บทที่ 60 มอบของขวัญที่ห้องพระ

ก่อนที่นางจะพูดจบ หัวจิ้งดักคอพูดว่า "ท่านแม่ น้องหญิงรู้ว่าท่านเชื่อในพระพุทธเจ้า นางจึงนำพระคัมภีร์ที่คัดด้วยมือมาให้ท่าน"

"อ๋อ?" คนในห้องพระตอบอย่างไม่แยแส ไม่มีการหันหลังกลับ

หยุนชางรีบก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างนุ่มนวลว่า "ชางเอ๋อร์อาศัยอยู่ในวิหารแคว้นหนิงมาแปดปี โชคดีพอที่จะช่วยเจ้าอาวาสอู๋น่าคัดพระคัมภีร์บางส่วน ได้ยินเจ้าอาวาสอู๋น่ากล่าวว่า พระคัมภีร์ส่วนใหญ่เป็นสำเนา ผลงานของแท้เหล่านั้นชางเอ๋อร์ไม่สามารถนำออกจากวิหารแคว้นหนิงได้ แต่ได้เอาสำเนาที่คัดด้วยลายมือในก่อนหน้านี้มา ได้ยินมาว่าท่านฮูหยินเชื่อในพระพุทธ โดยคิดว่าแม้พระคัมภีร์จะมีค่า แต่ก็จะได้พบกับคนที่รู้เช่นกัน ดังนั้นจึงมามอบให้ท่านฮูหยิน"

"ฮา..." ภายในมีเสียงหัวเราะที่ไม่สามารถอธิบายได้ "องค์หญิงหยุนชางช่างน่าสนใจ ในเมื่อองค์หญิงอาศัยอยู่ในวิหารแคว้นหนิงเป็นเวลาหลายปี เมื่อกี้ได้ยินสิ่งที่องค์หญิงพูดนั้น ถือได้ว่าองค์หญิงได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเจ้าอาวาสอู๋น่าแห่งวิหารแคว้นหนิง เช่นนั้นองค์หญิงก็อาจจะมาคุยกับหม่อมฉันเกี่ยวกับธรรมะด้วยดีไหมเพคะ" หลังจากหยุดชั่วขณะ ก็พูดต่อว่า "หัวจิ้งก็กลับไปก่อนเถอะ ข้าได้ยินมาว่าเร็วๆ นี้เจ้ากำลังจะจัดงานเลี้ยง คิดว่าคงจะยุ่งมาก ข้าก็ไม่ขอรั้งเจ้าไว้"

หัวจิ้งกำลังจะเข้าประตู เมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็หยุดฝีเท้า กัดฟัน เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆท่านฮูหยิน ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า "ในเมื่อท่านแม่กับน้องหญิงมีวาสนาต่อกัน น้องหญิงควรคุยกับท่านแม่สักพัก ข้าจะกลับไปที่ห้องก่อน"

หยุนชางพยักหน้า "พี่หญิงโปรงวางพระทัยเพคะ"

หัวจิ้งหันกลับมาและขยิบตาให้ชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ถือพระคัมภีร์ของหยุนชางและยืนอยู่ข้างๆ หัวจิ้งจากไปหยุนชางถึงยกเท้าของเขาเข้าไปในห้องพระ คุกเข่าลงบนฟูกที่ด้านหลังขวามือของท่านฮูหยิน กราบพระพุทธรูปสามครั้ง ค่อยยืดตัวหันไปหยิบพระคัมภีร์จากมือชิงเอ๋อร์ แล้วพูดด้วยเสียงเบา "ท่านฮูหยิน นี่คือพระคัมภีร์ที่ชางเอ๋อร์คัดมา......"

ท่านฮูหยินจ้าววางค้อนปลาไม้ในมือ หันไปมองหยุนชาง จากนั้นหยิบพระคัมภีร์ในมือของหยุนชางแล้วพลิกดู แต่ดวงตาของนางกลับมองค้าง หลังจากอ่านอย่างละเอียดก็ถอนหายใจ "ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าอาวาสอู๋น่าหวงแหนมันมาก นี่เป็นสุดยอดของศาสนาพุทธ"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "ท่านฮูหยินชอบก็ดีแล้ว คราวนี้มาที่จวนองค์หญิงอย่างเร่งรีบ ข้านำมาแค่นี้ ถ้าท่านฮูหยินชอบ ถ้าข้ากลับวัง ข้าจะให้คนส่งที่เหลือมาให้ท่านก็ได้"

ท่านฮูหยินจ้าวมองไปที่หยุนชาง ต้องการจะพูดบางสิ่ง และมองไปที่สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็ก้มศีรษะมองพระคัมภีร์ที่ถืออยู่ในมือ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวว่า "ขอบพระทัยองค์หญิง พระคัมภีร์นี้มีค่ามากยิ่งนัก หม่อมฉันจะให้คนคัดสำเนาหนึ่งฉบับ แล้วส่งขององค์หญิงคืนให้เพคะ"

หยุนชางได้ยินคำนั้นก็ยิ้มและกล่าวว่า "ฮูหยินไม่ต้องเกรงใจ พระคัมภีร์เหล่านี้ข้าสามารถท่องได้หมดแล้ว เก็บไว้ที่ข้าก็เสียประโยชน์"

"เช่นนั้นหม่อมฉันขอรับไว้เพคะ หม่อมฉันจะเก็บรักษาอย่างดีอย่างแน่นอน ขอองค์หญิงโปรดวางพระทัย" ท่านฮูหยินจ้างยื่นมือรับพระคัมภีร์ มือลูบไล้ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ยื่นพระคัมภีร์ให้สาวใช้ข้างๆ แล้วยืนขึ้นและกล่าวว่า "นี่ก็สายแล้ว เชิญองค์หญิงไปที่ตำหนักของหม่อมฉัน ร่วมเสวยอาหารเย็นกับหม่อมฉันเถอะเพคะ"

"ได้" หยุนชางพยักหน้าและเดินตาม

ท่านฮูหยินจ้าวออกจากห้องพระ ตำหนักที่ท่านฮูหยินอาศัยอยู่นั้น อยู่ถัดจากห้องพระ แค่เลี้ยวก็ถึง มีต้นไผ่จำนวนมากปลูกอยู่รอบๆ สวน ซึ่งเงียบสงบมาก การตกแต่งภายในห้องเรียบง่ายมาก มีโต๊ะเก้าอี้ไม้ไผ่ ฉากกั้นและอาหารบนโต๊ะ

"ที่หม่อมฉันทางนี้มีเพียงอาหารง่ายๆ ธรมดา หวังว่าองค์หญิงจะไม่ดูหมิ่น" ท่านฮูหยินจ้าวยิ้มและพูด จากนั้นถือพระคัมภีร์และเดินไปที่ห้องนอน "องค์หญิงทรงรอสักครู่ หม่อมฉันเอาพระคัมภีร์ไปเก็บก่อน"

หยุนชางพยักหน้า ยืนอยู่ในห้องและมองไปรอบๆ