บทที่ 770 นายบ่าวพบกันอีกครั้ง

ทั้งร้านอาหารประจำเมืองเริ่มพูดคุยกัน เถ้าแก่ร้านรีบวางลูกคิดในมือแล้วรีบขึ้นไปชั้นบน เถ้าแก่ร้านเดินขึ้นบันไดอย่างทันใด ด้านหลังเถ้าแก่ร้านตามด้วยแขกที่อยู่ชั้นล่าง เถ้าแก่ร้านไม่ได้สนใจ เดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตูของห้องส่วนตัว ห้องส่วนตัวถูกเปิดโดยเสี่ยวเอ้อร์ ในห้องมีเพียงโต๊ะ ม่านลูกปัด หลังจากม่านลูกปัด มีโต๊ะพิณวางอยู่ บนโต๊ะพิณก็มีเพียงพิณ ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่มาก แค่ยืนอยู่ที่ประตูมองเข้าไปข้างใน ก็สามารถมองเห็นทุกอย่าง ภายในห้อง ไม่มีอะไรเลย

เถ้าแก่ร้านรีบเดินเข้าไป ตามมาด้วยผู้คนที่เฝ้าดูความตื่นเต้น และสายลับที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็รีบเข้าไปดูด้วย แต่ไม่มีใครเลยจริงๆ

จู่ๆสีหน้าของเถ้าแก่ร้านก็ซีดลง คนอื่นๆ อาจไม่รู้ว่าแขกในห้องทิงอวี่เป็นใคร แต่เขารู้ดีถึงตัวตนของทั้งสองอย่างชัดเจน คนที่จองห้องพักเมื่อไม่กี่วันก่อนบอกว่า นั่นคือ รุ่ยอ๋องและพระชายารุ่ย ถ้ารุ่ยอ๋องและพระชายารุ่ยเกิดเรื่องขึ้นในร้านอาหารของเขา นั่นคงจะแย่มาก

"เร็วเร็วเร็ว ไปรายงานกับเจ้าหน้าที่" เถ้าแก่ร้านพูดต่อ

คนเฝ้าดูไม่เข้าใจจึงพากันพูดว่า "ทั้งๆที่เห็นทั้งสองคนขึ้นมาชั้นบน และเข้ามาในห้องนี้ จะหายไปได้อย่างไร เป็นผีวิญญาณหรือ"

"ไร้สาระ กลางวันแสกๆ จะมีผีได้อย่างไร?" ใครบางคนโต้กลับเบาๆ

"มีคนลักพาตัวไปจากหน้าต่างนี่หรือไม่" คนที่ยืนอยู่ที่ประตูยังไม่สามารถเบียดเข้าไปได้พูดออกมาเบาๆ

เถ้าแก่ร้านรีบส่ายหัวและกล่าวว่า "เนื่องจากด้านนอกเป็นตลาด จึงเสียงดังมาก เพื่อให้มั่นใจว่าแขกทางร้านจะไม่ถูกรบกวนในห้องส่วนตัว ร้านอาหารของเราจึงไม่มีหน้าต่าง..."

ผู้คนข้างในมองไปที่ฝั่งตรงข้าม ตามที่เถ้าแก่ร้านพูด ไม่มีหน้าต่างในห้องส่วนตัวที่เรียกว่าห้องทิงอวี่

คนจากศาลมาในไม่ช้า ไม่ถึงหนึ่งเค่อพวกเขาก็มาถึง รีบแยกผู้คนที่แออัดรอบประตูและเบียดตัวเข้าไปในห้องทิงอวี่

"มีคนมากมายที่นี่ เราสืบคดีไม่ได้ ทุกคนถอยไป ยกเว้นเถ้าแก่ร้านและเสี่ยวเอ้อร์ คนอื่นลงไปชั้นล่าง" หัวหน้าเจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหลังรีบหยิบดาบออกจากเอว "ลงไปข้างล่าง ลงไปข้างล่าง"

ราษฎรกลัวเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่พูดขึ้น ทุกคนก็รีบลงบันได เป็นเรื่องเช่นนี้ยากที่จะพบเห็น พวกเขาจึงไม่ยอมจากไป พวกเขาเบียดตัวกันที่บนบันไดและจ้องเขม็ง

เถ้าแก่ร้านรีบกระซิบข้างหูของเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ตัวสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทางเหลือเชื่อ "เจ้ากำลังพูดอะไร คนหายคือ..."

เถ้าแก่ร้านพยักหน้าซ้ำๆ "ท่านหัวหน้าสายตรวจ เรื่องนี้เรื่องสำคัญมาก รีบรายงานให้นายอำเภอทราบโดยด่วนเถิด"

หัวหน้าสายตรวจพยักหน้า แล้วเรียกคน สั่งการลงไป

หัวหน้าสายตรวจมองเข้าไปในห้องอาหารครู่หนึ่ง ขมวดคิ้ว "ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ ไม่มีร่องรอยของยื้อแย่ง สะอาดเรียบร้อย ไม่มีอะไรเลย"

เถ้าแก่ร้านใจสั่นเล็กน้อย "จะทำอย่างไรดี"

หัวหน้าสายตรวจเพิกเฉย เดินไปรอบๆห้องตรวจอย่างละเอียด มองไปที่โต๊ะพิณหลังม่านลูกปัด ยกผ้าปูโต๊ะบนโต๊ะขึ้นดู และก้มลงไปดูใต้โต๊ะ สักพัก เตาถ่านก็ถูกเตะออกมาจากใต้โต๊ะ

"นี่มันฤดูใบไม้ผลิแล้ว ทำไมถึงยังตั้งเตาไว้ในห้องส่วนตัวล่ะ" หัวหน้าสายตรวจเงยหน้าขึ้นและมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์ที่หน้าซีด

เสี่ยวเอ้อร์รีบตอบไปว่า "ช่วงก่อนต้นฤดูอากาศหนาว แขกในห้องส่วนตัวบอกว่าอากาศค่อนข้างหนาว ข้าน้อยจึงนำเตามาไว้เผื่อฉุกเฉิน แต่กลัวว่าจะไม่น่ามอง จึงวางเตาอั้งโล่ไว้ใต้โต๊ะ"

หัวหน้าสายตรวจพยักหน้า วางมือบนเตาพร้อมขมวดคิ้ว มองดูเตาอีกครั้งแล้วพูดอย่างเงียบๆว่า "ในเตาถ่านนี้มีขี้เถ้าไหม้สีดำ และเตานี้ยังอุ่นอยู่บ้าง เมื่อครู่แขกในห้องนี้ใช้หรือไม่?"

เสี่ยวเอ้อร์ตะลึงก่อนจะรีบพูดขึ้นว่า "เมื่อครู่แขกในห้องนี้ขอให้ข้าน้อยไปชงชาต้าหงเผาและต้มซุปสาลี่หอม ข้าน้อยไปชงชา และได้ให้แขกขึ้นมาชั้นบนคนเดียว ข้าน้อยก็ไม่ทราบ บางทีแขกอาจรู้สึกว่าห้องเย็นไปหน่อย จึงได้จุดไปครู่หนึ่ง"

"หนาว?" หัวหน้าสายตรวจจมวดคิ้ว วันนี้แดดข้างนอกดีมาก แม้ห้องจะไม่ถึงกับร้อน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เตา

หลังจากเงียบไปนาน หัวหน้าสายตรวจก็ปล่อยให้คนวางเตาถ่านไว้ข้างๆ แล้วเดินไปรอบๆห้องอยู่นาน แต่ก็ไม่สังเกตเห็นอะไร จึงบอกกับเถ้าแก่ร้านว่า "ห้องส่วนตัวนี้คงสภาพเดิมไว้ ห้ามเคลื่อนย้ายสิ่งของ ห้ามให้ผู้อื่นเข้ามา ข้าจะไปรายงานกับนายอำเภอ"