บทที่ 170 ประจำเดือนไม่มา

ถูกต้องอย่างมาก หากว่าให้กำเนิดบุตรชาย แต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก เช่นนั้นสิจึงจะเป็นความเศร้าโศกที่หนักมากที่สุด อีกทั้งยังส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อราชวงศ์อีกด้วย คงจะคนไม่น้อยลือกันว่าราชวงศ์ไม่สามารถมีลูกชายมานานหลายปี และเมื่อถือกำเนิดพระเจ้าก็ทรงเอาเด็กคืนกลับไป และนี่เป็นบทลงโทษที่ฟ้ามีให้ตระกูลอวี่เหวิน

พระชายาจี้อ๋องป่วยเพราะเสด็จไปดูแลหวายอ๋อง พระชายารองป่วยเพราะดูแลพระชายาจี้อ๋อง และทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากการกระทำที่รักใคร่กัน เป็นเรื่องที่ถูกต้อง อีกทั้งควรค่าแก่การพระราชทานรางวัลอีกด้วย แล้วนางจะไปโทษใครได้ล่ะ?

ไทเฮากล่าวด้วยความเศร้าโศก " พระเจ้าไม่สงสารตระกูลอวี่เหวินของข้าบ้างเลย!"

อวี่เหวินฮ่าวรู้ว่าเสด็จย่าอยากที่จะสงบอารมณ์ได้ในชั่วคราว แต่เวลาสามารถช่วยได้ ผ่านไปสักพัก เรื่องนี้อาจถูกลืมไปอย่างช้าๆ ฉะนั้นเขาจึงปลอบโยนท่านและให้เสด็จย่ากินโจ๊กเข้าไปอีกครึ่งชาม

แค่มาคาดคิดว่า หลังจากที่ไทเฮากินโจ๊กไป ท่านกลับมองไปที่เขาแล้วพูดว่า "เจ้ากับภรรยาเจ้าแต่งกันมาปีกว่าแล้ว เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวดี? หากว่าท้องนางไม่ได้เรื่อง เจ้าก็ควรแต่งพระชายารองแล้ว ตอนนี้แม้แต่พระชายารองของชายเจ็ดก็มีพร้อมแล้ว เจ้าควรเร่งมือแล้วจริงๆ"

ไท่เฮาเข้าข้างอวี่เหวินฮ่าวมากตลอด นางคิดอยู่ในใจ ในบรรดาหลานๆ มากมาย นางให้ความสำคัญกับชายห้ามากที่สุด แน่นอนว่าเป็นเพราะพระสนมเซียนเป็นหลานสาวของนาง หลายปีที่ผ่านมาตระกูลของพระสนมเซียนไม่เป็นการเป็นงาน เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตารอชายห้าประสบความสำเร็จ เพื่อที่จะได้ช่วยตระกูลให้ดีขึ้น เพียงแต่ หลานเองก็เป็นหลานแท้ๆของตน แม้ว่าจะรักเท่ากันมิได้ แต่ก็หวังว่าพวกเขาจะได้ดี ฉะนั้นจึงได้ใส่ใจกับเรื่องของพระชายาจี้อ๋องมากเช่นนี้

สิ่งที่อวี่เหวินฮ่าวกลัวมากที่สุดคือไทเฮาพูดถึงเรื่องพระชายารอง เขากัดฟันเอาไว้และเอาหยวนชิงหลิงออกมาอ้าง " ในด้านของพระชายารอง หลานเองมิได้มีความคิดนี้ขอรับ อีกทั้งช่วงนี้ความสัมพันธ์ของกระหม่อมและพระชายาค่อนข้าง..........."

"เจ้าหุบปากประเดี๋ยวนี้!" ไทเฮาได้ยินเขาพูดถึงหยวนชิงหลิงก็ทรงเกรี้ยว "พระชายาของเจ้าน่ะไม่ใช่ว่าข้าอยากจะบ่นถึงนาง แต่นางขี้หวง ใจแคบ งานเลี้ยงชมบุปผาที่ฮองเฮาจัดขึ้น เหล่าพระชายาท่านอ๋องล้วนมีคนที่ถูกใจกันหมด มีแต่นางที่ใฝ่สูง บอกว่าไม่ปลาบปลื้มผู้ใดเลย นางไม่ปลาบปลื้มหรือว่าใจแคบยอมไม่ได้กันแน่? หากว่าท้องของนางได้เรื่อง ข้าก็จะไม่ว่ากระไรหรอก แต่แต่งงานมาปีกว่า ไม่มีข่าวกระไรเลย เจ้าเองก็ไม่เด็กแล้ว เหตุใดจึงไม่รู้จัดประหม่าบ้าง?"

อวี่เหวินฮ่าวเดิมคิดว่าหยวนชิงหลิงได้รับความโปรดปรานจากไท่ซั่งหวงเช่นนี้ ไทเฮาก็คงจะไว้หน้ากันบ้าง แต่ไม่คาดคิดว่าท่านเอ่ยปากก็ดุว่าทันที เช่นนี้เขาต้องปกป้องนางแล้วล่ะ

"เสด็จย่าขอรับ โทษนางมิได้หรอก เหล่าคุณหญิงผู้สูงศักดิ์พวกนั้นไม่มีผู้ใดที่หลานถูกใจ ก่อนที่จะออกจากบ้านไป หลานเตือนแล้วเตือนอีก ห้ามให้นางเอ่ยชื่อผู้ใดเด็ดขาด หลานขอสาบานว่าไม่มีคำโกหกแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นก็ขอให้ทั้งชีวิตนี้หลานไม่............"

ไทเฮาโกรธมากจึงยกมือขึ้นตบหน้าเขาเบาๆ "ไร้สาระ เจ้าสาบานอะไรกัน? เจ้าเล่ห์นักหรือ? กล้าที่จะเอาราชทายาทมาสาบาน ประเดี๋ยวข้าจะฉีกปากเจ้าเสีย"

"ขอรับ หลานผิดไปแล้ว เสด็จย่าโปรดใจเย็นจอรับ" อวี่เหวินฮ่าวเร่งปลอบโยน

ไทเฮาเหลือบมองเขา "เป็นเพราะเจ้าไม่ถูกใจใครจริงหรือ?"

"เป็นความจริงอย่างแน่นอนขอรับ"

ไทเฮาถอนหายใจ "แล้วเจ้าต้องการแบบไหน? เจ้าลองว่ามา แล้วย่าจะตามหาให้"

อวี่เหวินฮ่าวกล่าวว่า "เสด็จย่าทรงทราบดี หลานอยู่ในกองทัพตั้งแต่อายุสิบหก และรู้สึกว่าหญิงสาวในเมืองหลวงอ่อนแอไม่มีเรี่ยวแรง หากว่าลมพัดก็คงล้มกันไปเป็นแถว หญิงสาวเช่นนี้อย่าว่าแต่ต้องทนความเจ็บปวดในการให้กำเนิดลูกเลย แม้แต่ความลำบากในการตั้งครรภ์พวกนางก็คงทนมิได้กระมั้ง"

และไทเฮาก็เห็นด้วยจริงๆ ท่านกล่าวว่า "เจ้าพูดถูก แต่ตอนนี้เมืองหลวงเราถือว่าความผอมคือความงาม หากว่าอยากพบคนอ้วนที่แข็งแรง ก็คงหายากเสียจริง ถึงอย่างไรก็ไม่ควรถึงขั้นเอาชาวบ้านมาเป็นพระชายารอง"

ไทเฮารู้สึกว่าการให้กำเนิดบุตรถือเป็นปัญหาใหญ่สำหรับผู้หญิง นางเคยให้กำเนิดบุตรมาก่อน จึงทราบถึงความทรมานนั้นดี หญิงสาวที่ผอมเรียวบาง จะลำบากเล็กน้อย หากว่าเป็นหญิงที่แข็งแรงตัวใหญ่ อยากจะมีบุตรสองคนภายในสามปีนั้นไม่เป็นปัญหาอย่างแน่นอน เจ้าเด็กนี่มีวิสัยทัศน์ดี

"ฉะนั้นหลานจึงกล่าวว่าเรื่องนี้มิควรเร่งรีบขอรับ จึงควรที่จะค่อย ๆ มองหา เพราะนั่นคือคนที่จะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิตเชียว แล้วจะให้หยวนชิงหลิงไปมองหาแล้วบอกว่าถูกใจทันทีได้อย่างไร? และนางเองก็มิกล้าที่จะตัดสินใจแทนหลานด้วยขอรับ" อวี่เหวินฮ่าวกล่าว

"เจ้าคุมนางไว้ได้จริงหรือ?" ไทเฮาสงสัยเล็กน้อย เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้ยินมาว่าเมื่ออยู่ในจวนแล้วฉู่อ๋องด้อยค่าอย่างมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงหรือหลอก แต่ด้วยนิสัยของชายห้าแล้ว เขามิใช่คนที่กลัวภรรยา

อวี่เหวินฮ่าวยิ้ม "ท่านกำลังกล่าวกระไรหรือเนี่ย? นางก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง หลานจะเอาไม่อยู่ได้อย่างไร"

"เจ้าเอาอยู่ก็ย่อมดี ละแน่นอนว่าหากว่านางสามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถึงอย่างไรนางเป็นถึงพระชายาเอก ยังไงก็ดีไปกว่าบุตรชายที่ถือกำเนิดโดยพระชายารอง" ไทเฮากล่าว

"ใช่ขอรับ ใช่แล้ว!" อวี่เหวินฮ่าวกล่าวผ่านๆ เขาต้องไปแล้ว มิเช่นนั้นเสด็จย่าก็คงจะหาเรื่องมาทำให้เขาลำบากใจอีก

เป็นไปอย่างที่คิด เขากำลังคิดจะขอตัวลา ไทเฮาก็กล่าวอีกว่า "ยังไงก็เสียเถิด ภรรยาของเจ้ารักษาชายหกจนหายดี เจ้าก็ให้นางไปดูอาการของพระชายาจี้อ๋อง หากว่ารักษาได้ ก็เร่งรักษาให้หายดี"

อวี่เหวินฮ่าวกลัวว่าท่านจะพูดถึงเรื่องนี้นั่นแหละ

"ทำไมหรือ? ไม่เต็มใจหรือ?" ไทเฮากล่าวอย่างเย็นชา