บทที่ 58 ความกังวลของหัวจิ้ง

ท่านฮูหยินยิ้ม และลุกขึ้นยืนด้วยมือ หยุนชาง "ความสัมพันธ์ระหว่างผู้อาวุโสของหม่อมฉันนั้นไกลไปเล็กน้อย แต่องค์หญิงฮุ้ยกั๋วเป็นองค์หญิงขั้นหนึ่งที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้ง หม่อมฉันเป็นเพียงก้าวมิ่งฟูเหรินระดับสูง แม้ว่าตำแหน่งจะสูงกว่าองค์หญิงหัวจิ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังมีช่องว่างระหว่างองค์หญิงฮุ้ยกั๋วเพคะ หม่อมฉันควรทำความเคารพ ไม่เช่นนั้นคนอื่นๆ ก็หาว่า จวนจ้าวของหม่อมฉันไร้มารยาทเพคะ"

หยุนชางผงะเล็กน้อย คำเหล่านี้ดูเหมือนจะจงใจประชดใครบางคน หยุนชางเห็นหัวจิ้งข้างตนกำมือแน่น ก็เข้าใจทันที

หัวจิ้งเดินไปหน้าหยุนชาง ยิ้มและพูดกับจ้าวฮูหยินว่า "ท่านแม่ เวลานี้ท่านไม่ใช่พักผ่อนกลางวันหรือ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ ข้าเป็นคนเชิญชางเอ๋อร์มาเอง ฮองเฮาตรัสว่า ชางเอ๋อร์จะออกเรือนไม่ช้าก็เร็ว เรื่องของหลังจวนก็ควรต้องรู้เรื่องสักหน่อย เพื่อที่อนาคตนางออกเรือนไปจะได้ไม่ถูกแม่สามีของไม่พอใจ ดังนั้นหัวจิ้งจึงพานางมาอยู่กับเราสักสองสามวัน และพอดีว่าอีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดของท่านแม่ จึงให้ชางเอ๋อร์มาร่วมด้วย"

ท่านฮูหยินจ้าวเหลือบมองนาง รอยยิ้มประชดประชันปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง " จริงเหรอ ดูเหมือนว่าองค์หญิง หัวจิ้งจะไม่ได้ศึกษาให้ดีก่อนที่จะออกเรือนนะเพคะ"

หยุนชางเห็นว่าหัวจิ้งโกรธเล็กน้อย จึงยิ้ม "ก่อนที่ชางเอ๋อร์จะมาเคยได้ยินชื่อเสียงท่านฮูหยินหลายครั้ง ตอนเมื่อกี้ในหอยวี่หมั่น จิ้งอ๋องก็ยังกล่าวว่า จวนจ้าวเป็นตระกูลที่ซื่อสัตย์ภักดี ทั้งชายและหญิงต่างเป็นวีรบุรุษที่แท้จริงในสนามรบ เดิมทีอยากจะให้พี่หญิงพาหยุนชางมาคารวะท่านฮูหยิน แต่พี่หญิงบอกว่าท่านฮูหยินกำลังพักผ่อนกลางวัน เกรงว่าจะรบกวนท่านฮูหยิน ดังนั้นจึงไม่ได้ไปคารวะท่านฮูหยินก่อน หวังว่าท่านฮูหยินจะยกโทษให้ข้าด้วย"

ท่านฮูหยินจ้าวยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อยในดวงตาของนาง "ไม่เป็นไร จวนองค์หญิงนี้ไม่ใช่ที่ของตระกูลจ้าวอยู่แล้ว องค์หญิงฮุ้ยโกวเป็นคนจิตใจดี หม่อมฉันชื่นชอบเพคะ ลูกชายของหม่อมฉันไม่อยู่ หม่อมฉันก็ไม่มีอะไรต้องทำ ทุกวันทำแค่เพียงคัดพระธรรมและสวดมนต์ ได้ยินมาว่าองค์หญิงฮุ้ยกั๋วอาศัยอยู่ในวิหารแคว้นหนิงเป็นเวลาหลายปี คิดว่าท่านก็มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับพระธรรม หากองค์หญิงว่าง มานั่งอยู่ที่สวนของหม่อมฉันก็ได้นะเพคะ"

หยุนชางตอบตกลงซ้ำๆ ท่านฮูหยินจ้าวถึงหันหลังจากไป

เมื่อท่านฮูหยินเดินจากไป หัวจิ้งยิ้มอย่างประชดประชัน "อารมณ์ของแม่สามีของข้าแปลกขึ้นเรื่อยๆ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ราชบุตรเขยจากไป"

หยุนชางรู้ว่านางแค่รู้สึกถูกท่านฮูหยินกระทำเช่นนี้ต่อตน กลัวเสียหน้าก็เลยออกมาเช่นนี้ จึงรีบตอบว่า "ท่านฮูหยินคงจะคิดถึงท่านราชบุตรเขยแน่เลย รักลูกสุดหัวใจ ก็พอจะเข้าใจ ได้ยินมาว่าสามีของท่านฮูหยินเสียชีวิตในสนามรบ ดังนั้นราชบุตรเขยไปอยู่สนามรบ ท่านฮูหยินจึงกังวลเช่นนี้"

"ใช่ ช่างเถอะช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้ ไปดูตำหนักของเจ้าก่อน" หัวจิ้งเปิดประตูและเดินเข้าไป

"สวนนี้ไม่มีใครพัก เมื่อก่อนมันดูร้างไปหน่อย แต่ตอนที่ข้าให้คนทำความสะอาดได้ให้พวกนางเอาดอกไม้มาวาง ตอนนี้ดูดีขึ้นบ้างแต่ว่าจะแย่กว่าวังนิดหน่อย เจ้าดูสิว่าชอบไหม?"

หยุนชางเดินตามนางเข้าไป มีดอกไม้มากมายที่ปลูกอยู่รอบๆ ถนนที่ปูด้วยหิน พวกมันเป็นดอกไม้และพืชตามฤดูกาลทั้งหมด แยกออกเป็นพื้นที่ต่างๆตามสีของดอกไม้ แลดูมีสีสันมาก มีชีวิตชีวามาก ผ่านสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ จากนั้นก็ผ่านซุ้มประตู ซึ่งเป็นลานที่พักอาศัย ดูสง่างามกว่ามาก มีกระถางดอกไม้สีขาวเพียงไม่กี่กระถางวางอยู่ที่มุมซึ่งดูไม่เกะกะ เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นได้ว่าเป็นห้องส่วนตัวของหญิงสาวทั่วไป มีโต๊ะและเก้าอี้ไม้จันทน์ ที่แกะสลักลายดอกสาลี่อยู่ เผยให้เห็นความอ่อนโยนในตัวหญิงสาว

ข้างหน้าต่างไม้ไผ่ มีพู่กัน หมึกกระดาษและหินหมึกวางอยู่บนโต๊ะไม้พะยูง ม่านลูกปัดสีม่วงขึงกั้นประตูกั้นระหว่างห้องด้านนอกและห้องนอน

"ดีมาก ข้าชอบมาก ขอบพระทัยพี่หญิงเพคะ" หยุนชางยิ้มเล็กน้อย

หัวจิ้งพยักหน้า เช่นนั้นก็ดี ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ชอบ เอาล่ะ ใช้เวลามานานแล้ว เจ้าจะพักผ่อนเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะให้คนมาตามเจ้าเพื่อทานอาหารค่ำ ข้าจะให้คนรับใช้สองคนอยู่ที่ประตูตำหนักของเจ้า หากมีอะไร เจ้าให้นางกำนัลส่วนตัวของเจ้ามาสั่งพวกนางที่หน้าประตู

หยุนชางพยักหน้า "เพคะ"

หัวจิ้งพูด "อืม" "งั้นข้าจะไปก่อน ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ" จากนั้นนางก็พาสาวใช้จากไป