บทที่ 534 เผด็จการ

เมื่อลั่วชิงเหยียนได้เช่นนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ข้าเพียงพูดไปอย่างนั้นแหละ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทุกครั้งที่ข้าได้ยินว่าเจ้าตกอยู่ในอันตราย ในใจข้าเจ็บปวดเพียงใด วันนี้ข้าแทบทนบุกเข้าไปในตำหนักแล้วลากเจ้าออกมาตีสักหน่อยแทบไม่ไหว แต่เมื่อข้าเดินไปถึงประตู ข้ากลับใจอ่อน แต่ข้าก็ยังอยากดูว่าเจ้าปลอดภัยหรือไม่ ข้าจึงถามนางกำนัลอย่างละเอียดและ ดังนั้นข้าจึงรออยู่นอกห้องโถงจนกระทั่งเจ้าออกมา จึงได้ยกภูเขาออกจากอกได้"

จมูกของหยุนชางแสบร้อนเล็กน้อย นางยิ้มและเงยหน้าขึ้นจูบคางของลั่วชิงเหยียน "เสด็จอาวางใจเถอะ ข้ามีวิธีปกป้องตัวเองได้อย่างแน่นอน"

ลั่วชิงเหยียนเลิกคิ้วและก้มลงมองหยุนชาง "ทำไมจู่ๆ เจ้าจึงเรียกข้าว่าเสด็จอาอีก?"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ "เพราะว่าจู่ๆ ข้าก็อยากเรียกท่านว่าเสด็จอา"

น้อยนักที่หยุนชางจะแสดงท่าทางเอาแต่ใจออกมา เมื่อลั่วชิงเหยียนเห็นท่าทางเช่นนี้ของนางก็จนปัญญา จึงได้แต่ยิ้มตามนางไป

เมื่อกลับมาถึงจวนรุ่ยอ๋องแล้ว ทันทีที่ก้าวเข้าไปก็เห็นเฉี่ยนอินนำเฉี่ยนหลิ่วและเฉี่ยนจั๋วออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "พระชายาเพิ่งออกมาจากคุกใต้ดินที่ไม่บริสุทธิ์ ไปอาบน้ำเสียก่อนเถอะเพคะ ชำระล้างสิ่งไม่ดีออกไป"

หยุนชางเลิกคิ้วและมองไปที่เฉี่ยนหลิ่วและเฉี่ยนจั๋ว "พวกเจ้าบอกเฉี่ยนอินหรือ?"

เฉี่ยนอินรีบตอบว่า "อย่าโทษพวกเขาเลยเพคะ หม่อมฉันเป็นคนไปซักไซ้เองเพคะ"

นางพูดพลางก้มศีรษะลงและเดินกลับเข้าไปในห้อง นางไม่ได้ทักทายหยุนชางแม้แต่น้อย ยังไม่ทันที่หยุนชางจะแปลกใจก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากด้านหลัง "เจอตัวลูกของทหารที่ชื่อหลินลิ่วนั่นแล้ว ปลอดภัยดี พวกเขาถูกส่งกลับมาแล้ว ข้าน้อยตามชายชุดดำไปกว่าสองชั่วยามและเห็นพวกเขาเข้าไปในจวนตากอากาศของสกุลซูพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางกลอกตา จากนั้นก็รู้ว่าทำไมจู่ๆ เฉี่ยนอินถึงได้อารมณ์เสีย "ลั่วอี้ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?"

ใบหน้าสีเข้มของลั่วอี้ปรากฏเลือดฝาดขึ้นมาอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก เขาพยักหน้าและพูดว่า "พ่ะย่ะค่ะ พระชายา ข้าน้อยกลับมาแล้ว"

หยุนชางหัวเราะอยู่นานก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งรายงานได้ "เป็นฝีมือจวนสกุลซูจริงๆ ด้วย ก่อนหน้านี้ข้าก็คาดเดาไว้แล้วว่าทหารองครักษ์ในวังนั้นไม่ใช่ว่าใครก็จะซื้อตัวไปได้ นอกจากสกุลซูแล้วเกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่คนที่มีความสามารถเช่นนี้"

"จวนซู..." ลั่วชิงเหยียนพึมพำเบาๆ รังสีอาฆาตฉายชัดขึ้นในดวงตา

หยุนชางรีบคว้ามือของเขาแล้วกล่าวว่า "ทางจวนสกุลซูคงเคลื่อนไหวไม่ได้ชั่วคราว วันนี้ฝ่าบาททรงกล่าวไว้อย่างชัดเจนแล้ว สกุลซูนับได้ว่ารับราชการมาหลายรุ่น มีรากฐานมั่นคงแข็งแรงและไม่อาจกำจัดได้ง่ายนัก ตอนนี้ยังไม่อาจมั่นใจได้ เกรงว่าฝ่าบาทจะไม่เสี่ยงแน่"

ลั่วชิงเหยียนแค่นเสียงอย่างเย็นชา "ไม่ใช่ว่าจะแตะต้องจวนซูไม่ได้ แต่เป็นฮองเฮากับซูฉีต่างหากที่ไปแตะต้องไม่ได้ชั่วคราว ข้าจะเริ่มกำจัดจากคนที่มีอิทธิพลค่อนข้างน้อยในจวน จากนั้นก็ค่อยๆ สลายทำลายกำลังของสกุลซูไปทีละน้อยและกำจัดพวกเขาอย่างสมบูรณ์ในที่สุด"

หยุนชางยิ้มรับคำเบาๆ แต่กลับถูกลั่วชิงเหยียนดันเบาๆ "ไปอาบน้ำก่อนเถอะ เจ้ายังไม่ได้กินอาหารเลย ข้าจะให้คนเตรียมสิ่งที่เจ้าชอบกินเอาไว้ให้ เจ้าอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยมากินเถอะ"

หยุนชางส่งเสียง "อืม" แล้วจึงนำสาวใช้เดินไปยังห้องสรง

หลังจากชำระร่างกายเสร็จแล้ว หยุนชางก็กินอะไรเล็กน้อย จากนั้นเอนกายลงบนเบาะนุ่มๆ และเล่าเรื่องในวันนี้ให้ลั่วชิงเหยียนฟังอย่างละเอียด "โชคดีที่ก่อนหน้านี้ข้าทำทุกวิถีทางเพื่อเปลี่ยนตัวแม่นมของท่านชายน้อย มิฉะนั้น สิ่งต่างๆ ในวันนี้จะไม่ราบรื่นเช่นนี้ เกรงว่าหลังจากที่ฮองเฮากลับไปแล้ว นางคงต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่ แต่นางจะไม่สงสัยไปถึงแม่นมแน่"