บทที่ 684 สถานการณ์บนกระดานหมาก

หยุนชางตกตะลึงและนิ่งอยู่นาน ขมวดคิ้วแน่น และพูดออกมาว่า "ทำไมไม่ใช้บัวหิมะปุยทีเดียว เช่นนี้จะได้ดูออกว่า เป็นฝีมือของคนเดียวกัน?"

ลั่วชิงเหยียนจ้องมองที่หยุนชาง และเห็นสีหน้าหยุนชางที่เป็นปกติ เขาก็ตอบว่า "มันเป็นเพราะหลิ่วหยินเฟิงเป็นขุนนางที่เชี่ยวชาญวางแผน" หยุดครู่หนึ่ง เห็นแววตาของหยุนชางยังคงมีข้อสงสัยอยู่ "ขุนพลและทหารหาง่าย แต่จะหาขุนนางที่เชี่ยวชาญวางแผนนั้นยาก โดยเฉพาะหลิ่วหยินเฟิงที่เป็นผู้โดดเด่นมาก เกรงว่าฝ่ายตรงข้ามจะเสียดายพรสวรรค์ และต้องการรวมหลิ่วหยินเฟิงไว้เป็นใต้บังคับบัญชาของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใช้บัวหิมะปุยมาวางเป็นยาพิษ แต่มัดหลิ่วหยินเฟิงไป"

หยุนชางพยักหน้าและโล่งใจเล็กน้อย เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อต้องการใช้หลิ่วหยินเฟิง ก็ไม่ต้องกังวลว่าชีวิตของหลิ่วหยินเฟิงตกอยู่ในอันตราย

ฉินยียืนฟังการสนทนาระหว่างทั้งสอง สังเกตใบหน้าของหยุนชางอย่างละเอียด และพูดขึ้นว่า "ไม่รู้ว่าท่านอ๋องเจ็ดได้ทูลอะไรต่อฝ่าบาท มิเช่นนั้น หม่อมฉันจะหาคน หาวิธีไปถามเรื่องนี้กับหวังหว่านจือดีไหมเพคะ"

หยุนชางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะใช้นาง อยู่ใกล้จักรพรรดิก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ เราพยายามอย่าติดต่อกับหวังหว่านจือมากนัก นางจะได้ปลอดภัย ส่วนท่านอ๋องเจ็ด..." หยุนชางเผยรอยยิ้มที่เยาะเย้ย "ข้าไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดกับฝ่าพระบาทเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้ว เขาปิดบังตัวเองมานานกว่าสิบหรือยี่สิบปีแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเปิดเผยในทันใด"

แม้ว่าฉินยีไม่เข้าใจสิ่งที่หยุนชางกำลังพูดถึง แต่นางก็พยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก

ห้องเงียบไปนาน และหยุนชางหยิบบัญชีของจวนที่เพิ่งส่งมาใหม่มาดู

"พระชายาขอรับ ฝ่าบาททรงรับสังให้พระชายาเข้าวังขอรับ" เสียงของพ่อบ้านดังมาจากภายนอก

หยุนชางผงะ เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองลั่วชิงเหยียน เต็มไปด้วยความสงสัย "เซี่ยหวนอวี่ ทำไมเขาถึงเรียกข้าเข้าวัง?"

ดวงตาของลั่วชิงเหยียนก็ฉายประกายความคิด ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็พูดว่า "เกรงว่าคงจะเกี่ยวพันกับยาพิษนี่ ไม่เป็นไร แค่จำไว้ว่าทุกอย่างเป็นไปตามปกติ พูดให้น้อยลง ถ้าเขาถามอะไรที่ยากจะตอบ ก็แค่บอกไม่รู้"

หยุนชางพยักหน้าเบาๆ และให้ฉินยีหากระโปรงจีบล้อมที่เป็นทางการ และสวมชุดเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่มีขนจิ้งจอกด้านนอก หวีมวยเมฆลอย และปักปิ่นหยกลายดอกไม้คู่ จากนั้นยืนขึ้น สั่งให้คนไปเตรียมรถม้าก่อน แล้วจึงออกไปกับฉินยี

เซี่ยหวนอวี่ตามหยุนชางให้ไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักไท่จี๋ หยุนชางถูกเรียกตัว พอเข้าไปในห้องโถงด้านหลัง ก็เห็นเซี่ยหวนอวี่นั่งบนเก้าอี้ที่มีกระดานหมากรุกวางอยู่ข้างหน้าเขา หลิวเหวินอันยืนเงียบๆอยู่ด้านข้าง...

เมื่อเห็นหยุนชางเข้ามา หลิวเหวินอันก็ไอเบาๆ ก่อนพูดว่า "ฝ่าบาท พระชายารุ่ยมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางรีบทำความเคารพเซี่ยหวนอวี่ "หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี"

เซี่ยหวนอวี่เงยหน้ามองจากกระดานหมากรุก มองดูหยุนชาง และกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า "เมื่อมาแล้ว ก็มาเล่นหมากรุกกับข้าหนึ่งกระดานก่อน"

หยุนชางตอบรับอย่างรวดเร็ว เดินไปที่ฝั่งตรงข้ามของเซี่ยหวนอวี่แล้วนั่งลง กระดานหมากเป็นการจัดวางแล้ว หยุนชางดูสถานการณ์บนกระดานหมากรุก ขมวดคิ้ว สถานการณ์บนกระดานหมากรุกก็ชัดเจนมาก หมากดำที่ถือโดยเซี่ยหวนอวี่นั้นเป็นฝ่ายมีชัยอย่างชัดเจน แต่ทว่า แม้ว่าหมากขาวดูเหมือนจะพ่ายแพ้ แต่ได้ซ่อนไม้ตายไว้มากมาย และมันเป็นไม้ตายที่โหดเหี้ยมมาก

หยุนชางกลอกตา นางนึกขึ้นได้ว่าองครักษ์ลับรายงานไว้ว่า ท่านอ๋องเจ็ดเสด็จเข้าวังเข้าเฝ้าฝ่าบาท เกรงว่าเซี่ยหวนอวี่รับสั่งนางให้เข้าวังหลังจากที่ท่านอ๋องเจ็ดจากไป และสถานการณ์การเดินหมากนี้คือใครจัดไว้นั้น มันชัดเจนมาก

หยุนชางเกี่ยวที่มุมปากเล็กน้อย หยิบหมากขาวจากตะกร้าหมากรุก ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เป็นการได้เปรียบสำหรับหม่อมฉัน ในรอบนี้ ถ้าหม่อมฉันชนะ ฝ่าบาทได้โปรดอย่า โทษหม่อมฉันที่โหดร้ายนะเพคะ หมากขาวนี้สถานการณ์เช่นนี้แล้ว หม่อมฉันก็แค่ถือโอกาสเกาะกุมข้อได้เปรียบนี้เพคะ"

"ชนะ?" เซี่ยหวนอวี่เงยหน้าขึ้นและมองที่หยุนชาง "เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถชนะได้งั้นหรือ?"

หยุนชางไม่เถียง แต่ยิ้มแล้ววางหมากลง หมากขาวที่ดูไม่อาจพลิกสถานการณ์ก็กลับมาฟื้นชีวิตในทันที และปิดเส้นทางหมากของเซี่ยหวนอวี่อย่างโหดร้าย