บทที่ 768 จุดอ่อนของท่านอ๋อง

ในตอนบ่าย จู่ๆก็มีคนมาที่จวนเจ้าเมือง หยุนชางและลั่วชิงเหยียนกำลังเล่นหมากรุก พอได้ยินคนรับใช้มารายงานต่างก็สงสัยเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ประตู ก็เห็นจ้าวอิงเจี๋ยเข้ามาจากนอกประตู

ดูเหมือนจะเร่งรีบเล็กน้อย จ้าวอิงเจี๋ยก้มหน้าตลอด เพียงแค่แอบเงยหน้าขึ้นมองไปที่หยุนชางและลั่วชิงเหยียน แล้วรีบเดินเข้าไป "คารวะท่านอ๋อง องค์หญิง"

ลั่วชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางของเขาเฉยเมย "นี่เป็นการเรียกอะไรกัน"

หยุนชางอดหัวเราะไม่ได้ "ไม่ได้ผิดอะไรนะเพคะ เสด็จอา"

ลั่วชิงเหยียนหันศีรษะไปมองหยุนชางเบาๆหยุนชางแลบลิ้น และยิ้มให้ชายผิวคล้ำ ที่มีหน้าแอบแดงอย่างจ้าวอิงเจี๋ย "แม่ทัพจ้าวมิจำเป็นต้องมากพิธี อันที่จริงเจ้าสามารถเรียกข้าว่าพี่สะใภ้ก็ได้"

จ้าวอิงเจี๋ยและลั่วชิงเหยียนทั้งคู่ตกตะลึงและลั่วชิงเหยียนก็มองไปที่หยุนชาง และวางหมาก หยุนชางลดลงศีรษะ เห็นว่าหมากรุกของฝ่ายตนบนกระดานถูกลั่วชิงเหยียนชนะไปหลายตัว กำลังจะร้องโวยวาย ได้ยินลั่วชิงเหยียนทำเสียงเชอะ "เจ้าช่างไม่รู้จักละอายเลย แม่ทัพจ้าวอายุยี่สิบกว่าแล้ว ส่วนเจ้าอายุไม่ถึงสิบแปด แต่เจ้ากลับบังคับให้คนอื่นเรียกเจ้าว่าพี่สะใภ้"

หยุนชางก้มศีรษะลงและจัดตำแหน่งตัวหมากรุกบนกระดานหมากรุกอย่างรวดเร็ว "อายุต่ำกว่าสิบแปดแล้วอย่างไร? ใครให้ข้าแต่งงานกับเสด็จอาล่ะ? หือ?"

"ยังเปลี่ยนใจวางหมากอีก..." ลั่วชิงเหยียนอดไม่ได้ที่จะกุมหน้าผาก

เขารู้ว่าหยุนชางเพราะในสิ่งที่เขาพูดในคืนนั้น เขาคิดว่าจ้าวอิงเจี๋ยเป็นคนที่ปลูกฝังได้ นางได้จำสิ่งที่เขาบอกว่าอยากจะเก็บจ้าวอิงเจี๋ยไว้ข้างกายเขา การทำเช่นนี้ในวันนี้เป็นเพียงการทำให้เขาใกล้ชิดกับจ้าวอิงเจี๋ยมากขึ้น ดังนั้นจึงดูจงใจเช่นนี้

แววตาที่ลั่วชิงเหยียนมองไปที่หยุนชางนั้นเต็มไปด้วยความรัก เจ้าเด็กโง่คนนี้ มักจะคิดถึงแต่ทำเพื่อเขาทุกที แต่นางไม่เข้าใจมิตรภาพระหว่างผู้ชายต้องการการต่อสู้ที่ดีเท่านั้น

รอยยิ้มของหยุนชางเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ และมองไปมาระหว่างจ้าวอิงเจี๋ยและลั่วชิงเหยียน จากนั้นก็พูดว่า "จื่อซูออกไปยังไม่กลับมาเลย ข้าจะไปให้คนชงชาให้แม่ทัพจ้าวนะ ท่านอ๋อง ท่านพูดคุยสนทนากับแม่ทัพจ้าวก่อนนะเพคะ"

หลังจากพูดหยุนชางก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้อง โดยไม่รอให้ลั่วชิงเหยียนตอบรับใดๆ

เมื่อหยุนชางกลับถึงห้อง ก็ได้ยินเสียงพูดอันแผ่วเบาจากด้านนอก และมุมปากของหยุนชางเอียงเล็กน้อย นางเดินไปที่เบาะแล้วนอนลง ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงค่อยๆหายไป แววตาของหยุนชางปรากฏด้วยความสงสัย ดังนั้นนางจึงยืนขึ้น เดินไปที่ประตูและแอบมองเงียบๆ แต่เห็นว่าไม่มีใครอยู่ในลานบ้านแล้ว

หยุนชางแปลกใจ ครู่หนึ่งจึงหันกลับมาถามคนรับใช้ที่ประตูว่า "ท่านอ๋องและแขกผู้นั้นไปไหนแล้วหรือ"

ผู้รับใช้ตอบอย่างรวดเร็วว่า "ทูลพระชายา ท่านอ๋องกับแขกที่ไปลานประลองยุทธ์พ่ะย่ะค่ะ"

ลานประลองยุทธ์ หยุนชางเบิกตากว้าง ลั่วชิงเหยียนคงจะไม่ใช่ใช่จะต่อสู้กับจ้าวอิงเจี๋ยใช่ไหม? จ้าวอิงเจี๋ยที่ดูตัวใหญ่กว่าลั่วชิงเหยียนแต่ศิลปะการต่อสู้ไม่สูงกว่าลั่วชิงเหยียนเป็นแน่ ลั่วชิงเหยียนต้องการทำอะไรกันนะ

ลานประลองยุทธ์อยู่ทางด้านเหนือของจวน เป็นเพียงลานกลางแจ้งแค่นั้น ได้วางชั้นวางอาวุธแถวแถวอย่างเป็นระเบียบในลานสนามซึ่งมีการวางอาวุธต่างๆไว้

เมื่อหยุนชางเดินไปที่ลานประลองยุทธ์ ลั่วชิงเหยียนได้ต่อสู้กับจ้าวอิงเจี๋ยแล้ว ลั่วชิงเหยียนมีดาบอยู่ในมือและจ้าวอิงเจี๋ยถือหอกไว้ หยุนชางยืนอยู่นอกสนามและเฝ้าดู แต่จ้าวอิงเจี๋ยดูเหมือนจะได้เปรียบ การรุกนั้นรวดเร็วและรุนแรงตลอด แต่ลั่วชิงเหยียนเอามือไว้ด้านหลังข้างหนึ่ง มีเพียงดาบในมือข้างหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ตอบโต้การรุกของจ้าวอิงเจี๋ย เพียงก้าวถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยง

แม้ว่าลั่วชิงเหยียนไม่ได้จะสู้กลับ แต่จ้าวอิงเจี๋ยก็ไม่ได้จะรุกเอาชีวิตลั่วชิงเหยียนใดๆ มีเส้นเลือดบนหน้าผากของจ้าวอิงเจี๋ย และกระบวนท่าการรุกก็เร็วขึ้น

ถึงแม้ว่าจ้าวอิงเจี๋ยจะมีความแข็งแกร่งดุร้ายและวิทยายุทธก็ไม่ด้อยเลย เขาเพียงแค่เอาแต่โจมตี ไม่รู้ว่าจะใช้กลยุทธ์ใดๆ หลังจากผ่านไปสองเค่อ ความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาก็ค่อยๆอ่อนแอลง