บทที่ 767 กลยุทธ์ปั้นน้ำเป็นตัว

เมืองหวายอิน

ในช่วงวันสองวันที่ผ่านมาหยุนชางได้อ่านแผนที่ของเมืองหวายอินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เข้าใจว่า ลั่วชิงเหยียนว่าเขาซ่อนกองทัพขนาดใหญ่ในเมืองหวายอินได้อย่างไร ภูมิประเทศของเมืองหวายอินค่อนข้างราบเรียบ ถ้าต้องการซ่อนกองกำลัง มากสุดคงได้แค่หนึ่งแสนนาย คนหนึ่งแสนนาย จะเทียบกับกองทัพของแคว้นเย้หลางได้อย่างไร กองทัพของแคว้นเย้หลางมีอย่างน้อยสามแสนนาย

ทหารและม้าอยู่ในเมืองหวายอิน และลั่วชิงเหยียนอยู่ในเมืองชางหนานมันจะดึงดูดสายตาของชางเจียชิงซูเท่านั้น แต่การแสดงนี้ต้องทำให้เสร็จ เกรงว่าไม่ใช่แค่ไม่กี่คนในเมืองนี้ที่คอยจ้องมองผู้พิทักษ์ของเมือง หยุนชางพิงบนบนเบาะ มองไปที่ลั่วชิงเหยียนที่กำลังอ่านหนังสือ นางคิดกับตัวเองว่า เขาช่างนิ่งสงบเสียจริง เกรงว่าสถานการณ์ในสนามรบนี้ คงจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

"ถ้าเจ้ายังมองเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่มีสมาธิในการอ่าน" สายตาของลั่วชิงเหยียนยังคงจับจ้องไปที่หนังสือ แต่มีเสียงล้อเล่นดังออกมาเล็กน้อย

ใบหน้าของหยุนชางแดงก่ำ เขาจ้องไปที่ลั่วชิงเหยียนและยิ้มเยาะ "เจ้ากำลังอ่านตำรายุทธพิชัยสงครามซุนจื่อหรือ?"

ลั่วชิงเหยียนยิ้มและส่ายหัว "หนังสือเล่มนี้สำหรับข้าแล้ว เป็นหนังสือเล่มแรกที่สอนข้าเกี่ยวกับศิลปะแห่งสงคราม แม่ทัพในราชสำนัก แทบทุกคนเคยเห็น แม้แต่ขุนนางพลเรือน คนเคยอ่านก็ไม่น้อย หลายคนรู้สึกว่าทุกคนรู้กลวิธีเหล่านี้ อันที่จริงมันไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แต่ว่า มีคนที่สามารถใช้งานได้ดีจริงๆกลับมีน้อยคน"

"โอ้?" หยุนชางเลิกคิ้ว ยืนขึ้นและหยิบหนังสือจากชั้นวางกลับมานั่งที่เบาะแล้วอ่าน

เพียงแต่ทุกตัวอักษรในตำรา หยุนชางแทบจะท่องจำได้หมด และดูเหมือนจะไม่น่าสนใจอะไร จึงวางหนังสือกลับไปไว้ข้างๆ ยกถ้วยน้ำชาแล้วเหม่อลอย

ลั่วชิงเหยียนเห็นว่าหยุนชางดูเหมือนจะน่าเบื่อ ดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองหยุนชางและพูดเบาๆว่า "ฮูหยินมาที่เมืองชางหนานก็เป็นเวลาสามวันแล้ว เคยออกจากจวนเจ้าเมืองไปเดินเล่นที่ตลาดหรือยัง?"

หยุนชางผงะ เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังพูดกับตัวเอง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบว่า "ข้าได้ออกจวนเจ้าเมืองไปสองครั้ง แต่ไม่ได้ไปไกล เดินเล่นบนถนนสายเท่านั้น"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ และถามว่า "เช่นนั้นฮูหยินจำได้ไหมว่ามีร้านค้าอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนจากจวนเจ้าเมืองกี่ร้าน"

หยุนชางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม "สามร้าน ร้านหนึ่งเป็นร้านโจ๊ก ร้านหนึ่ง เป็นร้านขายผ้า และอีกร้านหนึ่งเป็นร้านขายของชำต่างๆ"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ คิดอะไรบางอย่าง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ก่อนที่ข้าจะย้ายมาที่จวนเจ้าเมืองนี้ ข้าเคยไปที่ร้านทั้งสามนี้เพื่อตรวจสอบ หลังจากนั้นไม่นานข้าก็ย้ายเข้ามา และพอข้าไปที่นั่น เถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อร์ในร้านของทั้งสามร้านได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว"

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองลั่วชิงเหยียน "ท่านอ๋องหมายความว่าผู้คนในร้านค้าทั้งสามนี้ ล้วนแต่คอยจับตาดูพวกเราอยู่หรือเพคะ?"

"เป็นไปได้มาก" ลั่วชิงเหยียนก้มหัวลงอีกครั้ง ดวงตาของเขาประกายความเย็นชา " ตอนนี้พวกเราถูกคนกระทำทุกด้าน ตกเป็นฝ่ายถูกกระทำ ครั้งนี้ เรารวมทั้งสามสิบหกแผนการเข้าด้วยกัน มาทำอุบายห่วงสัมพันธ์กันดีกว่า"

หยุนชางมองที่ลั่วชิงเหยียนด้วยสายตาที่เป็นประกาย คิดในใจว่า นางยิ่งรักเขาในแบบที่เป็นคนคอยอยู่เบื้องหลังคิดอุบายวางแผนการรบ

"กลยุทธ์ปั้นน้ำเป็นตัว กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ กลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเล กลยุทธ์ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำ และสุดท้าย ก็ใช้กลยุทธ์ยืมดาบฆ่าคน" ลั่วชิงเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายเล็กน้อย

ดวงตาของหยุนชางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และพยักหน้าซ้ำๆ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ถ้าเช่นนั้น ท่านอ๋องเตรียมที่จะทำกลยุทธ์ปั้นน้ำเป็นตัวนี้อย่างไรเพคะ"

ลั่วชิงเหยียน หันกลับมาและมองที่หยุนชาง ดวงตาของเขาอ่อนโยนลงทันที "นี่ต้องดูพระชายาแล้ว"

"ข้า?" หยุนชางประหลาดใจเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง ด้วยความสงสัยเล็กน้อยในดวงตาของนาง