บทที่ 664 หนิงเชียนตั้งครรภ์

แม้ว่าในใจจะกังวลมาก แต่หยุนชางก็เชื่อฟังคำพูดของลั่วชิงเหยียน เมื่อเข้าไปในวังแล้วนางก็ไม่ได้รีบร้อนไปที่ตำหนักเซียงจู๋ทันที แต่กลับไปที่ตำหนักเว่ยยางก่อน เมื่อนางกำนัลที่ตำหนักเว่ยยางเห็นหยุนชางแล้วก็รีบย่อกายคำนับ สีหน้าของหยุนชางสงบราบเรียบ นางมองนางกำนัลที่พานางเข้าตำหนักไปและถามว่า "ฮองเฮายังงีบหลับอยู่หรือ?"

นางกำนัลผู้นั้นรีบตอบ "ทูลพระชายา ฮองเฮาไปที่ตำหนักเซียงจู๋เพคะ หม่อมฉันจะไปนำน้ำชามาให้พระชายา โปรดรอสักครู่"

นิ้วของหยุนชางสั่นเล็กน้อย นางอ้าปากแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นางรอนางกำนัลนำน้ำชามาให้อย่างเงียบๆ หยุนชางนั่งรออยู่ประมาณสิบห้านาทีจึงได้เงยหน้าขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า "ดูเหมือนว่าฮองเฮาคงจะใช้เวลาสักพักจึงจะกลับมา ข้าก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมตำหนักเซียงจู๋พอดี เช่นนั้นข้าจะไม่รอที่นี่แล้ว"

หยุนชางกล่าวพลางลุกขึ้นและเดินตรงออกจากตำหนักเว่ยยาง เมื่อออกจากตำหนักเว่ยยางมา นางกลับพบฮองเฮาเดินมาพร้อมกับนางสนมหลายคน

ฝีเท้าของหยุนชางชะงักลง มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อของนางกำแน่น

ฮองเฮาก็เห็นหยุนชางแล้วเช่นกัน นางขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แล้วจึงค่อยเอ่ยปากขึ้นช้าๆ "พระชายารุ่ยอ๋อง เจ้าจะไปไหนหรือ?"

หยุนชางรีบย่อกายทำความเคารพ น้ำเสียงของนางราบเรียบ "ทูลฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันเข้าวังมาถวายพระพรฮองเฮา นางกำนัลบอกว่าท่านไปที่ตำหนักเซียงจู๋ หม่อมฉันรออยู่ในตำหนักครู่ใหญ่ไม่เห็นว่าฮองเฮาจะกลับมาจึงคิดว่าจะไปดูที่ตำหนักเซียงจู๋เสียหน่อย หม่อมฉันเองก็ต้องการไปเยี่ยมฮุ่ยจาวอี๋อยู่พอดี"

นัยน์ตาของฮองเฮาเป็นประกาย มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยแต่แววตากลับเย็นชา "หือ? งั้นหรือ? ในเมื่อมาหาข้าก็เข้าไปเล่นในตำหนักสักครู่เถิด"

นางพูดพลางเดินนำเหล่านางสนมเดินผ่านหยุนชางไป

หยุนชางแอบกัดฟันแน่น นางยืนอยู่ที่เดิมเงียบๆ รอให้ฮองเฮาเข้าสู่ตำหนักเว่ยยางแล้วจึงยืดตัวขึ้นเดินตามเข้าไป

"พระชายา..." ฉินยีที่อยู่ด้านหลังกระซิบเรียก

หยุนชางมองแผ่นหลังของฮองเฮาแล้วเดินช้าลงเล็กน้อย นางหันกลับมามองฉินยีและกล่าวว่า "ส่งกล่องที่มีกำไลปะการังให้ข้า แล้วนำต่างหูหยกลวี่ซงไปที่ตำหนักเซียงจู๋เพื่อดูสถานการณ์เสียหน่อย"

ฉินยีรับคำและส่งกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งให้หยุนชาง

หยุนชางรับมันและรีบตามทุกคนเข้าไปในตำหนักเว่ยยางไปอย่างรวดเร็ว

ฮองเฮาประทานที่นั่งกับทุกคน เมื่อหยุนชางนั่งลงแล้วก็กวาดสายตามองไปทั่วตำหนักอย่างเงียบเชียบและเห็นว่ามีคนที่ไม่คุ้นเคยอยู่เล็กน้อย

ขณะที่นางกำลังคิดก็ได้ยินเสียงของฮองเฮาดังขึ้น "พระชายาเข้าวังมาเพียงแค่มาทักทายข้าหรือ?"

เมื่อถูกฮองเฮาเรียกชื่อ หยุนชางก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ท่านตาของหม่อมฉันนำของเล็กๆน้อยๆ มาจากแคว้นหนิง หม่อมฉันเห็นว่ามีกำไลหินปะการังสีแดงคู่หนึ่งที่เหมาะกับฮองเฮามากจึงได้นำเข้าวังมาถวาย ท่านชอบหรือไม่เพคะ" หยุนชางกล่าวและหยิบกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้างยื่นให้ฮองเฮา

"หือ?" ฮองเฮาเปิดกล่องนั้นออกดูด้วยรอยยิ้มกว้างและหยิบกำไลหินนั้นออกมา กำไลนั้นกว้างประมาณหนึ่งนิ้วหัวแม่มือ แกะสลักเป็นลวดลายหงส์อย่างพิถีพิถัน หินปะการังเป็นสีแดงสดใส ดวงตาของฮองเฮาจับจ้องที่กำไลนั้นอย่างตะลึงเล็กน้อย ดวงตาฉายแววยินดี "หินปะการังสีแดงนี้ช่างสวยงามนัก"