บทที่ 727 ควันไฟในสนามรบระหว่างฮองเฮาและเสิ่นซู่เฟย

"เจ้าหมายถึงฝ่าบาททรงประทับอยู่ที่วังซู่หย่าทั้งคืนหรือ" ในตอนเช้า ฮองเฮาทรงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองกำลังแต่งองค์ ในกระจกทองเหลือง คิ้วของหญิงสาวที่งดงามมีความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย แต่คิ้วของนางขมวดแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง

กงกงที่ยืนโค้งตัวอยู่ด้านข้างตอบเบาๆว่า "ทูลฮองเฮาเหนียงเหนียง เป็นเช่นนี้จริงพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาพยักหน้าเบาๆและในที่สุดก็ระงับความเกลียดชังในใจของนางและตรัสเบาๆ "เสิ่นซู่เฟยมาถวายพระพรหรือยัง?

"ยังไม่เสด็จมาเลยพ่ะย่ะค่ะ" กงกงคนนั้นรีบตอบ

ฮองเฮาเยาะเย้ย "หึ วางตัวยิ่งใหญ่กว่าข้าเสียอีก" ขณะที่นางพูด นางขมวดคิ้วและสูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา "มือเบาหน่อยไม่ได้หรือยังไง ดึงผมของข้าแล้ว"

นางกำนัลที่อยู่ข้างหลังรีบคุกเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนอย่างซ้ำๆ "หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ขอฮองเฮาไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ"

"พอได้แล้ว ไว้ชีวิตอะไรกัน? ข้านังไม่ได้สั่งให้ใครตัดหัวเจ้าเลย" ฮองเฮาขมวดคิ้วแน่น ดวงพระเนตรเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ไม่ไม่รีบลุกขึ้นมาหวีมวยให้ข้าเสร็จเร็วๆ ชักช้าเสียจริง"

พอได้ฟังนางกำนัลรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง รีบมัดมวยเมฆลอย และหยิบมงกุฎฟีนิกซ์เก้าหางปักเข้ากับผมของฮองเฮา

ฮองเฮาเพ่งมองมงกุฎฟีนิกซ์เก้าหาง หลังจากเฝ้าดูอยู่นาน พระองค์ก็ตรัสเบาๆว่า "ข้ามีอะไรให้ห่วง? ไม่ว่านางจะหยิ่งทะนงเพียงใด นางจะไม่มีวันได้เป็นฮองเฮา ไม่มีทางได้สวมมงกุฏฟีนิกซ์นี้"

พอตรัสแล้วยืนขึ้น จากนั้นสาวใช้ก็สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มสำหรับนาง และนกฟีนิกซ์บนเสื้อคลุมนั้นกำลังจะโบยบิน

หลังจากแต่งองค์เรียบร้อย นางกำนัลจึงช่วยพยุงฮองเฮาออกจากห้องโถงชั้นใน ในห้องโถงใหญ่ นางสนมที่มาถวายพระพรรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว ทันทีที่ฮองเฮาเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าที่ขยับเล็กน้อย และจากนั้นเหล่านางสนมก็ส่งเสียถวายพระพร "ขอฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี" อย่างพร้อมเพรียง

ฮองเฮาเสด็จไปที่ที่นั่งหลักและนั่งลง กวาดฝูงชนในห้องโถงอย่างแผ่วเบา แต่ไม่มีเงาของเสิ่นซู่เฟย ยิ้มอย่างเย็นชาในใจและตรัสอย่างแผ่วเบาว่า "ลุกขึ้นเถอะ"

ทันทีที่ฝูงชนนั่งลง ทุกคนก็ได้ยินเสียงที่แผ่วเบาจากภายนอกว่า "หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันมาช้าไปแล้ว" เสียงนั้นลดลง ชุดวังสีชมพูปรากฏขึ้นที่ประตู และเสิ่นซู่เฟยแต่งหน้าสีชมพูบนใบหน้าของนาง หวีมวยใจเดียว และปักด้วยปิ่นระย้าผีเสื้อ

"ขอฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี" เสิ่นซู่เฟยคำนับฮองเฮาด้วยรอยยิ้มจางๆ

ดวงพระเนตรของฮองเฮาหลับตกลงบนร่างของเสิ่นซู่เฟย มุมปากของนางขดตัวขึ้น พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า "มิเป็นไร น้องหญิงซู่เฟยอยู่ที่ตำหนักอู๋เหยียนมานาน เกรงว่าคงจะลืมเวลาของการถวายพระพรแล้ว ยังไม่รีบเตรียมที่นั่งให้เสิ่นซู่เฟยอีก ดูข้าสิเลอะเลือนแล้ว ถึงกับลืมสั่งให้คนเพิ่มที่นั่ง"

นางกำนัลรีบวางม้านั่งไม้ไว้ด้านหน้าสุด เสิ่นซู่เฟยไม่สนใจ และตอบด้วยรอยยิ้มว่า "หม่อมฉันมิกล้าลืมกฎถวายพระพรช่วงเช้าในวัง แต่ทว่าวันนี้ตอนที่ฝ่าบาททรงเสด็จออกจากวังซู่หย่านั้น รับสั่งให้นางกำนัลมิต้องปลุกหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงมิทันระวัง ตื่นสายไปหน่อย"

เหล่านางสนมในตำหนักเห็นว่าดูดวงตาของเสิ่นซู่เฟยเผยความละเอียดอ่อน ฮองเฮาประหลาดใจครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะ "มันก็จริง ได้ยินมาว่าเมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จไปประทับที่วังซู่หย่า ตามหลักแล้ววันนี้มิต้องมาถวายพระพร"

ฮองเฮาตรัสจบ ก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม แล้วตรัสด้วยรอยยิ้มอีกว่า "จริงสิ น้องหญิงซู่เฟย ตอนที่เจ้าไม่อยู่ มีผู้มาใหม่มากมายในวัง เจ้าอาจจะยังไม่พบ?"

เสิ่นซู่เฟยพยักหน้าเบาๆ ยิ้มและพูดว่า "มิได้พบมาก่อนเพคะ"

ฮองเฮาทรงชี้ไปที่หลินโยวหรานและยิ้มให้เสิ่นซู่เฟย "หญิงดีงามในรอบนี้ หญิงที่ได้รับความโปรดปรานมากเป็นพิเศษก็คงจะเป็นฮุ่ยจาวอี๋ อีกทั้งนางกำลังตั้งครรภ์ทายาทของมังกร ฝ่าบาททรงตรัสกับข้าตลอดว่าฮุ่ยจาวอี๋เป็นดาวนำโชคของพระองค์ หลังจากที่ฮุ่ยจาวอี๋เข้าวังมา ในวังก็มีแต่เรื่องมงคลมากมาย ตอนนี้ทั้งเซียงเฟยและฮุ่ยจาวอี๋กำลังตั้งครรภ์ทายาทมังกร ไม่นานคงมีองค์หญิงหญิงและองค์ชายเพิ่มเข้ามา และไม่นานใน วังจะมีชีวิตชีวามากขึ้น"

ฮองเฮาหยุดก่อนจะตรัสต่อ "พูดถึงเรื่องนั้นน้องหญิงซู่เฟยคงจะเคยได้ยินเรื่องฮุ่ยจาวอี๋มาก่อน เสียนฮูหยินคนที่ถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเมื่อช่วงก่อน ก็เพราะนางต้องการจะฆ่าทารกในครรภ์ของฮุ่ยจาวอี๋ ฝ่าบาททรงรับสั่งให้ส่งนางเข้าไปยังตำหนักเย็น เสิ่นซู่เฟยเคยได้ยินเสียนฮูหยินพูดถึงเรื่องนี้หรือไม่?"

ทุกคนมองไปที่เสิ่นซู่เฟยด้วยสายตาที่สงสัย เสิ่นซู่เฟยไม่ได้สนใจ ยิ้มและพูดว่า "เคยพูดถึงครั้งหนึ่ง"