บทที่ 454 ไทเฮาทรงเกรี้ยว (หลิ่วหยินเฟิงมอบป้ายหยก)

ก่อนที่ลั่วชิงเหยียนจะพูด เซี่ยหวนอวี่ก็พูดออกมาก่อน "ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้เขาเป็นรุ่ยอ๋องแห่งแคว้นเซี่ย เซี่ยชิงเหยียน"

"เฮ้อ รุ่ยอ๋อง เจ้านี่ให้ความสำคัญกับเขามาก แค่รัชทายาทก็ช่างเถอะ ตอนเจ้าเจ็ดได้สร้างผลงานจนร่างกายของเขาต้องได้รับผลกระทบ ข้าเคยกล่าวว่า เจ้าควรให้ตำแหน่งกับเขา แต่เจ้าก็แค่พูดแค่ว่า เจ้าเจ็ดอยู่ลำดับเจ็ด ก็แต่งตั้งเป็นอ๋องเจ็ดก็เพียงพอ แต่นี่เอาคนป่าเถื่อนกลับมา เจ้ายังแต่งตั้งเป็นรุ่ยอ๋องแก่เขา ไม่รู้ว่าเขาจะคู่ควรหรือไม่ ข้าได้ยินว่าตอนที่รัชทายาทอยู่แคว้นหนิง เพราะเขาจึงต้องเข้าคุกหลวง? จากนั้นเขาก็เสียชีวิตเพราะไฟไหม้ในคุก?" ไทเฮายิ้มอย่างเย็นชา และไม่รอให้เซี่ยหวนอวี่ได้เอ่ยปาก นางก็ตรัสต่อ "ไท่อันมีนิสัยหุนหันพลันแล่น แต่ก็เพราะปกป้องครอบครัว หลานชายคนโปรดของนางตายแล้ว แน่นอนว่านางต้องการแก้แค้น ก็แค่รีบร้อนเกินเหตุ นางผิดอะไรหรือ?"

หยุนชางตกใจกับคำพูดของไทเฮาอีกครั้ง และนิ่งอยู่นานก่อนที่จะครุ่นคิดเรื่องนี้ ไทเฮาอาจมองข้ามสิ่งหนึ่งไป มองข้ามว่านางกำนัลได้เปิดโปงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างองค์หญิงไท่อันกับหลานชายของนาง อีกทั้ง ไทเฮายังทรงวางแผนที่จะให้นางอภิเษกกับฮ่องเต้องค์ใหม่

"เสด็จแม่ เรื่องมันเป็นอย่างไร เสด็จแม่ทรงทราบเองดีอยู่แล้ว ข้ามิต้องการที่จะเปิดโปงสิ่งสกปรกเหล่านั้นต่อหน้าทุกคน แต่ก็ขอเสด็จแม่อย่าได้บิดเบือนข้อเท็จจริง และเข้าข้างน้องหญิง" ในที่สุดเซี่ยหวนอวี่ก็ไม่สามารถทนต่อความเผด็จการของไทเฮาได้

"บังอาจ!" ทันใดนั้น ไทเฮาก็ตบด้ามจับของเก้าอี้ ยืนขึ้น และชี้นิ้วไปที่เซี่ยหวนอวี่ "สิ่งสกปรก! สิ่งสกปรกอะไร เจ้าลองพูดสิ? ยังมีอะไรที่สกปรกกว่าการเจ้าที่สังหารพี่ชายของเจ้าด้วยตัวเองเพื่อชิงบัลบังก์หรือ ย้อนกลับไป ตอนนั้นเสด็จแม่ของเจ้าเสียชีวิตเร็ว คือข้าที่เลี้ยงดูเจ้าจนเติบโตขึ้น ข้าเห็นว่าเจ้ากับคุนเอ๋อร์เป็นพี่น้องกัน ต่างให้ความเคารพ คอยสนับสนุนซึ่งกันและกัน และรู้สึกว่าข้าโชคดีมาก โดยคิดว่าข้าไม่ได้ตัดสินใจผิดในตอนแรก คิดว่า ถ้าสักวันหนึ่งคุนเอ๋อร์ได้ขึ้นครองราชย์ จะเป็นเกียรติแก่คุนเอ๋อร์ที่ได้รับการสนับสนุนจากเจ้า แต่เจ้าทำอะไร ฮ่องเต้องค์ก่อนประชวรหนักและข้าต้องการสนับสนุนคุนเอ๋อร์ขึ้นครองบัลลังก์ แต่เจ้ากลับฆ่าเขาด้วยมือของเจ้าเอง และเนรเทศตระกูลของข้าไปยังดินแดนทุรกันดาร ตอนนี้ไม่มีใครเหลืออยู่ในตระกูลข้าแล้ว นี่คือการตอบแทนของเจ้า"

เซี่ยหวนอวี่เขากำมือแน่นในแขนเสื้อของเขา โบกแขนเสื้อ และพูดอย่างดุดันว่า "พวกเจ้าถอยไป"

ทุกคนต่างมองหน้ากันและรีบก้มตัวเพื่อออกจะจากตำหนักเฉียนหลิง แต่ได้ยินไทเฮาเปล่งเสียงขึ้น "เจ้าให้พวกถอยไปเพื่ออะไร หรือกลัวว่าพวกเขาจะรู้อดีตของเจ้าว่าเป็นอย่างไร ทำก็ทำลงไปแล้วยังต้องกลัวคนว่าอีกหรือ เจ้าคิดว่าวันๆข้าต้องเผชิญหน้ากับฆาตกรที่ฆ่าลูกชายข้าแล้วรู้สึกดีขึ้นงั้นหรือ ข้าไม่ใช่ยอมรับชะตากรรม แต่เพราะตระกูลหลินได้ล่มสลายไปแล้ว ข้าไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้!"

ไทเฮาตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ดวงตาของเขากวาดสายตาไปที่ผู้คนในนั้น "ลูกชายของเจ้าเหล่านี้ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ต่างก็ได้เรียนรู้ความสามารถของเจ้าทั้งหมด การฆ่าพี่น้องเพื่อครองบัลลังก์ แต่ละคนช่างเก่งเสียจริง"

เซี่ยหวนอวี่หัวเราะเยาะเย้ย "ฉะนั้นเสด็จแม่จึงมุ่งเป้ามาที่ลูกชายข้า ไท่อันเป็นเสด็จอาของพวกเขา แต่ท่านปล่อยให้พวกเขาทำสิ่งที่ไร้ยางอาย เสด็จแม่จะทรงทำผิดไปถึงเมื่อไหร่"

"จนกว่าเจ้าจะตาย!" ไทเฮาแผดเสียง หันกลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง "น่าเสียดาย เกรงว่าข้าจะไม่ได้เห็นแล้ว ปล่อยตัวไท่อัน"

อย่างไรเสีย ไทเฮาก็เป็นผู้ที่มีอายุแล้ว รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย และนั่ง หอบอย่างหนักบนเก้าอี้ แต่นางไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอเลย

เซี่ยหวนอวี่จ้องไปที่ไทเฮาเป็นเวลานาน หลังจากนั้น เขาพูดด้วยเสียงอันดังว่า "ในเมื่อนี่คือทางเลือกของเสด็จแม่ ข้าก็จะทำให้!" ในขณะที่เขาพูด เขายกเสื้อคลุมของเขาขึ้น และคุกเข่าลงกับพื้น เมื่อเห็นเซี่ยหวนอวี่คุกเข่า ทุกคนตกใจและคุกเข่าตามอย่างรวดเร็ว เซี่ยหวนอวี่คำนับสามครั้ง ก่อนที่จะยืนขึ้นและเดินไปที่ประตูห้องโถงโดยไม่พูดอะไร หยุนชางเห็นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับน้ำตาซึม

"ฮ่องเต้เสด็จออกไปแล้ว พวกเจ้ายังมาอยู่นี่อีกทำไม ออกไปซะ!" ไทเฮาเอื้อมมือไปคว้าถ้วยน้ำชาจากถาดที่นางกำนัลถืออยู่ แล้วขว้างใส่ต่อหน้าฝูงชน เสียงดังขึ้นในห้องโถง และ ทุกคนรีบลุกขึ้น ออกจากตำหนักเฉียนหลิง

หลังจากเดินออกจากตำหนักเฉียนหลิงแล้ว ลั่วชิงเหยียนก็พูดเบาๆว่า "เจ้าไปรอข้าที่ประตูวังก่อน ประเดี๋ยวข้าจะตามไป"