บทที่ 483 ข่าวลือที่ไม่หยุด

ทันทีที่พูดจบ หยุนชางเห็นซูฉีและท่านอ๋องเจ็ดเดินออกจากประตูพระราชวังด้วยกัน หยุนชางหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้มศีรษะลงแล้วกล่าวว่า "ซูไท่เว่ยและท่านอ๋องเจ็ดออกมาแล้ว"

กั๋วกงฮูหยินชะงัก เหยียดมือของนางออกจากหน้าต่างแล้วผ้าเช็ดหน้าในมือของนางก็ลอยตกลง และมีเสียงกั๋วกงฮูหยินที่มีความตื่นเต้นว่า "อย่ามาพูดแสดงความเสียใจเหล่านี้กับข้า ข้าแค่อยากรู้ คนในโลงศพเป็นหลานสะใภ้ของข้าหรือไม่ แม้ว่าฝ่าบาทจะทรงตัดสินพระทัยแล้วก็ตาม แต่ข้าไม่เชื่อ ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาทเคยสรรเสริญใต้เท้าหลี่เก่งกาจนัก แต่ข้าอยากจะขอให้ใต้เท้าหลี่ช่วยตรวจสอบ ใครกันที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำร้ายพระชายารุ่ย ถ้ารู้ว่าคนนั้นเป็นใคร ข้าจะไม่ปล่อยไว้แน่"

หยุนชางก้มลงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นบนพื้นแล้วยื่นให้กั๋วกงฮูหยิน พูดเบาๆ "ฮูหยิน..."

กั๋วกงฮูหยินทำเสียงเย็นชา รับผ้าเช็ดหน้าแล้วพูดอีกครั้งว่า "ไปกันเถอะ"

คนขับรถม้าได้หันมามองที่หลี่เฉี่ยนโม่ทันทีและกล่าวขอโทษ "ใต้เท้าหลี่ ขอประทานอภัยท่านช่วยถอยได้ไหมขอรับ?"

หลี่เฉี่ยนโม่ถอยไปยืนข้างๆอย่างรวดเร็ว คนขับรถม้ายกแส้ขึ้น และรถม้าค่อยๆเคลื่อนไปยังถนนสายหลัก

ทันทีที่รถของกั๋วกงฮูหยินจากไป เสียงของท่านอ๋องเจ็ดก็ดังขึ้น "ใต้เท้าหลี่"

หลี่เฉี่ยนโม่ขมวดคิ้ว หันกลับมามองที่ประตูวัง และเดินไปที่ท่านอ๋องเจ็ดอย่างรวดเร็ว คำนับต่อหน้าเขา "ท่านอ๋องเจ็ด"

ท่านอ๋องเจ็ดลูบแขนเสื้อของเขา เงยขึ้นตาเบาๆ และกวาดไปทั่วหลี่เฉี่ยนโม่ "ดูลักษณะนี้ ใต้เท้าหลี่กำลังทำให้กั๋วกงฮูหยินโกรธหรือ?"

หลี่เฉี่ยนโม่ยกมือขึ้น เช็ดหน้าผากของเขาด้วยแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว พยักหน้าแล้วตอบว่า "พ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่หม่อมฉันเพิ่งออกมาและเห็นรถม้าของกั๋วกงฮูหยินหยุดอยู่ที่นั่นดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงร้องไห้อยู่ข้างใน คิดว่าตอนที่ฝ่าบาทตรัสว่าจะเตรียมงานศพ เห็นกั๋วกงฮูหยินมีท่าทีที่ไม่ดีนัก จึงอยากมาเกลี้ยกล่อมกั๋วกงฮูหยินอย่าได้เสียใจมากนัก แต่ไม่คิดว่านางจะต่อว่าข้า มันช่าง…" ก่อนที่จะพูดจบหลี่เฉี่ยนโม่เพียงถอนหายใจเล็กน้อย ดูเหมือนไม่พอใจเล็กน้อย

ซูฉียืนอยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างเย็นชา "ทำไมรึ เสิ่นซู่เฟยซู่อยู่ที่จุดสิ้นสุดของการต่อสู้ และไม่มีใครให้พึ่ง ดังนั้นนางจึงมุ่งเป้าไปที่จวนกั๋วกงหรือ? ไม่ลองคิดให้ดีๆ ว่าฮวากั๋วกงเป็นตาของรุ่ยอ๋อง จะร่วมมือกับหญิงที่ชั่วร้ายคนนั้นได้อย่างไร" น้ำเสียงของเขาดูประชดเล็กน้อย

ใบหน้าของหลี่เฉี่ยนโม่เปลี่ยนไปเล็กน้อยและเขาก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ "ข้าน้อยสำนึกในบุญคุณเสิ่นซู่เฟยที่เคยให้โอกาส แต่ข้าน้อยก็รู้ว่าวังหลังและราชสำนักไม่ควรเชื่อมโยงกัน และข้าน้อยก็ยึดมั่นรู้หน้าที่เสมอ ไท่เว่ยโปรดระวังคำพูดของตัวเองด้วยขอรับ ไม่ว่าเสิ่นซู่เฟยชูจะโชคร้ายแค่ไหน นางยังคงเป็นสนมของฝ่าบาท เป็นซู่เฟย... อีกทั้งฮองเฮาฮวาสิ้นพระชนม์อย่างไร ฮองเฮาและไท่เว่ยก็รู้อยู่ในใจเหมือนกัน อีกอย่าง ตอนที่ฮองเฮาฮวาเกิดเรื่อง เสิ่นซู่เฟยยังปรนนิบัติรับใช้ข้างกายฮองเฮาอยู่"

ซูฉีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และมองดูหลี่เฉี่ยนโม่ด้วยความอาฆาต ท่านอ๋องเจ็ดที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะดูเรื่องสนุก มองด้วยรอยยิ้มและดวงตาที่เย็นชา เมื่อเห็นว่าซูฉีดูเหมือนจะมีสัญญาณของความโกรธ เขาจึงเปิดปากพูด "สองคนนี้ทำอะไรกัน? ต่างก็เป็นขุนนางที่คอยรับใช้เสด็จพ่อในราชสำนักเดียวกัน เหตุใดต้องมาทะเลาะบาดหมางกันด้วยเล่า"

หลี่เฉี่ยนโม่หลับตาลงเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น และเลิกคิ้วอย่างราบเรียบ "ข้าน้อยยังมีเรื่องต้องสะสาง ขอตัวก่อน ท่านอ๋องเจ็ด ซูไท่เว่ย เชิญ" พูดจบ เขาก็หันไปที่รถม้าของเขา

หลังจากกลับไปที่จวนหลี่ หยุนชางถามถึงความสงสัยที่ค้างอยู่ในใจของนาง "เจ้าเพิ่งพูดว่าการตายของฮองเฮาฮวา ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับฮองเฮาและซูไท่เว่ย?"

หลี่เฉี่ยนโม่ตะลึงเมื่อได้ยิน ก็จำคำพูดตอนที่เขากับซูไท่เว่ยพูดกัน แล้วกล่าวว่า "ข้าน้อยก็แค่พูดเรื่องไร้สาระ ได้ยินซูฉีพูดถึงเสิ่นซู่เฟยและฮวากั๋วกง และจำความตายของฮองเฮาฮวาได้ จึงพูดไปเรื่อย อันที่จริงเสิ่นซู่เฟยไม่ได้ไว้ใจข้าน้อยมากนัก แล้วจะเล่าความลับให้ข้าน้อยฟังได้อย่างไร"