บทที่ 56 แผนการล้มเหลว

ทุกคนต่างหวาดกลัวและคุกเข่าลงกับพื้น ตอบรับซ้ำๆ หัวจิ้งขมวดคิ้วและถอนหายใจ "ข้าได้ยินสาวใช้พูดว่า มีคนเห็นว่าคนร้ายจับองค์หญิงฮุ้ยกั๋วแล้วลักพาตัวจากไป พวกเจ้าต้องเพิ่มกำลังคนในการค้นหา ทุกที่ในพระราชวังอย่าได้ปล่อยข้ามไปได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...แหล่งกามารมณ์..."

หัวหน้าทางการพยักหน้าอย่างรีบร้อน "ข้าน้อยรับทราบ ข้าน้อยจะรีบไปจัดการพ่ะย่ะค่ะ"

หัวจิ้งพยักหน้าและโบกมือ "ไปเถอะ"

หัวหน้าทางการรีบลุกขึ้นและพาเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งรีบออกจากประตูลงไปชั้นล่าง "เร็วๆ ปิดถนนสายหลักทั้งหมดทั้งในและนอกเมือง ไปรายงานเรื่องนี้กับใต้เท้าในจวนยี ขอใต้เท้าเพิ่มกำลังคน ไปค้นหาเบาะแสขององค์หญิงทั้งเมือง"

สาวใช้นำถ้วยชามาให้หัวจิ้งและพูดเบาๆ ว่า "องค์หญิง ทุกอย่างได้รับการจัดเตรียมไว้แล้ว อีกไม่นาน เจ้าหน้าที่จะพบองค์หญิงฮุ้ยกั๋วในหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และก็คือองค์หญิงฮุ้ยกั๋วที่ถูกเปิดพรหมจรรย์แล้ว เมื่อถึงเวลานั้น..."

หัวจิ้งได้ยินคำนั้น รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง "ในเวลานั้นทั้งเมืองพระราชวังจะรู้ว่าองค์หญิงฮุ้ยกั๋ว อาศัยอยู่ในหอนางโลม และถูกคนอื่นแปดเปื้อน หลังจากนั้นข้าจะคอยดูว่า ดอกไม้ที่หักแล้ว แม้ว่านางจะเป็นองค์หญิง จะมีชายใดที่ยังกล้าเอานางอีก"

หัวจิ้งไม่ชอบรอคน แต่เมื่อนางคิดถึงวันที่น่าเศร้าในอนาคตของหยุนชาง นางก็รู้สึกมีความสุข และรออย่างอดทนนานกว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอกประตู หัวจิ้งยิ้มที่มุมปาก แล้วรีบลดการแสดงออกของนางอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าที่เศร้ามาก

ประตูถูกผลักเปิดออก คนที่เข้ามาก็แต่งกายด้วยเครื่องแบบทางการ ทันทีที่เข้าประตูก็รีบคำนับหัวจิ้ง "กระหม่อมถวายพระพรองค์หญิงหัวจิ้ง กระหม่อมคือไป๋เฟยฝานในจวนยี เมื่อกี้ได้นำเจ้าหน้าที่เข้าตรวจค้นเมืองพระราชวัง และพบผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวไปจากที่นี่ในหยีเซียงเยวี้ยน..."

"หยีเซียงเยวี้ยน สถานที่นั้นคืออะไร เกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของข้า" หัวจิ้งรีบลุกขึ้นยืนแสดงความกังวล

พระราชวังจวนยีรีบพูดว่า "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่องค์หญิงฮุ้ยกั๋วพ่ะย่ะค่ะ..."

"อะไร" หัวจิ้งขมวดคิ้ว "เจ้าพูดอะไร ไม่ใช่เหรอ?" หลังจากงุนงง นางรู้สึกว่านางแสดงปฏิกิริยามากเกินไปและจากนั้น สงบอารมณ์ลง "มีอะไรเหรอ องค์หญิงล่ะ?"

"ยังไม่พบตัวองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ แต่ผู้หญิงที่พบในหยีเซียงเยวี้ยน คือผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวจณที่ปลดทุกข์อยู่จริง กระหม่อมได้เรียกแขกหลายคนที่พบเห็นเรื่องนี้เพื่อระบุตัวตน แต่นางเป็นหนึ่งในคนค่าขายในจักรวรรดิ ไม่ใช่องค์หญิงฮุ้ยกั๋ว กระหม่อมคิดว่าในเมื่อองค์หญิงไม่ได้ถูกพาตัวไป เช่นนั้นยังคงอยู่ในหอยวี่หมั่นนี้ ดังนั้นกระหม่อจึงมาขอองค์หญิง เพื่อขอให้องค์หญิงอนุญาตให้กระหม่อม ค้นหาในหอนี้พ่ะย่ะค่ะ" จวนยีคำนับและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ถ้ายังอยู่ในหอนี้ ทำไมนานเช่นนี้แล้วยังไม่เห็นตัวนาง หาเถอะหาเถอะ รีบตามหาให้พบ" หัวจิ้งดูไม่มีความสุข โบกมือ หลังจากนั้นสักครู่ก็พูดว่า "ช่างเถอะ ตามหาชั้นบนก่อน คนที่จองห้องชั้นบนได้คือคนที่มีชื่อเสียงในพระราชวัง ข้าจะไปกับเจ้า"

หัวจิ้งสับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่ใช่หยุนชาง เห็นได้ชัดว่าทุกขั้นตอนได้รับการคำนวณอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ยังคงมีร่องรอยของเหตุผลอยู่ในใจของนาง หากจวนยีทำอะไรพละการในหอนี้ มีอะไรเกิดขึ้น นางก็ต้องแบกมันไว้เช่นกัน จึงต้องออกจากประตูห้องตามไปด้วย

"มาเริ่มจากห้องสุดท้ายกันเถอะ" หัวจิ้งพูด

จวนยีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และนำคนไปผลักเปิดประตูห้องด้านในสุด เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างใน "นี่คือ... พระราชวังจวนยี หือ? มีอะไรเหรอ?"