บทที่ 529 หนีจากความตาย(๓)

เมื่อได้ยินเรื่องนี้เซี่ยหวนอวี่ก็เลิกคิ้วขึ้น และพูดกับหลิวเหวินอันว่า "นำกระดาษขึ้นมาให้ข้าดูสิ"

หลิวเหวินอันรีบนำกระดาษขึ้นถวายให้เซี่ยหวนอวี่ และหยุนชางพูดต่อ "หม่อมฉันไม่รู้จักลายมือของคนผู้นี้ ในกระดาษนี้ได้เขียนยาที่ยาที่พระชายารุ่ยส่งเข้าวังและมีการเพิ่มผงห้าศิลาเข้าไปในยาด้วย หม่อมฉันก็โง่เขลานัก ผมไม่รู้ความหมายของกระดาษใบนี้ แต่ว่า ยาที่หม่อมฉันส่งมาไม่เคยมีผงห้าศิลานี้ มีคนจงใจสั่งให้นางกำนัลเติมผงห้าศิลาลงในยาที่หม่อมฉันนำมาส่งในวังเพคะ"

ฮองเฮาได้ยินคำนั้น ตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ และนางก็หันไปมองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยบนใบหน้าของนางเซี่ยหวนอวี่ที่กำลังถือกระดาษอยู่ในมือของเขาและพึมพำ "เป็นไปได้อย่างไร" เมื่อนางเห็นข้อความบนกระดาษอย่างชัดเจนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง "ลายมือนี้..."

เซี่ยหวนอวี่พับกระดาษ แล้ววางมันลงบนถาดในมือของหลิวเหวินอัน และพูดอย่างเฉยเมย "เป็นเสิ่นซู่เฟย"

หยุนชางลืมตาขึ้น "โอ้? ทำไมเสิ่นซู่เฟยจึงเขียนข้อความนี้ให้นางกำนัลที่ปรนนิบัติรับใช้ท่านชายน้อยกันนะ และจงตั้งใจกล่าวโทษหม่อมฉัน…" หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็พูดต่อว่า "เมื่อเช้าตอนที่อยู่ตำหนักซู่หย่า หม่อมฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ซู่เฟยเหนียงเหนียงบอกว่านางได้หมดสติไป แต่หลิวกงกงซึ่งถูกกั้นด้วยกำแพงเพียงกำแพงเดียวก็หมดสติไปโดยไม่รู้ตัว เท่าที่หม่อมฉันทราบมาว่า หลิวกงกงน่าจะเป็นคนที่มีวิทยายุทธ และการได้ยินมาว่าท่านมีไหวพริบดีพอควร ฝ่าบาททรงประทับในตำหนักซู่หย่า ล้อมรอบด้วยผู้คุมลับมากมาย เป็นผู้ใดกันที่สามารถลอบเข้าไปในตำหนักซู่หย่าได้โดยไม่รู้ตัว มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ"

ฮองเฮากัดฟันเงยหน้ามองหยุนชางและพูดอย่างเย็นชา "เจ้ามิต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองพูดมาสิ ทำไมคนในร้านยาจึงบอกว่าเจ้าเคยไปซื้อส่วนผสมสำหรับทำผงห้าศิลา?"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันมีคำขอเพคะ"

"หือ?" เซี่ยหวนอวี่ตกตะลึง พยักหน้า "พูดมา"

"คนสามคนนี้มาจากร้านขายยา สามคนนี้คงจะเรยได้เจอหม่อมฉันแล้ว หม่อมฉันมีวิธีที่จะรู้ได้ว่าสามคนนี้โกหกหรือไม่ ขอวอนฝ่าบาทให้แยกทั้งสามออกจากกัน หม่อมฉันได้ถามคำถามสองสามข้อ แล้วให้พวกเขาเขียนคำตอบของคำถามลงในกระดาษ แค่ต้องดูว่าคำตอบของพวกเขาตรงกันหรือไม่ก็จะได้รู้ว่าพวกเขากำลังพูดความจริงหรือไม่เพคะ"

เซี่ยหวนอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับไปและสั่งให้กงกงเตรียมฉากกั้น หลังจากนั้นไม่นาน กงกงก็ขยับฉากกั้นที่ทำจากไม้พยุงสีทองและแยกพวกเขาออกจากกัน

กงกงนำพู่กัน หมึก กระดาษมาให้สามคน หยุนชางเห็นว่าทั้งสามคนมีสีหน้าประหม่า หยุนชางเกี่ยวริมฝีปากและคำนับเซี่ยหวนอวี่ "ฝ่าบาท หม่อมฉันเริ่มถามนะเพคะ?"

"ได้"เซี่ยหวนอวี่พูดเบาๆ

หยุนชางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามคำถามแรกว่า "ช่วงเวลาตอนที่พวกเจ้าเห็นข้าในวันนั้นคือกี่ยาม"

หยุนชางมองดูทั้งสามคนเริ่มเขียนทีละคน ก่อนจะถามอีกครั้งว่า "แล้ววันนั้น ข้าใส่ชุดสีอะไร?"

"เจ้าถามคำถามที่ละเอียดเช่นนี้ พวกเขาจะจำได้อย่างไร" ฮองเฮาขมวดคิ้ว นัยน์ตาไม่พอใจเล็กน้อย

หยุนชางยิ้มและโค้งมือไปทางฮองเฮา "ทูลหาฮองเฮา ฮองเฮาทรงตรัสเองว่าพวกเขาจำหม่อมฉันได้เพราะพวกเขาเห็นว่าหม่อมฉันดูโดดเด่น ในกรณีนี้ ต้องจำสิ่งนี้ได้แน่นอนเพคะ"

"ข้าซื้อยาชนิดใดมาบ้าง ปริมาณของยาแต่ละชนิดเท่าไหร่ ทั้งหมดกี่ตำลึง และข้าให้เงินเจ้าเท่าไหร่" หยุนชางถามหลายคำถามทีละคำถาม

หยุนชางเห็นสามคนลังเลที่จะเขียนแล้วก็หยุดรอนานจึงถามว่า "วันนั้นข้าพาคนใช้หรือไม่ เป็นสาวใช้หรือบ่าวรับใช้ และพาไปกี่คน?"