บทที่ 507 การกลับมา

"ฝ่าบาททรงสั่งให้หลิ่วหยินเฟิงไปที่เมืองเยว่เฉียน แต่เราไม่ได้อยู่ที่นั่น จะเป็นไรหรือไม่" หยุนชางนั่งในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชา มองดูแถวยาวที่เดินผ่านมา หลิ่วหยินเฟิงที่สวมชุดสีเขียวกำลังขี่ม้ามา ด้านหลังตามด้วยขบวนรถม้ายาวที่ขนยาและของบรรเทาทุกข์

ลั่วชิงเหยียนหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล ข้าได้จัดการไว้แล้ว และสัญญาว่าจะทำให้หลิ่วหยินเฟิงจะคลาดกับเราทุกครั้ง ตอนนี้ก็สิ้นเดือนแปดแล้ว กลางเดือนเก้าเราจะกลับเมืองจิ่นอย่างสง่างาม"

ในเมื่อลั่วชิงเหยียนพูดเช่นนี้แล้ว หยุนชางจึงไม่มีข้อสงสัยใดๆ ยิ้มและกล่าวว่า "เพคะ" นึกถึงรายงานจากองครักษ์ลับในก่อนหน้านี้ว่า "ได้ยินมาว่าฮวากั๋วกงกลับเมืองหลวงแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะถึงเมืองจิ่น ท่านอ๋องหนีและหายตัวออกจากค่ายโดยไม่พูดอะไรเลย น่าจะใช้โอกาสนี้คิดหาวิธีอธิบายให้ฮวากั๋วกงฟังดีกว่าเพคะ"

ลั่วชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงต่ำว่า "กลัวอะไร ทำไมข้าต้องอธิบายให้เขาฟังด้วย" เมื่อเห็นการจ้องมองที่มีความน่าสงสัยเล็กน้อยของหยุนชาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะแตะจมูกของหยุนชางและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใคร"

หลังจากนั้นสองสามวัน หยุนชางได้รู้วิธีของลั่วชิงเหยียน เขาให้คนเปลี่ยนรูปลักษณ์และกลายเป็นหยุนชางและเขา ในนามของรุ่ยอ๋องและพระชายารุ่ย ทำสิ่งต่างๆในจุดที่มีน้ำท่วม เช่น ให้ข้าวต้ม รักษาคน มอบเสื้อผ้า และซื้อบ้านเพื่อรองรับผู้ลี้ภัยเร่ร่อน

แต่เขายังวางคนไว้ในฝั่งของหลิ่วหยินเฟิงเพื่อที่จะได้รู้และย้ายจุดก่อนที่หลิ่วหยินเฟิงจะมาถึงในสองสามวัน หลังจากเล่นซ่อนหากับหลิ่วหยินเฟิงสักสองสามครั้ง เขาก็กลับไปที่เมืองจิ่นอย่างภาคภูมิ

ลั่วชิงเหยียนไม่เคยโกหกนาง เมื่อนางกลับมาที่เมืองจิ่นมันช่างอลังการยิ่งใหญ่จริงๆ ผู้คนของเมืองจิ่นต่างมาต้อนรับนางที่ประตูเมืองด้วยตัวเอง ผู้คนมาต้อนรับนางตลอดทางจากประตูเมืองไปที่ประตูเมืองพระราชวัง

เซี่ยหวนอวี่ก็มาที่ประตูพระราชวังเป็นการส่วนตัวเพื่อมาต้อนรับ ลั่วชิงเหยียนลงม้า เดินไปที่รถม้าและช่วยพยุงหยุนชางลงจากรถม้า ทั้งสองเดินไปตรงหน้าเซี่ยหวนอวี่และคุกเข่าคำนับ "ถวายพระพรฝ่าบาท"

เซี่ยหวนอวี่พยักหน้าเบาๆ ตาของเขาจ้องไปที่ทั้งสองคน แล้วส่งสายตาให้หลิวเหวินอันซึ่งอยู่ด้านข้าง

หลิวเหวินอันรีบหยิบพระราชโองการสีเหลืองออกจากแขนเสื้อ ยิ้มและกล่าวว่า "ฝ่าบาทมีพระบัญชา รุ่ยอ๋องและพระชายารุ่ยรับราชโองการ"

พระราชโองการของฝ่าบาทคือประทานรางวัล และรางวัลมีมากมาย แต่การที่เซี่ยหวนอวี่ออกมาต้อนรับพวกเขาเป็นการส่วนตัว นับเป็นความเมตตาอย่างยิ่งแล้ว หลังจากที่หลิวเหวินอันอ่านพระราชโองการจบแล้ว เซี่ยหวนอวี่ก็พูดช้าๆว่า "พวกเจ้าคงเหนื่อยมาตลอดทาง กลับไปที่จวนรุ่ยอ๋องและพักผ่อนสักสองสามวันเถอะ"

หยุนชางและลั่วชิงเหยียนรีบรับพระราชโองการและกล่าวขอบพระทัย จากนั้นส่งเซี่ยหวนอวี่เสด็จไปก่อน แล้วค่อยออกจากวังไปยังจวนรุ่ยอ๋อง

หยุนชางเปิดม่านของรถม้าและมองไปยังผู้คนที่คอยเฝ้ามองตนอย่างต่อเนื่อง มองดูความความซาบซึ้งใจในดวงตาของพวกเขา ก็เกิดความเงียบลงทันที กำลังจะถึงจวนแล้ว จึงลดม่านลงแล้วพูดเบาๆ "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ได้รับชื่อเสียงที่ดีโดยไม่มีเหตุผล ข้ารู้สึกละอายใจจริงๆ"

"อะไรคือเจ้าไม่ทำอะไรเลย" ลั่วชิงเหยียนหันไปมองของหยุนชางเบาๆใบหน้าหยุนชางที่สงบนิ่งและกระซิบว่า "ถึงจะเป็นเพียงคนอื่นที่ปลอมเป็นเรา ทำสิ่งต่างๆภายใต้ชื่อเสียงของเรา แต่ก็ได้ทำไปแล้วจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน ทั้งหมดเป็นผลงานของเจ้า"

เมื่อหยุนชางถูกเขาพูดเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณท่านอ๋อง"

หน้าจวน พ่อบ้านได้นำคนมารอต้อนรับแล้ว ที่ประตู รุ่ยอ๋องช่วยพยุงหยุนชางลงจากรถม้า ยิ้มและเงยหน้าขึ้นมองจวนรุ่ยอ๋อง คำสามคำเหนือประตูจวน และยิ้มอย่างอ่อนโยน "ในที่สุดก็กลับมาแล้ว"

หยุนชางก็ถอนหายใจในใจ ครั้งนี้ที่นางออกจากจวนไป ก็ประสบกับสิ่งต่างๆ มากมาย