บทที่ 55 หยุนชางหายตัวไป

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง หัวจิ้งก็มา "ข้ายังสงสัยว่าเจ้าจะตื่นหรือยัง แต่ไม่คิดว่าจะได้ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เมื่อก่อนชางเอ๋อร์มักจะขี้เซาที่สุด"

หยุนชางได้ยินคำพูดนั้นปกปิดนางแสร้งทำเป็นยิ้มและพูดว่า "พี่หญิงอย่าได้ขำชางเอ๋อร์เลยเพคะ ตอนนี้ชางเอ๋อร์เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ตื่นเช้าแล้ว"

หัวจิ้งพยักหน้าและพูดว่า "ดีแล้วดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ เจ้าไม่ค่อยได้ออกนอกวัง ดังนั้นข้าจึงจองโรงเตี้ยมที่ดีที่สุดในจักรวรรดิเป็นพิเศษ ไปที่นั่นทานอาหารเที่ยงกันเถอะ พ่อครัวที่นั่นแม้แต่พ่อครัวในวังก็ไม่สามารถเทียบฝีมือได้เลย ยังไงก็ไม่รีบ หลังอาหารกลางวันเราสามารถไปที่เมืองหลวงได้"

หยุนชางรวบรวมเสื้อคลุมสีชมพูของนาง ยิ้มอย่างแผ่วเบา "ชางเอ๋อร์ทำตามพี่หญิงเพคะ"

หัวจิ้งพาหยุนชางและคณะของนางออกจากประตูวัง และขึ้นรถม้า หลังจากนั้นไม่นาน รถม้าก็หยุดลง เสียงของหัวจิ้งก็ดังมาจากด้านนอก " น้องหญิง ถึงแล้ว"

ม่านรถม้าถูกเปิดขึ้น หยุนชางก็เอนตัวออกไปรถม้า เห็นรถม้าจอดอยู่หน้าอาคารสองชั้นที่เรียบง่ายมาก หยุนชางเงยหน้าขึ้นและเห็นแผ่นโลหะที่ไม่มีการตกแต่งมากมายแขวนอยู่บนชั้นสอง: หอยวี่หมั่น

"อย่ามองว่าร้านนี้มันดูไม่มีสีสันอะไร แต่อาหารที่นี่อร่อยจริงๆ" หัวจิ้งยิ้มเมื่อหยุนชางกำลังมองไปที่อาคารหลังเล็ก

หยุนชางพยักหน้าและลงจากรถม้า "มันธรรมดาจริงๆ พี่หญิงแนะนำ ต้อง ไม่เลวแน่ๆ"

"แน่นอนอยู่แล้ว" หัวจิ้งยิ้ม แล้วหันเดินเข้าไปก่อน

หยุนชางพยายามวิ่งให้ทัน แต่จู่ๆก็หยุดชะงัก มองขึ้นไปชั้นบนสุด แต่ก็เก็บสายอย่างรวดเร็ว คิดในในว่า "เมื่อกี้ต้องมีคนจ้องมองตนเองแน่"

"ลูกค้า ที่จองเต็มแล้วขอรับ นั่งรอสักครู่ได้ไหมขอรับ?" เสียงที่ขยันขันแข็งของเสี่ยวเอ้อร์ดังมาจากด้านหน้า

หัวจิ้งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย "ห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ถูกจองไว้นานแล้ว"

เสี่ยวเอ้อร์จ้องไปที่หัวจิ้งก่อนที่จะกล่าวอย่างกะทันหัน "ที่แท้เป็นแขกที่จองที่นั่งไว้แล้ว ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ หวังว่าท่านจะให้อภัย ผู้น้อยจะพาท่านขึ้นไป" หลังจากพูดเสร็จก็เดินนำหน้า และยืนอยู่ที่ด้านบนของ บันไดทำท่าเชิญด้วยรอยยิ้ม

หยุนชางตามหัวจิ้งและขึ้นไปชั้นบน ชั้นบน มีห้องโถง แต่ไม่มีโต๊ะมีเพียงผู้หญิงนั่งหน้าโต๊ะพิณและเล่นพิณอยู่ หญิงนั่นแต่งกายด้วยชุดสีขาวและเล่นพิณไพเราะเสนาะหู

ผ่านห้องโถง มีห้องส่วนตัวหลายห้องห้อง เสี่ยวเอ้อร์เดินผ่านห้องส่วนตัวสองสามห้อง ยืนนิ่งอยู่ห้องที่สามสุดท้าย และเปิดประตู "ห้องนี้ขอรับ นั่งรอสักพัก ข้าน้อยจะลงไปนำอาหารมาให้ท่านทั้งหลาย"

หัวจิ้งพยักหน้าและเดินเข้าไป ห้องส่วนตัวมีความสวยงามดูดีมาก โต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด และฉากกั้นทำจากไม้มะฮอกกานีอย่างดี มีความความโอ่อ่าอยู่เล็กน้อย มีกระถางไม้ไผ่สองสามกระถางอยู่ด้านหน้าหน้าต่างเพิ่มเสน่ห์เล็กน้อย

"แม้ว่าอาหารที่นี่จะรสชาติดี แต่ความเร็วในการเสิร์ฟก็ช้าตลอด เจ้าของร้านบอกว่าอาหารที่ดีควรปรุงอย่างดี ไม่รู้ว่าน้องหญิงชอบกินอะไร ข้าแค่สั่งอาหารจานเด่นของที่นี่มา ถ้าน้องหญิงชอบอะไร ก็เพิ่มอีกก็ได้"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าและนั่งลงอย่างเงียบๆ

อาจจะเป็นเพราะสั่งอาหารมาก่อนอาหารก็มาเสิร์ฟเร็ว ผ่านไปสักพัก ก็จัดเต็มโต๊ะ อาหาร7-8อย่าง แต่ละจานมีความละเอียดอ่อนมาก วางอยู่ตรงหน้าหยุนชางเป็นปลา ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบตะวันตก ซอสเปรี้ยวหวานราดบนปลาที่ทอดแล้ว ดูน่ากินมาก

"เนื้อเครามังกร ปลาเปรี้ยวหวานในทะเลสาบตะวันตก และพระกระโดดกำแพง ล้วนเป็นที่นิยมมาก น้องหญิงเจ้าลองดู" หัวจิ้งยิ้ม

หยุนชางพยักหน้า หยิบตะเกียบและเอาคีบปลาเปรี้ยวหวานเข้าปาก สักพัก ก็เคี้ยวและกลืน "หวานแต่ไม่เลี่ยน รสชาติที่เปรี้ยวนั้นสดชื่นมาก อร่อยมากเพคะ" จากนั้นนางก็คีบเนื้อเครามังกรอีกชิ้น

หัวจิ้งยิ้มและดูหยุนชางกินไปหลายคำ จากนั้นนางก็หยิบตะเกียบขึ้นมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เมื่อก่อนไม่เคยมาที่หอยวี่หมั่นแห่งนี้ ก็คิดว่าครัวในวังน่าจะประณีตที่สุด หลังจากได้มาทานอาหารที่นี่เท่านั้น ก็ได้รู้ว่าอะไรคืออร่อยจริงๆ" หลังจากพูดเสร็จนางก็หยิบเครามังกรชิ้นหนึ่งแล้วใส่เข้าปาก