บทที่ 665 เรื่องราวนี้มีเงื่อนงำ (๑)

"ใช่แล้ว เป็นเรื่องน่ายินดีนักไม่ใช่หรือ?" แม้ว่านางจะพูดอย่างนั้นและมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง แต่หยุนชางกลับไม่รู้สึกถึงแววยินดีในตัวนางเลยแม้แต่น้อย

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นก็ดูเหมือนว่าฮองเฮาจะไม่สนใจหยุนชางแล้ว นางโบกมือแล้วกล่าวว่า "มีเรื่องยุ่งวุ่นวายอยู่นาน ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้ากลับไปเถอะ"

ทุกคนรีบทำความเคารพและออกมาจากตำหนักเว่ยยาง

หยุนชางขมวดคิ้วยืนอยู่ที่ประตูตำหนักเว่ยยาง หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วก็มุ่งหน้าไปยังตำหนักเซียงจู๋ เมื่อฉินยีเห็นหยุนชางก็รีบเข้ามารับและเอ่ยเบาๆ "พระชายา แม่นางเฉียนเฉี่ยนตั้งครรภ์แล้ว เมื่อครู่ฝ่าบาทเพิ่งเลื่อนตำแหน่งให้นางเป็นเซียงเฟย"

เรื่องนี้หยุนชางรู้มาจากฮองเฮาแล้ว แต่คิ้วของนางยังคงไม่คลายออก "เรื่องใหญ่เช่นนี้ ทำไมหนิงเชียนไม่บอกข้า?"

ฉินยีรีบตอบว่า "นางบอกว่านางไม่รู้เรื่องมาก่อนและนางเพิ่งจะรู้วันนี้เช่นกัน"

"เด็กอายุกี่เดือนแล้ว?" หยุนชางขมวดคิ้วถามเบาๆ

"ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเพคะ" ฉินยีตอบเบาๆ

ไม่ถึงเดือนงั้นหรือ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หนิงเชียนจะไม่ได้สังเกตตัวเอง หยุนชางถอนหายใจเบาๆ เดิมทีความงดงามของหนิงเชียนก็โดดเด่นมากท่ามกลางเหล่านางสนมในวังหลังทำให้นางเป็นที่สะดุดตา อีกทั้งนางยังได้เลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ที่องค์หญิงใหญ่นำนางมาไว้ข้างกายเซี่ยหวนอวี่นั้นเป็นเวลาเพียงปีเศษเท่านั้น นี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับหนิงเชียนที่ดูเหมือนจะไม่มีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เมื่อตอนนั้นนางได้ตั้งครรภ์ขึ้นอีก เกรงว่านางจะกลายเป็นหนามยอกอกของใครหลายๆ คน

หยุนชางขบกรามแน่น เซี่ยหวนอวี่ต้องการทำอะไรกันแน่ ตอนนี้นางมั่นใจมากว่าเซี่ยหวนอวี่ต้องมีจุดประสงค์บางอย่างที่ทำให้นางอยู่ในตำแหน่งสูง แต่จุดประสงค์นั้นคืออะไรนางกลับไม่อาจคาดเดาได้ เพียงรู้แต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้ของหนิงเชียนนั้นอันตรายนัก

"พระชายา?" เมื่อฉินยีเห็นว่าหยุนชางกำลังเหม่อลอยจึงได้เรียกนางขึ้น

หยุนชางจึงได้รู้สึกตัว นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ไปกันเถอะ ข้าจะไปดูที่ตำหนักเซียงจู๋สักหน่อย"

เมื่อมาถึงตำหนักเซียงจู๋ เหล่านางกำนัลต่างมีสีหน้ายินดี คิดไปแล้วก็ควรเป็นเรื่องที่น่ายินดี เดิมวังหลังก็เป็นสถานที่ที่ยกย่องผู้สูงและเหยียบย่ำผู้ที่อยู่ต่ำกว่า เมื่อนายตนเองเป็นที่โปรดปราน เหล่าข้ารับใช้ย่อมพลอยได้ผลประโยชน์ไปด้วย ตอนนี้นายของพวกเขาไม่เพียงแต่เป็นที่โปรดปรานแต่ยังอุ้มท้องทายาทมังกรและยังได้รับการแต่งตั้ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

"พระชายา" หยุนชางเข้าไปในตำหนักใหญ่ มีนางกำนัลเปิดม่านต้อนรับหยุนชางเข้าตำหนัก

หนิงเชียนไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่กำลังนั่งที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ สีหน้าของนางไม่ได้ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนนางกำนัลคนอื่นๆ

เมื่อเห็นหยุนชางเดินเข้ามา หนิงเชียนก็เงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ แล้วจึงโบกมือในนางกำนัลที่อยู่ในตำหนักออกไป เมื่อเหล่านางกำนัลเรียงแถวออกไปแล้ว หนิงเชียนกลับไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่กลับหลับตาและใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง

หยุนชางรู้ว่านางกำลังใช้กำลังภายในเพื่อตรวจดูว่ามีใครแอบฟังอยู่หรือไม่ ดังนั้นนางจึงนั่งรออยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ

ไม่นานหนิงเชียนก็ลืมตาขึ้น นางลุกขึ้นมาที่ด้านข้างของหยุนชางและเหยียดแขนออกมา "นายท่าน ข้าไม่เชื่อหมอหลวงเหล่านั้น ท่านช่วยข้าจับชีพจรสักหน่อยเถอะ ข้ารู้สึกว่าชีพจรตั้งครรภ์นี้ประหลาดนัก ทุกครั้งที่ข้าปรนนิบัติฝ่าบาทก็ดื่มยาอยู่ตลอดไม่เคยว่างเว้น ยานั้นเป็นยาที่พระชายาเคยจ่ายให้ข้า..."