บทที่ 455 ชีวิตแลกด้วยชีวิต(ความสนิทสนมของหยุนกุ้ยเฟยและหยุนชาง)

หลิ่วหยินเฟิงมองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ หยุดเล็กน้อย และในที่สุดก็ตามเขาไปที่รถม้าคันอื่น

ลั่วชิงเหยียนไม่ปล่อยให้หยุนชางรอนานเกินไป เขาเดินออกมาในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เปิดประตูรถม้าและเข้าไป "กลับจวนรุ่ยอ๋องกันเถอะ" ลั่วชิงเหยียนนวดขมับเบาๆ แล้วพูด

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองเขา ถามขึ้นมาว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

ลั่วชิงเหยียนหันศีรษะและมองไปที่หยุนชาง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็พูด "ไทเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว"

"หือ?" หยุนชางตกตะลึง ทันใดนั้นก็จำได้ว่าก่อนเซี่ยหวนอวี่ออกจากตำหนักเฉียนหลิง ได้คุกเข่าคำนับสามครั้ง และจำได้ว่าตอนท้ายไทเฮาก็ตรัสว่า น่าเสียดายที่นางไม่สามารถเห็นเซี่ยหวนอวี่ตาย และให้เซี่ยหวนอวี่ปล่อยไท่อัน ที่แท้ไทเฮาทรงเลือกเอาความตายของนางมาแลกกับชีวิตขององค์หญิงไท่อัน

"ฝ่าบาททรงมอบมีดสั้น ผ้าไหมสีขาว และยาพิษให้นาง แล้วนางก็เลือกมีดสั้น" ลั่วชิงเหยียนกล่าวอย่างแผ่วเบา

หยุนชางผงะอีกครั้ง ตามสามัญสำนึก ถ้าให้เลือกสามสิ่งนี้ คนส่วนใหญ่จะเลือกยาพิษเพราะมันจะไม่เจ็บปวดทรมาน แต่ไทเฮาทรงเลือกมีดสั้น

"ช่างเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก" หยุนชางถอนหายใจเบาๆ

หลังจากกลับไปที่จวนรุ่ยอ๋อง หยุนชางสั่งให้พ่อบ้านเตรียมชุดไว้ทุกข์ แม้ว่าไทเฮาจะถูกประหารชีวิตโดยเซี่ยหวนอวี่ เพื่อรักษาพระพักตร์ไว้ เซี่ยหวนอวี่พูดได้เพียงว่าเป็นเพราะ สิ้นพระชนม์จากการประชวรหรือสาเหตุอื่นๆ ไว้ทุกข์ยังไงก็ต้องปฏิบัติ

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน เสียงระฆังมรณะก็ดังขึ้นในเมืองหลวง และพระราชโองการก็ถูกส่งไปตามจวนต่างๆ เนื่องจากไทเฮาเดินทางมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย พอถึงวังก็ประชวร และเสด็จสวรรคต

หยุนชางสั่งให้คนเปลี่ยนเป็นชุดสีขาว สวมชุดไว้ทุกข์ และแขวนดอกไม้ผ้าไหมสีขาวหน้าจวน เซี่ยหวนอวี่สั่งให้องค์ชายและองค์หญิงทั้งหมดเข้าวังเพื่อร่วมไว้ทุกข์ แต่ไม่ได้ตรัสว่า สมาชิกในครอบครัวต้องเข้าวังด้วย หยุนชางพอใจที่จะอยู่อย่างสบายๆ และนางไม่อยากเข้าวังของแคว้นเซี่ยจริงๆ

หลังจากเจ็ดวัน ถึงเวลาแล้วที่ลั่วชิงเหยียนจะส่งกองทหารไปยังชาวหย่าอย่าง ดอกไม้ผ้าไหมสีขาวถูกนำออกจากหน้าจวน และหยุนชางก็เปลี่ยนเป็นกระโปรงสีฟ้าที่ดูสบายตาและส่งลั่วชิงเหยียนออกจากประตู

ทันทีที่ลั่วชิงเหยียนจากไป จวนก็ค่อนข้างคึกคัก กั๋วกงฮูหยิน น้าๆ ลูกพี่ลูกน้องต่างก็มาเยี่ยมเยียน ธิดาหลายคนของเซี่ยหวนอวี่ก็เข้ามาเล่นด้วย โดยเฉพาะองค์หญิงเชียนหลิง แต่เดิมเป็นเพียงองค์หญิงเชียนหลิง ต่อมาองค์หญิงเชียนหลิงมักจะพาองค์หญิงคนอื่นๆ มาอีกหลายคน และในบางครั้งเป็นองค์ชายสิบเก้าที่อายุน้อยสุด ก็มาพร้อมกับพวกนาง

หยุนชางคุ้นเคยกับเหล่าองค์หญิง และจวนมักมีขนมต่างๆเตรียมไว้ตลอด เพราะกลัวว่าฝูงลิงทั้งหลายจะมาที่จวนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เข้าวังเพียงแค่สองสามครั้ง และบางครั้งไปถวายพระพรฮองเฮา และฮองเฮาก็ไม่ได้เอ่ยการสร้างพันธมิตรกับรุ่ยอ๋องอีก บางครั้งหยุนชางก็ไปที่ตำหนักเซียงจู๋ เพื่อนั่งคุยสนทนากับหนิงเชียน แต่กลับกลายเป็นว่าหยุนกุ้ยเฟยเป็นคนที่เรียกนางมากที่สุด อาจเพราะนางได้ช่วยชีวิตองค์หญิงเชียนหลิงเมื่อครั้งก่อน และหยุนกุ้ยเฟยจึงรู้สึกดีกับนางมาก