บทที่ 530 หมากที่ถูกทิ้ง(๑)

หลิวเหวินอันตอบรับ เดินไปที่ด้านหน้าของทหารรักษาการณ์ รับสิ่งที่อยู่ในมือของเขา และถอนตัวออกจากตำหนักหารือ

หยุนชางยิ้ม ครุ่นคิดถึงทุกสิ่งในใจ และเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหวนอวี่ "ในบรรดาหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับชิงกุ้ยเหรินและท่านชายน้อยมีเครื่องประดับที่หม่อมฉันปกติชอบไปซื้อในร้าน ปิ่นทองหุ้มหยกที่สาวใช้หวายหย่านำมาถวายในตอนเช้ามาจากหอเฉี่ยนสุ่ยอี้เหริน และต่างหูที่พบในห้องของเหยียนอวี่ก็เช่นกัน ปิ่นปักผมนั่นหม่อมฉันทำหายแล้วจริงๆ แต่ต่างหูนั่นหม่อมฉันสามารถให้คนนำออกมาได้ หม่อมฉันคิดว่า ทั้งหมดมาจากร้านนั้น เช่นนั้น ก็ลองเชิญเถ้าแก่ในร้านนั้นมาสอบถามก็ได้ บางทีอาจจะมีเบาะแสบางอย่างก็ได้เพคะ"

ดวงตาของเซี่ยหวนอวี่จับจ้องไปที่หยุนชางด้วยสายตาพิจารณา หลังจากครู่หนึ่ง เขาก็ตรัสว่า "ได้ ไปเชิญมาเถอะ"

หยุนชางยิ้มเบาๆ และเงยหน้าขึ้นมองที่ฮองเฮา ฮองเฮายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาของนางจ้องไปที่หยุนชาง ขมวดคิ้วของนาง ดวงตาของนางครุ่นคิดเล็กน้อย

เมื่อเห็นหยุนชางจ้องมองนาง ฮองเฮาก็มองไปที่หยุนชาง หลังจากนั้นไม่นานนางก็หันกลับมามองเซี่ยหวนอวี่ "ฝ่าบาท หม่อมฉันขอตัวไปดูหยุนซีก่อนว่าเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

เซี่ยหวนอวี่เงียบครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็พยักหน้า "ไปเถอะ"

ฮองเฮาก้มโค้งคำนับ แล้วเดินลงจากที่นั่งสูง ผ่านหยุนชาง และออกจากตำหนักหารือ

หมาจนตรอกแล้วจริงๆ หยุนชางยิ้มเล็กน้อย แต่นางโล่งใจเล็กน้อยในใจ กลัวแต่ว่านางจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

สายตาของเซี่ยหวนอวี่ยังคงตกอยู่ที่หยุนชาง และการแสดงออกเล็กๆบนใบหน้าของนางไม่สามารถหลุดพ้นจากสายตาของเซี่ยหวนอวี่ได้ เซี่ยหวนอวี่สั่งให้นางกำนัลเตรียมชาก่อนจะตรัสเบาๆ ว่า "รากของตระกูลซูนั้นลึก และตอนนี้ยังไม่สามารถขยับได้"

หยุนชางตกตะลึง จู่ๆก็ลืมตาขึ้น แต่เห็นเซี่ยหวนอวี่ถือถ้วยชาราวกับว่าเขาไม่เคยอ้าปาก หยุนชางหันไปมองนางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างๆ และนางกำนัลก็ก้มศีรษะมิได้มีท่าทีอะไร ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเพียงความรู้สึกลวงของหยุนชาง

หยุนชางเงียบไปครู่หนึ่ง เกรงว่าเซี่ยหวนอวี่ต้องการเตือนนางว่าอย่าได้ขยับฮองเฮาด้วยความคิดของนาง หยุนชางก้มศีรษะลง ดวงตาก้มลงมองที่มุมกระโปรง และไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ ใกล้กับตำบลฉีหลาน ผู้ที่ส่งคนไปลอบสังหารหม่อมฉันเป็นเสิ่นซู่เฟย หม่อมฉันต้องสูญเสียองครักษ์ลับที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีกว่ายี่สิบคน เฉี่ยนอินที่คอยปรนนิบัติข้างๆหม่อมฉัน นางก็ต้องเสียแขนเช่นกัน"

หลังจากคำพูดของหยุนชางหายไป ห้องโถงก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หยุนชางจะได้ยินเสียงของเซี่ยหวนอวี่ตรัสว่า "ตามที่เจ้าต้องการ"

มุมปากของหยุนชางกระตุกเล็กน้อย นี่คือความรักของจักรพรรดิที่เรียกว่าการชั่งน้ำหนัก เมื่อพิจารณาถึงข้อดีข้อเสียแล้ว หมากที่ไร้ประโยชน์ที่สุดสำหรับเขาก็คือ หมากที่ถูกทิ้งแล้ว แม้ว่าอยู่กับเขามานานแค่ไหน ไม่ว่านางจะให้กำเนิดลูกหรือไม่ก็ตาม เมื่อถูกทอดทิ้งก็คือถูกทอดทิ้ง มันคือ เด็ดขาดอย่างแท้จริง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฮองเฮาก็เสด็จเข้ามาอีกครั้ง สีหน้าของนางมิได้ดูแย่กว่าเมื่อครู่แล้ว แลดูนิ่งสงบลงมาก และนางต้องไปเตรียมการมามากพอควรแล้ว

หยุนชางยิ้มเบาๆ นางเอ่ยให้มีการเชิญเถ้าแก่หอเฉี่ยนสุ่ยอี้เหรินเข้าวังเพื่อให้ฮองเฮาทำเล่ห์เหลี่ยม แต่ไม่ว่าในกรณีใดฮองเฮาจะไม่มีทางรู้เลยว่า หยุนชางกำลังรอให้นางถูกโจมตี

ฮองเฮายังให้นางกำนัลเตรียมชาสักถ้วยและขณะดื่มชาก็รออย่างใจเย็น

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง และทหารรักษาการณ์ก็เข้ามารายงานว่า "ฝ่าบาท เถ้าแก่หอเฉี่ยนสุ่ยอี้เหรินมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยหวนอวี่พยักหน้า วางถ้วยชาลงแล้วพูดด้วยเสียงอันดังว่า "เข้ามาได้"

หยุนชางหันไปมอง ก็เห็นเฉี่ยนสุ่ยเดินเข้ามาอย่างช้าๆ นางสวมกระโปรงยาวสีแดง และตาของนางก็เป็นสีแดงราวกับว่านางเพิ่งร้องไห้มา รูปโฉมของเฉี่ยนสุ่ยนับว่ามีความโดดเด่นมากพอควร แม้ว่าจะด้อยกว่าหนิงเชียนเป็นเพียงเล็กน้อย แต่นางมีความรู้สึกที่ทำให้คนสงสารเอ็นดู

ทันทีที่นาเข้ามาในห้องโถง เฉี่ยนสุ่ยก็เดินไปที่ห้องโถงด้วยฝีเท้าที่สั่นเทา คุกเข่าลงและโค้งคำนับฮองเฮาและเซี่ยหวนอวี่ด้วยเสียงสะอื้นเล็กน้อย "ขอฝ่าบาทให้ความเป็นธรรมเพคะ ขอฮองเฮาให้ความเป็นธรรมเพคะ ก่อนที่พี่ทหารรักษาการ์จะมาเรียกตัวหม่อมฉันในหอเฉี่ยนสุ่ยอี้เหริน มีคนได้ลักพาน้องสาวฝาแฝดของหม่อมฉันไปเป็นเชลย เหตุเพราะหม่อมฉันอยู่ข้างนอกจึงรอดมาได้ ชายผู้เห็นเหตุการณ์ในร้านฟังกล่าวว่า ผู้ที่ลักพาตัวน้องสาวของหม่อมฉันไป มีป้ายหยกทองคำที่เอวของเขา และดูเหมือนมีคำว่าเซี่ยสลักอยู่ด้วยเพคะ"