บทที่ 683 สืบคดีถึงจวน(๒)

หยุนชางตระหนักถึง ที่แท้ท่านตาเป็นคนที่เห็นความกระจ่างที่สุด เมื่อคิดเช่นนี้ นางหัวเราะและตอบอย่างรวดเร็วว่า "เจ้าค่ะ ชางเอ๋อร์จะไปประเดี๋ยวนี้"

หลังจากพูด ก็โค้งคำนับอีกครั้งและเดินไปทางห้องโถงรับรองพร้อมกับฉินยี

พอถึงประตูของห้องโถงรับรอง หยุนชางหยุดเล็กน้อย ปรับสีหน้าตัวเอง จากนั้นยกเท้าขึ้นและก้าวเข้าไปในห้องโถง ทั้งสามคนนั่งบนเก้าอี้ และพ่อบ้านยืนอยู่ด้านข้าง ซึ่งในห้องโถงเงียบสนิท

หยุนชางรีบพูด "ต้องขอโทษทุกท่านจริงๆ ที่ทำให้ต้องรอนาน"

จากนั้นก็เดินไปที่เก้าอี้และนั่งลง ทั้งสามคนรีบลุกขึ้นยืนขึ้นและโค้งคำนับให้หยุนชางหยุนชางยิ้ม "พวกเจ้าทั้งสามคนมิต้องมากพิธี"

ขณะที่พูดก็ลืมตาขึ้นและมองไปยังทั้งสามในห้องโถง มุมปากของท่านอ๋องเจ็ดก็ยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม หลี่เฉี่ยนโม่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆเป็นพิเศษ และหลิ่วหยินเฟิงยังคงก้มศีรษะไว้

พวกเขาทั้งสามนั่งลงอีกครั้ง หยุนชางแสดงสีหน้าอย่างกังวลใจ "ทั้งสามมาในวันนี้ คือมีเบาะแสเกี่ยวกับการวางยาพิษหรือไม่"

ทั้งสามสบตากัน หลังจากนั้นไม่นานหลี่เฉี่ยนโม่เงยหน้าขึ้น เขากล่าวว่า "เราตรวจสอบอาหารและเหล้าที่ท่านอ๋องเจ็ดและรุ่ยอ๋องทานในวันนั้น แต่ก็มิได้พบอะไรเลย เราตรวจสอบเสี่ยวเอ้อร์ทั้งหมดในหอหลงเฟิ่งอย่างละเอียด แต่มีเบาะแสบางอย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือเสี่ยวเอ้อร์ที่รินเหล้าให้รุ่ยอ๋องและท่านอ๋องเจ็ดในวันนั้น เขาได้หายตัวไปในคืนนั้น ในห้องของเขาเราพบเงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินและตั๋วเงินสองใบใต้หมอนของเขา..."

หยุนชางจ้องไปที่หลี่เฉี่ยนโม่ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก็รีบพูด "เสี่ยวเอ้อร์ของร้านคนนั้นผิดปกติ ก็แค่เสี่ยวเอ้อร์ แม้ว่าเขาจะอยู่ในหอหลงเฟิ่งเป็นเวลาสามห้าสิบปีก็ตาม อาจไม่สามารถเก็บเงินได้มากขนาดนี้ และเสี่ยวเอ้อร์คนนั้นต้องถูกฆ่าตายแล้ว ใต้เท้าหลี่สั่งการให้สืบค้นศพของเขาทุกๆที่เถอะ บางทีอาจมีเบาะแสอื่น"

หลังจากที่หยุนชางกล่าว ท่านอ๋องเจ็ดเงยหน้ามองหยุนชางด้วยรอยยิ้ม "เหตุใดพระชายารุ่ยถึงถึงสรุปว่าเสี่ยวเอ้อร์ถูกใครบางคนฆ่า แต่ไม่ใช่เขาหนีไปด้วยตัวเอง?"

หยุนชางหันศีรษะและมองท่านอ๋องเจ็ด เกี่ยวมุมปาก "ท่านอ๋องเจ็ดล้อเล่นแล้ว ถ้าเขาอยากจะหนี ทำไมเขาไม่นำเงินและตั๋วเงินไปด้วย ท้ายที่สุดสำหรับเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งแล้ว นี่คือทรัพย์สมบัติมากมาย หากพกติดตัวไป จะซ่อนตัวอยู่ในเมืองเล็กๆตามประสงค์ก็จะเพียงพอที่เขาจะใช้ชีวิตไปตลอด"

"แต่ว่า..." หยุนชางกลับคำในทันใด "นี่ไม่สามารถตัดประเด็นหนึ่ง นั่นคือแผนการที่คนวางยาจัดฉากขึ้นมา เสี่ยวเอ้อร์อาจเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่เขาถูกพาตัวไปและถูกฆ่าแล้ว จากนั้นผู้ร้ายได้นำตั๋วเงินเหล่านั้นไปไว้ในห้องของเสี่ยวเอ้อร์ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน"

"แปะแปะแปะ......" เสียงปรบมือสามครั้งดังขึ้น ท่านอ๋องเจ็ดเงยหน้าขึ้นและหัวเราะ "พระชายารุ่ยช่างฉลาดจริงๆ ทำให้ข้าชื่นชมยิ่งนัก พูดจบเขาก็เลิกคิ้วและจ้องไปที่หยุนชาง "แต่ไม่ทราบว่า ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง?"

หยุนชางถอนหายใจเบาๆเมื่อได้ยินคำพูด "ก็ยังเป็นเช่นเดิม เมื่อคืนนี้ได้ให้ท่านหมอเจิ้งที่รักษาท่านกั๋วกงมาดู และได้สั่งยา แต่ยาพิษไม่สามารถกำจัดได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน แต่สองเดือนนั้น นานเกินไปจริงๆ" พูดจบก็หลับตาลง และขนตาของนางฉายเงาที่เบ้าตา ราวกับว่านางมิได้หลับพักผ่อนดีๆ

หยุนชางสังเกตเห็นว่า ดูเหมือนจะมีคนเหลือบมองนางแล้วละสายตาจากไปอย่างแผ่วเบา หลี่เฉี่ยนโม่พูดขึ้นอีกครั้ง "พระชายาสงสัยผู้ใดหรือไม่ พักนี้ท่านอ๋องได้บอกหรือว่าเขามีความขัดแย้งกับใคร?"

"ความขัดแย้ง?" หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฉี่ยนโม่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างเร่งรีบ "มีเรื่องเช่นนี้จริง ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องเคยทะเลาะกับซูไท่เว่ยในราชสำนักในก่อนหน้านี้ ต่อมาฝ่าบาททรงรับสั่งให้ท่านอ๋องพักรักษาตัวที่จวน"