต่อกันอย่างไร?"

หลังจากได้ฟัง จิ้งอ๋องหัวเราะอย่างช้าๆ คำพูด "ชางเอ๋อร์ของข้าช่างฉลาดหาที่เปรียบมิได้จริงๆ"

หยุนชางมัวแต่ครุ่นคิดจึงไม่ได้ยินคำเยินยอของจิ้งอ๋อง ตามหลักแล้ว พวกเขาไม่มีความคับข้องใจกับชางเจียคังหนิง และเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เขามาใส่ร้ายจิ้งอ๋อง หลังจากครุ่นคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง นางก็รีบเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มที่ปาก "ข้าคิดออกแล้ว" จากนั้นนางก็วิ่งออกไปนอกประตู ราวกับไปหาเฉี่ยนอิน

จิ้งอ๋องเห็นนางในลักษณะที่โกลาหลเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ส่ายหัวและก้มศีรษะอ่านหนังสือต่อ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูหลายครั้งนอกหน้าต่าง จิ้งอ๋องไม่เงยหน้า แต่พูดเบาๆ "พูดมา"

เสียงที่เรียบเฉยดังมาจากนอกหน้าต่าง "นายท่าน ปลากินเหยื่อแล้วขอรับ"

จากนั้นจิ้งอ๋องปิดหนังสือและลุกขึ้นยืน แต่เงียบไปครู่หนึ่ง เขานั่งลงช้าๆ หันหน้าไปทางคนที่อยู่นอกหน้าต่าง "เจ้าไปก่อน ข้าแจ้งพระชายาแล้วจะตามไปทีหลัง"

คนที่อยู่ด้านนอกดูเหมือนจะหยุดชะงัก และเพียงครู่หนึ่งก็ตอบว่า "ขอรับ ข้าน้อยจะพาคนไปป่าทางตอนใต้ของเมืองรอนายท่านขอรับ"

เพียงแต่ว่าหยุนชางไม่กลับมาสักที จิ้งอ๋องจึงเรียกพ่อบ้านตามหารอบจวน แต่ไม่พบใครเลย เกรงว่าเขาคงจะออกจวนเสียแล้ว หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จิ้งอ๋องสั่งการกับพ่อบ้าน และทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ จากนั้นก็รีบไปที่ป่าทางตอนใต้ของเมืองรอพบลูกน้องของตน

ในเวลานี้ หยุนชางอยู่ในหอยวี่หมั่น ในห้องส่วนตัว ผู้ที่ยืนอยู่มีทุกประเภท มีขอทาน นางโลม และพ่อค้าหาบเร่ ยืนอยู่ในห้องเต็มไปหมด