บทที่ 506 ข่าวคราว

หยุนชางหรี่ตาและพยักหน้า "ตอนนี้กี่ยามแล้ว"

"อีกครึ่งชั่วยามก็ทานอาหารค่ำได้แล้ว" ลั่วชิงเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หยุนชางพูด "อืม" เบาๆ แต่ก็ไม่อยากลุกขึ้น พิงลั่วชิงเหยียนแล้วเริ่มหลับใหลอีกครั้ง ลั่วชิงเหยียนเห็นแล้วจึงแตะจมูกของหยุนชาง "ยังไม่ลุกอีก?"

หยุนชางส่ายหัว น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความง่วงนอน "ยังง่วงอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็คุยกับข้าให้ข้าตาสว่าง"

ลั่วชิงเหยียนไม่รู้ต้องทำอย่างไร เขาจึงโอบกอดหยุนชางและพูดเบาๆว่า "ตอนที่เจ้าไม่อยู่ มีบางอย่างเกิดขึ้น เดิมทีคดีของหวังจิ้นฮวนได้รับการสอบสวนพอสมควรแล้ว และผู้กระทำผิดที่แท้จริงกำลังจะเปิดเผย แต่มีใครบางคนทำลายหลักฐานทั้งหมด หากไม่มีหลักฐาน ย่อมตัดสินไม่ได้ และความผิดที่หวังจิ้นฮวนได้ถูกตีตราก็ไม่ต้องโทษ จึงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ เดิมนางเป็นแค่นางโลม เกรงว่าจะไม่มีใครสนใจชีวิตและความตายของนางจริงๆ"

หยุนชางถอนหายใจ "อันที่จริงข้าเดาได้แล้วว่าใครเป็นคนทำ แต่มันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบา ๆ และพูดอีกครั้งว่า "อีกอย่างคือ หลังจากที่เจ้าส่งจดหมายออกมาในวันนั้น ข้าได้ส่งคนไปรวบรวมหลักฐาน แล้วให้เหล่าขุนนางขึ้นรายงาน ว่าอ๋องเจ็ดแอบสมรู้ร่วมคิดกับผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ และมีเจตนากบฏ รายงานถึงฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเกรี้ยวมาก ส่งอ๋องเจ็ดเข้าคุก แต่พระองค์ไม่เคยให้คนไปสืบสวนเรื่องนี้ เกรงว่าคงกลัวว่าเป็นความจริงแล้วมันยากจริงๆ ที่จะรับมือ"

หยุนชางทำเสียงอย่างเย็นชา "เช่นนั้นก็ปล่อยไปเยี่ยงนี้หรือ?"

"ปล่อยไป?" ลั่วชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เป็นไปได้ยังไง เพียงแค่ตอนนี้เขาก็ยังมีคนปกป้องอยู่ เราไม่สามารถทำให้เขาล้มลง เราจึงรีบร้อนจัดการเขาไม่ได้ เราต้องค่อยๆ สะสมอำนาจให้แข็งแกร่งก่อน แล้วค่อยหาทางที่เหมาะสม ถึงเวลานั้นก็ทำให้เขาพังยับเยิน"

"นั่นคงต้องรออีกนานแค่ไหนกัน" หยุนชางพูดอย่างเบื่อหน่าย

ลั่วชิงเหยียนก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะก้มศีรษะลงพูดหยุนชางว่า "ชางเอ๋อร์ถึงเวลาที่เราจะกลับไปที่เมืองจิ่นแล้ว"

"หือ?" หยุนชางตกตะลึง เงยหน้ามองลั่วชิงเหยียนอย่างแผ่วเบา "ตอนนี้เราอยู่ที่เมืองจิ่นแล้วไม่ใช่หรือ" หลังจากนั้นไม่นาน นางก็เข้าใจความหมายของลั่วชิงเหยียน "แต่ว่า ข่าวที่ข้าเกิดเรื่องมันแพร่กระจายไปทั่วแคว้นเซี่ยแล้วมั้ง แม้ว่าจะต้องการกลับจวนรุ่ยอ๋อง ก็ยังต้องการเวลาเตรียมตัวสักพัก"

ลั่วชิงเหยียนกอดหยุนชางเบาๆ และกระซิบ "ข้าจัดการให้แล้ว พรุ่งนี้เราจะไปจากเมืองนี้ แล้วกลับมาที่เมืองจิ่นอย่างสง่างาม"

หยุนชางกระพริบตา หยุดชั่วขณะ กะพริบตาซ้ำๆ แล้วตอบว่า "เพคะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น หยุนชางและลั่วชิงเหยียนออกจากเมืองจิ่น บ่ายวันนั้น มีบางอย่างเกิดขึ้นข้างนอกของจวนรุ่ยอ๋อง มีคนหลายคนที่สวมเสื้อผ้ามอมแมมมาที่ประตูจวน โดยบอกว่าพระชายารุ่ยให้พวกเขามามาตามหาพ่อบ้านจวนรุ่ยอ๋อง และบอกว่าทางใต้มีน้ำท่วม ตอนนี้พระชายารุ่ยอยู่ในเมืองทางตอนใต้ที่เรียกว่าเมืองเยว่เฉียน กำลังวินิจฉัยและรักษาผู้ที่ติดโรคในช่วงน้ำท่วม

ในไม่ช้าผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันนอกจวน และชี้ไปที่คนเหล่านั้น โดยบอกว่าช่วงก่อนมีข่าวที่ว่าระหว่างทางที่พระชายาไปวิหารเพื่อสวดมนต์อธิษฐานได้ถูกลอบสังหารนั้นโด่งดังมาก คนเหล่านี้มองที่เสื้อผ้าแต่งตัวแล้ว คงต้องเป็นพวกต้มตุ๋น