บทที่ 749 เรื่องในอดีตของหลิ่วหยินเฟิง

"เพราะการตายของหลิ่วเฟย หลิ่วหยินเฟิงจึงล้มป่วย ทุกคนรู้ว่าหลิ่วหยินเฟิงและหลิ่วเฟยมีความสัมพันธ์ที่ดีมาโดยตลอด เห็นว่าเขาสูญเสียพี่สาวที่สนิท ดังนั้นทุกคนจึงเห็นอกเห็นใจเขามาก วันนั้นเป็นวันที่ห้าหลังการสิ้นพระชนม์ของหลิ่วเฟย หลังจากว่าราชกิจเสร็จ ฝ่าบาททรงเสด็จไปยังวังที่หลิ่วเฟยประทับเพื่อถวายเครื่องหอมตามธรรมเนียมปฏิบัติ หลิ่วหยินเฟิงก็อยู่ที่นั่นด้วย มีสีหน้าซีดเซียว และไร้เรี่ยวแรง ฝ่าบาททรง กำลังถวายเครื่องหอม เขาอยู่ใกล้ฝ่าบาทมาก ตอนที่คนในวังไม่ทันได้ระวัง เขาชูกริชขึ้นและแทงไปทางฝ่าบาท..." เสิ่นซู่เฟยทำเสียงสูงทันที แววตาเปล่งประกาย

หยุนชางขมวดคิ้ว หลิ่วหยินเฟิงลอบสังหารเซี่ยหวนอวี่? หากเป็นกรณีนี้เซี่ยหวนอวี่ จะยอมให้คนที่เกลียดชังตนอยู่เคียงข้างได้อย่างไร ทั้งยังมอบความไว้วางใจใช้งานเขาในงานสำคัญ

ในไม่ช้า เสิ่นซู่เฟยให้คำตอบ

"แต่กริชหยุดเมื่ออยู่ห่างจากพระอุระของฝ่าบาทไม่ถึงหนึ่งนิ้ว ใบหน้าของหลิ่วหยินเฟิงซีด และน้ำตาก็ไหลลงมาจากดวงตาของเขาทันใด เขาร้องไห้และตะโกนใส่ฝ่าบาท โดยบอกว่าเขาไม่ควรให้หลิ่วเฟยเสวี่ยเคียงคู่ฝ่าบาท โดยกล่าวว่าฝ่าบาทได้หลิ่วเฟยเสวี่ยแล้วแต่ไม่รู้จักหวงแหน เขารักหลิ่วเฟยเสวี่ยมาก เดิมทีเขาต้องการปกป้องหลิ่วเฟยเสวี่ยอย่างเงียบๆ แต่แม้กระทั่งคนที่อยากปกป้องก็จากไปแล้ว"

เสิ่นซู่เฟยเกี่ยวปากขึ้น "ต่อมาหลิ่วหยินเฟิงกล่าวว่าเขาควรจะแทงกริชนี้ด้วยซ้ำ เพื่อล้างแค้นให้คนที่เขารัก แต่หลิ่วเฟยเคยพูดกับเขาว่าฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้ที่ดี และหวังว่าหลิ่วหยินเฟิงจะช่วยงานฝ่าบาท เขาพูดว่า เขาแค่ไม่อยากทำให้หลิ่วเฟยผิดหวัง พูดจบ หลิ่วหยินเฟิงก็ทิ้งกริชในมือ แล้วออกจากวังไป"

"กล้าลอบลอบสังหารฝ่าบาท ฝ่าบาทก็มิได้ลงโทษเขาหรือ?" สีหน้าของหยุนชางที่เฉยชา ดื่มชาหนึ่งคำ หลังจากดื่มชาแล้วก็พูดเบาๆ

เสิ่นซู่เฟยส่ายหัวและถอนหายใจเบาๆ "ฝ่าบาทสั่งให้ทหารองครักษ์ปล่อยเขาไป และสั่งทุกคนไม่ให้พูดถึงเรื่องนี้อีก ในวันที่สองหลิ่วหยินเฟิงก็มาติดตามฝ่าบาทตามปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่าไม่เคยก้าวเข้ามาในวังหลังอีกเลย"

เสิ่นซู่เฟยหยุด จิบชาจากถ้วยน้ำชาของนาง และไม่ตรัสอะไร

"มันเป็นเรื่องในตำนานที่ดีเรื่องหนึ่ง แต่ได้โปรดยกโทษให้หม่อมฉันที่โง่เขลา และหม่อมฉันก็ยังไม่ทราบว่า มีอะไรที่คู่ควรให้หม่อมฉันสนใจในอดีตนี้เพคะ" หยุนชางตาเป็นประกายด้วยความงุนงง

เสิ่นซู่เฟยได้ฟังสิ่งที่หยุนชางพูดแล้ว นางจึงตรัสต่อ "ต่อมาหลิ่วหยินเฟิงประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นในราชสำนักซ้ำแล้วซ้ำอีก ฝ่าบาททรงต้องการประทานตำแหน่งขึ้นยศให้หลิ่วหยินเฟิง แต่หลิ่วหยินเฟิงปฏิเสธทุกครั้ง ในหลายปีที่ผ่านมาหลิ่วหยินเฟิงได้ยืนเคียงข้างฝ่าบาทและมีความจงรักภักดีมากกว่าเหล่าขุนนางในราชสำนัก ดังนั้น ฝ่าบาททรงสัญญาว่าฮ่องเต้องค์ใหม่จะต้องได้รับการยอมรับจากหลิ่วหยินเฟิง และจะมีหลิ่วหยินเฟิงคอยช่วยเหลือ"

หยุนชางที่ยกถ้วยน้ำชาในมือหยุดชั่วคราว แล้วหัวเราะ "มันยากที่จะได้ยินว่าประมุกของใต้หล้าจะสัญญากับคนที่ไม่ได้เป็นขุนนางเช่นนี้ แต่ถ้าคุณชายหลิ่วจะเป็นดั่งที่เสิ่นซู่เฟยตรัสว่าซื่อสัตย์และมีความสามารถ มันก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง"

เสิ่นซู่เฟยฟังแล้วก็หัวเราะ "จริง แต่ข้ารู้สึกว่าการกระทำนี้…ค่อนข้างไม่ยุติธรรมกับ…"

ถึงแม้เสิ่นซู่เฟยจะเว้นชื่อในคำพูด หยุนชางยังสามารถเข้าใจได้ชัดเจนว่านางกำลังพูดถึงใคร

หยุนชางยิ้มเบาๆและไม่ตอบ เสิ่นซู่เฟยตรัสอีกครั้งว่า "ท่านอ๋องเจ็ดเป็นโอรสของหลิ่วเฟยเสวี่ย ก่อนหน้านั้นหลิ่วหยินเฟิงสอนเขาเป็นการส่วนตัวมาเป็นเวลานาน เขายังรักและเอ็นดูท่านอ๋องเจ็ด ข้ากลัวว่า หลิ่วหยินเฟิงจะรักใครแล้วก็จะรักสิ่งหรือคนที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้น กลับเสียความยุติธรรม ยืนผิดจุดและเลือกคนที่ไม่ควรได้รับเลือก"

หยุนชางเลิกคิ้วและยิ้มแล้วพูดว่า "นี่ไม่มีสูญเสียความยุติธรรมอะไร ถ้าหากว่าคุณชายหลิ่วเลือกท่านอ๋องเจ็ด ก็แสดงว่าท่านอ๋องเจ็ดก็มีจุดที่เหนือกว่าคนอื่น คุณชายหลิ่วเป็นคนแยกแยะถูกผิด ในเมื่อฝ่าบาททรงเชื่อในคุณชายหลิ่วมาก ทรงกล้าให้คำมั่นสัญญาเช่นนี้ ว่าจะมอบความไว้วางใจ หม่อมฉันเชื่อในสายตาของคุณชายหลิ่วเพคะ"

มีสายตาที่คลุมเครือในดวงพระเนตรของเสิ่นซู่เฟย หลังจากไม่ได้เงียบเป็นเวลานานนางตรัสว่า "บางทีกระมัง วันนี้ได้พูดสนทนากับพระชายารุ่ยมากมายเช่นนี้ ก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย..."

หยุนชางได้เข้าใจความหมายในคำพูด จึงยืนขึ้นด้วยรอยยิ้ม โค้งคำนับ "เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ"

เสิ่นซู่เฟยยิ้มอย่างเย็นชาและพยักหน้า หยุนชางจึงถอยกลับอย่างช้าๆ