บทที่ 425 ยังมี.....ท่านอ๋อง

ดวงตาของหลี่จิ้งเหยียนเบิกกว้าง จ้องเขม็งเกือบจะหลุดออกจากเบ้าตาอยู่แล้ว ผ่านไปนานจึงกัดฟันและพูดว่า " เยี่ยม ไม่คิดว่าเซียวหย่วนซานบัณฑิตน่าสงสารนั้นมีลูกสาวที่อ่อนแอ แต่หลานสาวกลับเป็นคนที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ เพียงแต่ว่า เจ้าเป็นเพียงเด็กน้อย เมื่อก่อนนี้ยังเรียกข้าว่าท่านปูอยู่เลย ทำไมหรือ ข้าอาบน้ำร้อนมาก่อนเจ้า หากว่าเจ้าคิดจะลอง ข้าก็จะเล่นกับเจ้าอย่างเต็มที่"

เมื่อเห็นว่าหลี่จิ้งเหยียนเป็นเช่นนี้ หยุนชางก็ทราบว่าหากถามต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร นางขมวดคิ้วและยืนอยู่ข้างๆ จักรพรรดิหนิงเหลือบมองหลี่จิ้งเหยียนอย่างเฉยเมย จากนั้นเหลือบมองอ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเซี่ย แล้วจึงกล่าวเบาๆว่า "ไปกันเถอะ"

ทั้งสองออกจากอุโมงค์ลับไป จักรพรรดิหนิงมองดูหยุนชางที่สีหน้าดูไม่มีความสุขเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ แล้วจึงตรัสว่า "ข้าพบว่าหลังจากที่เจ้าอภิเษกสมรสกับจิ้งอ๋องแล้ว เจ้าได้เลียนแบบความเย็นชาและโหดร้ายของเขามาบ้างเล็กน้อยแล้ว "

หยุนชางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกระซิบเบา ๆว่า " เสด็จพ่อคิดผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันมิใช่คนใจดีแต่แรกแล้วเพคะ" คนที่มีแต่ความเกลียดชังอยู่ในใจ จะใจดีได้อย่างไร? ความเมตตาของนางในชาตินี้ หายไปตั้งแต่วันที่นางตื่นขึ้นตอนอายุแปดขวบแล้ว

จักรพรรดิหนิงตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้ แต่ก็ยิ้มเล็กน้อย มิได้ตอบกลับอะไร ทั้งสองเดินควบคู่กันไปครู่หนึ่ง จักรพรรดิหนิงก็หยุดลงและตรัสว่า "เรื่องของหัวจิ้งเจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรหรือ?"

"ในจดหมายของเสด็จพี่กล่าวไว้ว่า ชางเจียชิงซูร่วมมือเป็นพันธมิตรกับหลี่จิ้งเหยียน และพวกเขาเผยแววอย่างแผ่วเบาว่าต้องการกำจัดชางเจียคังหนิง เพียงแต่ว่าหลี่จิ้งเหยียนและอ๋องเจ็ดนั้นเป็นคนปากแข็งทั้งคู่ ฉะนั้นก็คงลงมือได้ยาก หม่อมฉันคิดว่าให้ผู้พิพากษาศาลต้าหลี่สาวใช้นั้นให้มากๆเสียดีกว่า เมื่อสักครู่สาวใช้ก็กล่าวมาเพียงคร่าวๆ แต่มีรายละเอียดหลายที่ที่เราสามารถถามเจาะลึกลงไปได้"

จักรพรรดิหนิงพยักหน้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "จะไม่สอบสวนคดีนี้จริงหรือ?"

หยุนชางอดหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนี้ "เสด็จพ่อมีขุนนางมากมายเช่นนี้ หากว่าหม่อมฉันแย่งงานพวกเขามาจนหมดสิ้น เช่นนี้พวกเขาก็ไม่มีงานทำแล้วมิใช่หรือเพคะ? เสด็จพ่อตามใจพวกเขาเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ"

จักรพรรดิหนิงมิได้กล่าวอะไรมาก จากนั้นเขาก็หันหลังและพาขันทีออกจากจวนจิ้งอ๋องไป หยุนชางอมยิ้มแล้วจึงกลับไปที่ห้อง จิ้งอ๋องนอนพักสายตาอยู่บนเบาะ ราวกับว่าเขาหลับลึกมาก หยุนชางเดินไปนั่งข้างเบาะเบา ๆ แล้วจ้องมองจิ้งอ๋องอยู่นาน ดูเหมือนว่าน้อยครั้งที่นางจะได้เห็นภาพที่จิ้งอ๋องนอนหลับ โดยปกติแล้วจิ้งอ๋องเข้านอนช้ากว่านาง และนางก็ชอบนอนตื่นสายเป็นประจำ เมื่อตื่นขึ้นมา จิ้งอ๋องก็ตื่นมานานแล้ว หยุนชางคิดอยู่ว่า ที่แท้แล้วเวลาจิ้งอ๋องนอนหลับเป็นเช่นนี้นี่เอง เขาก็ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนปกติ ขนตาที่ยาวๆของเขามีเงาสะท้อนอยู่บนเบ้าตา เผยความเหนื่อยล้าออกมาเล็กน้อย

หยุนชางมองดูอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่าตนก็ง่วงเล็กน้อย จึงได้หมอบที่ข้างเบาแล้วหลับไป ผ่านไปครู่หนึ่ง นางรู้สึกว่ามีคนกำลังลูบศีรษะของนางเบาๆ หยุนชางรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับการที่ถูกรบกวน นางจึงลืมตาขึ้นและเงยหน้า แล้วพบว่าจิ้งอ๋องกำลังจ้องไปที่นางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ

"ทำไมเจ้าถึงหลับอยู่ข้างเบาะล่ะ?" จิ้งอ๋องหัวเราะเบา ๆ หยุนชางหลงใหลและเหม่อลอยไปกับรอยยิ้มของเขา

"นอนจนมึนไปแล้วหรือ?" จิ้งอ๋องตบหน้าผากของนางเบาๆและพูดด้วยรอยยิ้ม

หยุนชางหน้าแดงเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลง "เปล่า เมื่อสักครู่นี้ข้ากลับมา เห็นว่าเจ้าหลับสบายอย่างมาก ก็รู้สึกง่วงเช่นกัน จึงได้หลับอยู่ข้างเบาะสักเลย"

"อืม" จิ้งอ๋องยิ้มและยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของหยุนชาง "เป็นอย่างไรบ้างหรือ?"

หยุนชางนั่งตัวตรง "ทั้งหมดกำลังดำเนินการตามคำสั่งของท่านอ๋อง ท่านอ๋องเก่งเสียจริง วางแผนทุกอย่างได้แม่นยำชัดเจนอย่างมาก"

เมื่อจิ้งอ๋องเห็นว่านางประจบตนเองเช่นนี้ เขาก็หัวเราะออกมา "เกิดอะไรขึ้นหรือ? เจ้ารู้สึกว่าการสมรสกับข้านั้นคุ้มค่าอย่างมากหรือ?"

หยุนชางพยักหน้าโดยไม่ลังเล "ใช่ ท่านอ๋องจะทำอย่างไรต่อไปหรือ?"

จิ้งอ๋องเห็นว่านางพยักหน้ายอมรับโดยไม่ลังเลเลย จึงตะลึงเล็กน้อย และรู้สึกเขินอาย ผ่านไปนานจึงนึกได้ว่าหยุนชางถามกระไรไป และเขาก็รีบตอบกลับ "พรุ่งนี้เจ้าก็จะทราบเอง"

หยุนชางรู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมบอกตรงๆ จึงกล่าวด้วยความน้อยใจเล็กน้อยพร้อมยืนขึ้น "ไม่บอกก็ช่างมัน"

ยากที่จะเห็นหยุนชางอ้อนเช่นนี้ จิ้งอ๋องตะลึงอีกครั้งแล้วดึงมือของหยุนชางเอาไว้ แต่เมื่อเอ่ยปากกลับพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเท่าไหร่ "ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า ช่วงนี้เจ้าดูร่าเริงมากขึ้น?"

หยุนชางตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเช่นนี้ นางครุ่นคิดอยู่นานแล้วจึงสงบลงและพูดเบา ๆ ว่า "หลังจากที่หนิงหัวจิ้งเสียชีวิต ข้าก็กระจ่างบ้างเล็กน้อยแล้วว่า เจ็ดแปดปีที่ผ่านมานี้ ข้าเอาแต่อยู่กับความโกรธแค้นจนมากเกินไป ข้าเกลียดหนิงหัวจิ้งตลอดเวลา เกลียดฮองเฮา เกลียดตระกูลหลี่ เกลียด............" โม่จิ้งหราน หยุนชางแอบเก็บซ่อนชื่อนี้กลับไป นางหยุดไปสักพักแล้วจึงกล่าวต่อว่า "ข้าเอาแต่เรียนรู้วิธีการแก้แค้น เรียนรู้ทุกสิ่งที่สามารถใช้ในการล้างแค้นได้ ตั้งแต่ขิมจีน หมากรุก เย็บปักถักร้อย จนกระทั่งการทำสงครามและศิลปะการต่อสู้ ข้ายึดติดกับมันเกินไป จนลืมไปว่าทั้งชีวิตของคนเรา มิได้มีเพียงแค่ความโกรธแค้น แต่ข้ายังมีเสด็จแม่ ยังมีเสด็จพ่อ ยังมีเฉินซี และ......ยังมีท่านอ๋องอยู่"

จิ้งอ๋องมองไปที่สีหน้าของนาง ผ่านไปนานจึงก้มหน้าและหัวเราะออกมาเบาๆ ถอนหายใจและกล่าวว่า " ที่แท้แล้วข้าอยู่ตำแหน่งสุดท้ายนี่เอง"