บทที่ 726 บางคนหน้าชื่นบางคนอกตรม

มามาพูดอีกว่า "นอกจากนี้ครั้งที่แล้วเรื่องของเผ่าหย่าก็วุ่นวายพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นซู่เฟยหรือฝ่าบาทก็ยังมิสามารถปราบปรามได้ และเรื่องของเผ่าหย่าก็สั่นคลอนถึงรากฐาน โดยพื้นฐานแล้วเหล่าขุนนางในราชสำนักไม่สามารถทนดูเสิ่นซู่เฟยออกมาได้อย่างแน่นอน เป็นการดีกว่าที่ฮองเฮาจะร่วมมือกับคนในราชสำนักของเรา ร่วมลงนาม ประณามโทษของเสิ่นซู่เฟย และต่อต้านฝ่าบาทปล่อยเสิ่นซู่เฟยออกจากตำหนักอู๋เหยียน"

ฮองเฮาได้ฟัง และตอบรับอย่างเฉยเมย หลับตาและเอนกายพิงเก้าอี้ ด้วยสีพระพักตร์ที่เหนื่อยเล็กน้อย "ตำแหน่งฮองเฮาของข้านี้ช่างน่าสมเพชจริงๆ" หลังจากที่ทรงตรัสแล้ว ยิ้มเยาะและไม่ได้ตรัสอะไรอีก

ผ่านไปนาน นางกำนัลเดินเข้ามาจากข้างนอกแล้วพูดว่า "ฮองเฮา ฮองเฮาเพคะ ซูฮูหยินมาแล้วเพคะ"

"ซูฮูหยิน" จู่ๆฮองเฮาก็ทรงลืมตาขึ้นแล้วตรัสอย่างรวดเร็วว่า "ท่านแม่มาแล้ว ต้องเป็นท่านพ่อให้นางนำข่าวเข้ามา เร็วเร็วเร็ว รีบเชิญท่านแม่เข้ามา"

ซูฮูหยินเดินเข้ามาจากด้านนอก เหลือบมองรอบๆในห้องโถง ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เวลาโกรธก็มักจะขว้างปาสิ่งของไปเรื่อย นิสัยเยี่ยงนี้ของเจ้าเมื่อไหร่จะเปลี่ยนได้ เป็นฮองเฮามาหลายปีแล้ว หรือว่าไม่รู้จะควบคุมอารมณ์ยังไงอีกหรือ" พอพูดแล้วนางก็รีบเดินเข้าไปต่อหน้าฮองเฮา ทำความเคารพ "หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮา"

ฮองเฮาขดริมฝีปาก และรีบพยุงร่างกายซูฮูหยินลุกขึ้น และสั่งให้คนเตรียมเก้าอี้ จึงได้ตรัสว่า "ท่านแม่จะเกรงใจกับข้าทำไม ท่านแม่ ท่านพ่อคือมีข่าวสารมาถึงข้าใช่หรือไม่"

ซูฮูหยินนั่งลงแล้วตั้งสติ พยักหน้า แล้ว พูดอย่างเรียบเฉยว่า "นายท่านให้ข้ามาบอกเจ้าว่า ครั้งนี้ เจ้าต้องทนเอาไว้ ตอนนี้ฝ่าบาทต้องพาเสิ่นซู่เฟยกลับมายังวังซู่หย่าอย่างแน่นอน บัดนี้เจ้าไม่ควรทำให้พระองค์ลำบากใจ เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะจัดการกับเสิ่นซู่เฟยอย่างไรนั้น มันจะมิใช่เรื่องง่ายอีกหรือ"

ฮองเฮากัดริมฝีปากและมองดูซูฮูหยิน "ท่านแม่ ข้าเพียงอยากรู้ว่าทำไมฝ่าบาททรงปกป้องเสิ่นซู่เฟยเยี่ยงนี้ เสิ่นซู่เฟยนางมีโทษหนัก ถึงแม้ต้องการจะรับนางออกจากตำหนักเย็น ก็ยังต้องมีเหตุผลบ้าง"

สายตาของซูฮูหยินครุ่นคิดเล็กน้อยเงียบไปนาน และพูดว่า "ฮองเฮาทรงทราบหรือไม่ว่า คราวนี้ฉีอ๋องกลับมายังเมืองจิ่นเพื่อถวายพระพรฝ่าบาทนั้น เขาได้นำอะไรกลับมาบ้าง?"

ฮองเฮาถูกคำถามของซูฮูหยินทำให้เป็นใบ้ หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ตรัสว่า "โสมป่า?"

"เหลวไหล แม้ว่าโสมป่าจะมีมูลค่า แต่ก็มีอยู่มากมายในวัง ฝ่าบาทจะเพราะเหตุผลนี้ปล่อยเสิ่นซู่เฟยออกมาได้อย่างไร? ฮองเฮาทรงคิดดู ฝ่าบาททรงรู้สึกว่า แคว้นเซี่ยของเราขาดอะไร?" ซูฮูหยินถามต่อ

"ขาดอะไร?" ฮองเฮาขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า "ถึงแม้แคว้นของเราจะไม่กว้างใหญ่เท่าแคว้นหนิง และผลผลิตก็ไม่มากมายเท่าแคว้นหนิง แต่ก็มีดินแดนที่อุดมสมบูรณ์กว่า และผู้คนก็อยู่อย่างสงบสุข หากพูดในสิ่งที่แคว้นเซี่ยของเราขาดที่สุด..."

ฮองเฮาเงียบไปนานก็ตรัสออกมาว่า "ขาดประสิทธิภาพในการรบ ทุกศึกพระองค์ทรงรู้สึกจะไม่มีขุนพลที่ใช้ได้ ราษฎรก็มิน้อย เหล่าทหารก็มากมาย แต่ก็ไม่มีม้าศึกที่ใช้ได้"

ซูฮูหยินขดมุมปาก และยิ้มอย่างเย็นชา "เจ้าได้พูดถูกสิ่งหนึ่ง ไม่มีขุนพลที่สามารถใช้ได้ ดังนั้นในหลายปีมานี้ ลูกหลานเกือบทั้งหมดของตระกูลซูเรา ถูกส่งตัวไปที่ค่ายทหาร เพื่อฝึกให้เป็นนายพลผู้มีความสามารถหนึ่งหรือสองคน เพื่อที่ฝ่าบาทจะได้ทรงวางใจได้"

"ไม่มีม้าศึกที่ใช้ได้ ทหารราบของแคว้นเซี่ยเราแข็งแกร่งที่สุด และทหารม้าอ่อนแอที่สุด คราวนี้ ฉีอ๋องกลับจากเมืองฉีโจว ได้นำม้าศึกที่ยอดเยี่ยมกลับมา อีกทั้งฉีอ๋องค้นพบว่าถึงแม้ว่าเมืองฉีโจวจะทุรกันดาร แต่ทว่าน้ำและทุ่งหญ้านั้นอุดมสมบูรณ์มาก แม้ว่าม้าจะเลี้ยงได้ไม่อ้วนและตัวใหญ่เหมือนแคว้นเย้หลาง ความอดทนของพวกมันนั้นยอดเยี่ยมมาก นอกจากนี้เมืองฉีโจวยังมีภูเขามากมาย ดังนั้นการจึงเป็นการฝึกม้าจึงดียิ่งนัก เหมาะกับการเดินป่าได้ทุกพื้นที่" ซูฮูหยินถอนหายใจเบาๆ "ฉีอ๋องเป็นลูกที่กตัญญู เขายินดีที่จะถวายม้าเหล่านี้ออกมา แต่เงื่อนไขคือให้ เสิ่นซู่เฟยออกจากตำหนักเย็น"

"เงื่อนไขของฉีอ๋องไม่ได้มากเกินขีดจำกัด ดังนั้นเหล่าขุนนางในราชสำนักจึงไม่มีผู้ใดที่คัดค้าน" ซูฮูหยินตบพระหัตถ์ของฮองเฮาและกระซิบว่า "ตอนนี้ฝ่าบาททรงใช้ฉีอ๋องอยู่ เจ้าต้องจำไว้ ไม่ว่าเจ้าจะทุกข์ใจเพียงใด เจ้าไม่ควรต่อต้านฝ่าบาท มีนางสนมมากมายในวัง เพิ่มมาอีกหนึ่งจะเป็นไรไป นอกจากนี้ เสิ่นซู่เฟยเป็นศัตรูของเจ้า ไม่ใช่ศัตรูของนางสนมอื่นๆ เจ้าต้องรู้วิธียืมดาบฆ่าคน"