บทที่ 685 การแข่งขัน (๑)

"ท่านอ๋องเจ็ด?" เซี่ยหวนอวี่ก็ดูแปลกใจเล็กน้อย "ท่านอ๋องเจ็ดที่ร่างกายมากโรคนั่น?"

แสงเย็นวาบในดวงตาของหยุนชาง และนางคิดว่า ป่วย? นางไม่เคยพบว่าท่านอ๋องเจ็ดจะป่วยตรงไหน

เพียงแต่คำพูดเหล่านี้ไม่สามารถพูดกับเซี่ยหวนอวี่ได้ หยุนชางยิ้มเบาๆและกล่าวว่า "ท่านอ๋องเจ็ดเป็นโอรสของฝ่าบาท และผู้บัญชาการกองทัพไม่จำเป็นต้องไปที่สนามรบ ท่านอ๋องอาจจะดูอ่อนแอเล็กน้อย แต่สติปัญญาและกลยุทธ์มิได้ด้อยกว่าใครๆ"

ดวงพระเนตรของเซี่ยหวนอวี่เป็นประกาย และเขากำลังจะเอ่ยปาก แต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ทั้งสองหันศีรษะ และเห็นกงกงรีบเดินเข้ามาจากนอกห้องโถง "ฝ่าบาท ฮองเฮา เสด็จมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาก็มาร่วมสนุกด้วย

หยุนชางยิ้มและเลิกคิ้วเบาๆ

คิ้วของเซี่ยหวนอวี่ดูเหมือนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นเขาก็ตรัสว่า "เชิญ"

เมื่อได้ยินคำพูด หยุนชางก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และมีเสียงแหลมดังจากประตู หยุนชางก็ก้มศีรษะลง ฟังเสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินเข้ามา เสียงของฮองเฮาที่ถวายพระพรเซี่ยหวนอวี่ก็ดังขึ้น

หยุนชางรอให้เซี่ยหวนอวี่ให้ฮองเฮาลุกขึ้นก่อนที่จะรีบทำความเคารพ "หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮา ขอฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี"

เสียงของฮองเฮาดูแปลกใจเล็กน้อย "โอ้? พระชารุ่ยก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ"

หยุนชางฟังคำพูดนั่น จากนั้น รู้สึกตลกเล็กน้อย เกือบครึ่งชั่วยามแล้วที่หยุนชางเข้าวัง และเดินหมากรุกไปแล้วหนึ่งกระดาน แน่นอนว่าฮองเฮาได้รับข่าวตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว คำพูดแปลกๆในคำเหล่านี้ หยุนชางได้ฟังแล้วรู้สึกว่ามันแสแสร้งเล็กน้อย

"อืม ข้าตามนางเข้าวัง สองสามวันแล้วที่รุ่ยอ๋องถูกวางยาพิษ ข้าจึงถามอาการของรุ่ยอ๋อง และให้นางเดินหมากรุกกับข้าสองกระดาน" ก่อนที่หยุนชางจะตอบ เซี่ยหวนอวี่เปิดปากตัสออกมาก่อน

หลังจากได้ฟัง ฮองเฮาทำทีเหมือนเข้าพระทัย จึงรีบถามทันทีว่า "รุ่ยอ๋องมิเป็นไรใช่หรือไม่ คนวางยาพิษนี้ช่างอวดดีนัก ควรรีบสืบสวนโดยเร็วที่สุดและจัดการให้เหมาะสม"

หยุนชางรีบเร่งตอบว่า "ท่านอ๋องยังคงมิได้สติเพคะ แต่ในขณะนี้ไม่มีอะไรต้องกังวลเกี่ยวกับชีวิตเพคะ"

ฮองเฮาพูดเบาๆ "โอ้" และต้องการจะตรัสต่อ แต่เซี่ยหวนอวี่ตรัสอีกครั้งว่า "ฮองเฮามาอย่างรีบเร่ง มีเรื่องอันใดหรือ"

ฮองเฮามองข้ามหยุนชางเบาๆ ยิ้มและตรัสว่า "หม่อมฉันได้ยินว่า ในช่วงเวลานี้แคว้นเย้หลางอวดดีนักที่ชายแดน ตอนนี้ฮวากั๋วกวและรุ่ยอ๋องถูกวางยาพิษ ฝ่าบาทยังหาคนนำทัพมิได้ หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นี้ คือมีคนหนึ่งอยากเสนอเพคะ..."

"โอ้?"เซี่ยหวนอวี่ได้ฟังแล้วแต่ไม่ตอบรับทันที เขาเพียงเงยหน้าขึ้นและเหลือบมอง ที่ฮองเฮาก่อนจะหันไปมองหยุนชาง "กระดานนี้ยังไม่จบ พระชายารุ่ยนั่งลงและเล่นต่อเถอะ"

หยุนชางตกตะลึง แต่ไม่เคยคิดว่าเซี่ยหวนอวี่จะหักใบหน้าของฮองเฮาอย่างชัดเจน พอดึงสติกลับมาก็รีบนั่งลง พอนั่งลง ก็จับหมากขาวแล้วลงหมากลง

สีพระพักตร์ของฮองเฮาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่นางก็เก็บอาการอย่างรวดเร็ว ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและตรัสเบาๆว่า "ในราชสำนักมี ซูหรูไห่ น้องชายของหม่อมฉันแม่ทัพระดับสามมิใช่หรือเพคะ และช่วงเวลาที่ผ่านมาได้เข้าร่วมการฝึกทหารใหม่ในค่ายทหารนอกเมือง หม่อมฉันคิดว่าเขาเคยรบในกองทัพของเหยียนเอ๋อร์มาหลายครั้งแล้ว เหยียนเอ๋อร์ยังชื่นชมน้าของเขาในก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ ให้เขานำทัพไปดีไหมเพคะ"

เซี่ยหวนอวี่เหลือบมองผ่านใบหน้าของฮองเฮาเบาๆ แล้วหันศีรษะอีกครั้ง "เรื่องนี้ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องกังวลแล้ว ข้ามีคนที่เลือกไว้แล้ว"

มุมปากของฮองเฮาหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว และมือที่จับผ้าเช็ดหน้าก็ใช้กำลังเล็กน้อย "มีผู้ที่ถูกเลือกแล้วหรือเพคะ มีแม่ทัพคนใดบ้างที่สามารถนำทหารในราชสำนักนี้ได้เพคะ"

"ข้ามีความคิดของตัวข้าเอง" เสียงของเซี่ยหวนอวี่เย็นชาลง หยุดและตรัสอย่างเยาะเย้ยว่า "ฮองเฮาได้ดูแลวังหลังมาหลายปี วังหลังก็เรียบร้อยดี แต่ทำไมฮองเฮาถึงรู้ว่าผิดก็ยังกระทำเอง สนมในวังหลัง ห้าก้าวก่ายราชสำนัก นี่คือเหล็กที่บรรพบุรุษทิ้งไว้..."