บทที่ 484 ท่านชายน้อยป่วยหนัก

"มีข่าวจากสุสานหลวง บอกว่าความชื้นในสุสานหลวงนั้นหนัก ท่านชายน้อยป่วยหนัก เกรงว่าเขาจะไม่สามารถอยู่รอดได้" หลี่เฉี่ยนโม่นั่งตรงข้ามหยุนชางและกล่าว เบาๆ

"ท่านชายน้อย?" หยุนชางหรี่ตาของนาง ครุ่นคิด และคิดไม่ออกว่าคนที่เรียกว่าท่านชายน้อยผู้นี้เป็นใคร

หลี่เฉี่ยนโม่เห็นแววตาของหยุนชางมีความ ด้วยความสงสัย เขาก็เข้าใจคำถามของนาง จึงรีบพูดขึ้นว่า "พระองค์เป็นโอรสของอดีตองค์รัชทายาท ปีนี้เขาอายุได้สามขวบ เขาว่ากันว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ แต่ก่อนเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หลังจากอดีตองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ พระองค์จึงเสด็จตามพระชายารัชทายาทไปที่สุสานหลวง เพื่อเฝ้าสุสานขององค์รัชทายาท การเฝ้าสุสานควรจะเฝ้าเป็นเวลาสามปี แต่นี่แค่สามเดือนเท่านั้น"

"โอ้?" หยุนชางหมุนถ้วยน้ำชาในมือ หรี่ตาและจิบชาก่อนจะพูดว่า "ฮองเฮาช่างรีบร้อนจริงๆ ตอนนี้รุ่ยอ๋องไม่อยู่ในเมืองจิ่น องค์ชายสิบเอ็ดเพิ่งไปที่พระราชทาน องค์ชายองค์เดียวในเมืองหลวงที่บรรลุนิติภาวะก็มีแต่ท่านอ๋องเจ็ด แม้ว่าท่านชายน้อยยังเป็นวัยเยาว์ อีกทั้งความสัมพันธ์ยังห่างกัน แต่ก็เป็นหลานของฮองเฮา เดิมสายสัมพันธ์ของราชวงศ์เป็นเพียงผิวเผิน ไม่ต้องพูดถึงหลานชาย แม้ว่าเป็นพ่อลูก หากถูกคุมขังในที่พระราชทานเหมือนองค์ชายสิบเอ็ด น้อยครั้งนักที่จะได้พบสักครั้งในไม่กี่ปี เกรงว่าฝ่าบาทจะลืมได้อย่างรวดเร็วว่า พระองค์ยังมีพระโอรสเช่นนี้อยู่ ฮองเฮาจึงทรงกังวล"

"นายหญิงหมายความว่า?" หลี่เฉี่ยนโม่ตกตะลึง หลังจากไตร่ตรองในใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงเข้าใจ "ท่านชายน้อยประชวรคือเรื่องเท็จ? ฮองเฮาต้องการใช้ข้ออ้างที่ว่าประชวรหนัก เพื่อรับท่านชายน้อยเสด็จกลับเมืองหลวง"

"แน่นอนว่าเป็นเช่นนี้ มิฉะนั้นมันจะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ ทันทีที่คนของฮองเฮาไปถึงสุสานหลวง ท่านชายน้อยก็ป่วยหนัก" หยุนชางพูดอย่างเฉยเมย แต่คิดในใจว่า มันก็เป็นเรื่องดีที่ตนเป็นคนตาย สามารถนั่งบนภูเขาและดูเสือต่อสู้ได้

หยุนชางวางถ้วยน้ำชาลง เคาะมือบนโต๊ะ "แต่ว่า เรื่องนี้ทำให้ข้ารู้สิ่งหนึ่งด้วย"

เฉี่ยนอินที่กำลังเล่นสะดึงอยู่ข้างๆด้วยความสงสัยเล็กน้อย เงยหัวขึ้น "เรื่องอะไรเพคะ?"

หยุนชางเหลือบมองที่แขนเสื้อที่ว่างเปล่าบนมือขวาของนาง และเลือดสีแดงก็พุ่งเข้ามาในดวงตาของนาง "คนที่ไล่ตามเราใกล้ตำบลฉีหลานต้องไม่ใช่คนของซูฉีและฮองเฮา"

เฉี่ยนอินตกตะลึง ไม่ได้คาดหวังว่าหยุนชางจะสรุปเรื่องนี้ได้ในทันที ด้วยความสงสัยในสายตาของนาง "ทำไมนายหญิงถึงพูดแบบนี้เพคะ?"

"ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือของตระกูลซูหรือฮองเฮา ฮองเฮารู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ และนางจะไม่พาท่านชายน้อยกลับไปหาเมืองจิ่นในวิกฤตเช่นนี้ ถ้าข้ายังมีชีวิตอยู่ จะไม่ปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ท่านชายน้อยเป็นเครื่องต่อรองเดียวที่นางมีตอนนี้ นางไม่กล้าเสี่ยง" มือของหยุนชางลูบขอบถ้วยน้ำชาเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มที่เย็นชาบนมุมปากของนาง "เสิ่นซู่เฟย..."

"ข้าจำได้ ในระหว่างเหตุการณ์คุณไสย ตำหนักของเสิ่นซู่เฟยก็มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ด้วย ด้วยวิธีนี้ หนิงเฉี่ยนคงมีคนแฝงเข้าไปในตำหนักของเสิ่นซู่เฟย แจ้งหนิงเฉี่ยน พยายามให้คนของเราได้ใกล้ชิดกับเสิ่นซู่เฟย ได้รับความไว้ใจจากเสิ่นซู่เฟย การเติมแต่งให้ดูดีนั้นง่าย ช่วยเหลือในยามยามนั้นหาได้ยาก บอกประโยคนี้กับหนิงเฉี่ยน นางก็จะรู้ว่าต้องทำอะไร" หยุนชางกระซิบและเผยแววตาที่เย็นชา

"ท่านชายน้อย?" หลี่เฉี่ยนโม่ถามเสียงต่ำ "นายหญิงจะจัดการอย่างไรขอรับ?"

หยุนชางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ฮองเฮาไม่ได้มีจะสร้างปัญหากับข้าเท่าไรนัก และข้าไม่อยากทำร้ายเด็กสามขวบ รอดูต่อไป คิดว่าต่อให้เราไม่ทำก็มีคนลงมือเป็นแน่"

"ท่านอ๋องเจ็ด?" เฉี่ยนอินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ถูกต้อง อ๋องเจ็ดดูจะอ่อนแอมากโรค แต่ก็ไม่ควรประมาท เขาสนใจบัลลังก์นี้มาก เขาไม่ต้องการมีศัตรูอีกแน่นอน แม้ว่าจะเป็นเพียงเด็กชายอายุสามขวบ เกรงว่าเขาก็คงไม่ยินยอมเป็นแน่"