บทที่ 748 การฝากฝังของเสิ่นซู่เฟย

เสิ่นซู่เฟยถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มอย่างขมขื่น "อย่างไรก็ตาม แผนการนี้ไร้ประโยชน์จริงๆ แม้ว่าฮองเฮาจะเกลียดข้า แต่พระนางไม่เคยปล่อยท่านอ๋องเจ็ดไป ดังนั้นฝ่าบาทจึงให้ข้าแสร้งทำเป็นตั้งครรภ์อีกครั้ง และทรงสั่งทหารมากมายมาคอยปกป้องข้า และทรงเลื่อนยศให้ข้าเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ ฮองเฮาจึงทรงเริ่มสนพระทัยมาที่ข้า คิดหาวิธีมาทำร้ายข้า แต่ฝ่าพระบาทก็ทรงขัดขวาง หลังจากที่ข้าตั้งครรภ์ในครบสิบเดือน ข้าก็ผ่านมันไปอย่างปลอดภัย ฝ่าบาททรงนำเด็กคนหนึ่งมาให้ข้าเลี้ยงดู และนั่นก็คือฉีอ๋อง"

เสิ่นซู่เฟยตรัสเบาๆ "ว่าไปแล้ว ข้าไม่เคย รู้เลยว่าแม่ที่แท้จริงของฉีอ๋องเป็นใคร เพียงว่าเด็กคนนั้นถูกเลี้ยงดูจากข้ามาหลายปีแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็มีความรู้สึกผูกพันกัน ข้าก็หวังเพียงแค่ว่า หลังจากฝ่าบาทไม่ต้องการเขาแล้ว ก็สามารถออกจากวังโดยความภาคภูมิ มีชีวิตที่ดีในอนาคต"

หยุนชางฟังเงียบๆ ครุ่นคิดอยู่นาน ยิ้มและกล่าวว่า "ต้องเป็นเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าฉีอ๋องฉลาดและรอบรู้ เป็นที่รักของฝ่าบาท อย่างที่ซู่เฟยตรัส นี่ก็หลายปีมาแล้ว ควรจะมีความรู้สึกผูกพันเพคะ"

เสิ่นซู่เฟย ได้ยินหยุนชางพูด นางก็เผยรอยยิ้มที่มุมปาก "ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เขาสามารถออกไปได้โดยไม่มีข้อกังขายิ่งดี ข้าอยู่ในวังหลังนี้มาหลายปี อยากจะออกก็ออกไม่ได้แล้ว"

หยุนชางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะหลังจากได้ยินคำพูดของเสิ่นซู่เฟย หลังจากนั้นที่พูดเกริ่นนำมาตั้งนาน แม้แต่ความลับของชีวิตฉีอ๋องก็ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และในที่สุด ก็เข้าสู่หัวข้อสำคัญ

เป็นเช่นนั้นจริง ได้ยินเสิ่นซู่เฟยพูดเบาๆว่า "ข้ารู้สึกว่า ไม่มีนางสนมในวังอีกแล้ว เฉกเช่นข้า ผู้ที่รู้ความลับมากมายของฝ่าบาท หากเป็นไปได้ ข้าก็เต็มใจที่จะเปิดเผยความลับเหล่านี้ แลกเปลี่ยนความรุ่งโรจน์ตลอดชีวิต"

มือของหยุนชางที่ถือถ้วยน้ำชาก็เอียงจนเกือบจะทำชาในถ้วยหดออกมา หยุนชางกลับมารู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่สั่นไหว นางก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้น หลังจากนั้น จิบชา นางซ่อนความประหลาดใจในดวงตาของนางด้วยถ้วยน้ำชา

เมื่อหยุนชางดื่มชาเสร็จและวางถ้วยน้ำชาลง สีหน้าของนางก็สงบลงแล้ว

"ซู่เฟยตรัสเกินจริงแล้วเพคะ ตอนนี้ฮองเฮาถูกกักบริเวณที่ตำหนักเว่ยยาง และเซียงเฟยก็เกิดเรื่อง ในวังหลังนี้ ตอนนี้มีเพียงเหนียงเหนียงเท่านั้นที่เป็นที่เคารพ รุ่งโรจน์ อยู่ในมือของฮองเฮาแล้วเพคะ" หยุนชางยิ้มเบาๆ ดวงตาของนางจ้องไปที่ถ้วยชา มองดูดอกท้อสีชมพูที่วาดบนถ้วยเครื่องเคลือบลายคราม แต่ความคิดของนางพลิกกลับอย่างรวดเร็ว

เสิ่นซู่เฟยอยู่ในวังหลังนี้มานานแล้ว และนางก็เข้าใจดีว่า ถ้าสตรีในวังหลังไม่มีโอรสธิดาให้พึ่งพา แม้ว่าพวกนางจะมีเกียรติก็ตาม หลังจากฝ่าบาทสวรรคตแล้ว อย่ากล่าวถึงความรุ่งโรจน์ แม้แต่ชีวิตจะสามารถดำรงอยู่ได้หรือไม่นั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด

แม้ว่าฉีอ๋องเป็นเพียงองค์ชายตัวปลอม ตราบใดที่เซี่ยหวนอวี่ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นโอรสปลอม ฉีอ๋องยังคงเป็นที่พึ่งพาของเสิ่นซู่เฟยได้ แต่ตอนนี้เพราะเรื่องขององค์หญิงใหญ่ ตัวตนของเสิ่นซู่เฟยถูกเปิดเผย และเกรงว่าฉีอ๋องจะถูกเซี่ยหวนอวี่มองเป็นลูกที่ไร้ค่า และทอดทิ้งโดยไม่ลังเล

ฉีอ๋องพึ่งพาไม่ได้ เกรงว่าเสิ่นซู่เฟยมองเห็นได้ชัดเจน นางอยู่ในเงื้อมมือของเซี่ยหวนอวี่ เป็นเพียงหมากที่สามารถถูกทิ้งได้ทุกเมื่อ นางทำได้เพียงหาที่พึ่งพา ที่สามารถให้ความรุ่งโรจน์แก่นาง

ท่านอ๋องเจ็ดเป็นไปไม่ได้แน่นอน ข่าวว่านางเป็นองครักษ์ลับคงจะส่งไปถึงหูท่านอ๋องเจ็ดในไม่ช้า ก่อนหน้านี้นางแกล้งทำเป็นอยู่ฝ่ายท่านอ๋องเจ็ดและองค์หญิงใหญ่ แต่กลับหักหลังให้กับองค์หญิงใหญ่ ท่านอ๋องเจ็ดต้องไม่เชื่อนางอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่เหล่าองค์ชายของแคว้นเซี่ย ฉีอ๋องไม่สามารถพึ่งพาได้ ท่านอ๋องเจ็ดไม่กล้าที่จะพึ่งพา และเสิ่นซู่เฟยมีเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น