บทที 179 คำอวยพรที่พระเจ้าประทานลงมาให้

อวี่เหวินฮ่าวพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ลังเลใจ "เสด็จพ่อ มิใช่ว่าลูกไม่อยากไปปราบกองโจรนะพะยะค่ะ ทว่า พระชายาของลูกเพิ่งจะตั้งครรภ์ได้ไม่นาน อีกทั้งหมอหลวงยังกล่าวว่าเป็นครรภ์ที่ไม่มั่นคงอีก มีสัญญาณการแท้งบุตร กระหม่อมจึงไม่สะดวกใจที่จะไปยังเมืองถิงเจียง"

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้พลันเงยหน้าขึ้นมองอวี่เหวินฮ่าวในทันที "เจ้าพูดอันใดกัน? พระชายาฉู่อ๋องตั้งครรภ์งั้นหรือ ?"

" ตอบเสด็จพ่อ ใช่พะยะค่ะ!" อวี่เหวินฮ่าวพลางกล่าวเสียงดังออกมา ด้วยความภาคภูมิใจที่ตนเองกำลังจะเป็นบิดา

"ยินดีด้วยพะยะค่ะ ท่านอ๋อง" ขันทีฝ่ายในซุนถิงฟางพลันยกยิ้มออกมาพร้อมทั้งโค้งคำนับ

"ขอบพระทัยท่านซุน!" อวี่เหวินฮ่าวพลันแย้มยิ้มเล็กน้อย

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้พลันลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวลเล็กน้อย "เชิญหมอหลวงไปจับดูชีพจรแล้วหรือ ?"

อวี่เหวินฮ่าวต่อบกลับ "ตอบเสด็จพ่อ เมื่อคืนได้เชิญหมอหลวงไปที่จวนแล้วพะยะค่ะ หลังจากตรวจดูชีพจรแล้ว พบว่าตั้งครรภ์ หากแต่เป็นเพราะเหตุการณ์ครั้งที่นางถูกลอบสังหาร จึงส่งผลให้เกิดครรภ์ไม่มั่นคง ฉะนั้นลูกจึงไม่วางใจที่จะปล่อยให้นางอยู่ผู้เดียว เสด็จพ่อเลือกคนอื่นนำทัพไปปราบกองโจรเถิดพะยะค่ะ"

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้พลันตัดสินใจออกมาอย่างเฉียบขาดในทันที "ครรภ์ไม่มั่นคง เจ้ายิ่งไม่สามารถอยู่ห่างกายจากนาง เรื่องปราบกองโจรนั้น ให้ส่งต่อไปให้พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนจัดการเสีย มู่หยูออกคำสั่งไปถึงสำนักหมอหลวงให้หมอหลวงเฉาไปประจำการที่จวนฉู่อ๋องเพื่อดูแลการตั้งครรภ์ของพระชายาฉู่อ๋อง"

มู่หยูกงกงพลันรับคำสั่งแล้วจากไป

เรื่องปราบกองโจรนั้น ได้ถูกกำหนดให้เป็นจี้อ๋องเป็นผู้ไปปราบมานานแล้ว

ทว่า เมื่อจี้อ๋องรู้ข่าวคราวที่หยวนชิงหลิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้จึงรีบเข้าวังมาเพื่อที่จะเป็นคนแนะนำให้อวี่เหวินฮ่าวรับหน้าที่นี้ไป. พร้อมทั้งแสดงเจตนารมณ์จนเสด็จพ่อยินยอมแล้ว เขาจึงใช้ข้ออ้างที่พระชายายองหลิวตายไปเพื่อผลักหน้าที่นี้ให้พ้นทาง ไม่คาดคิดว่า เมื่อเสด็จพ่อรู้ข่าวเรื่องที่หยวนชิงหลิงตั้งครรภ์ขึ้นมานั้น จึงได้เปลี่ยนเป้าหมายมาให้เขาเป็นคนนำทัพออกไปแทนเช่นนี้

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อยามนี้ เขาย่อมต้องอยู่ภายในเมืองหลวงเพื่อดำเนินแผนการขั้นต่อไป เขาจะออกไปจากเมืองหลวงหลายเดือนได้อย่างไรกัน ? หากแต่ ในเมื่อพระราชโองการออกมาเช่นนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงแต่ต้องรับไว้เท่านั้น

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้พลันเอ่ยกับอวี่เหวินฮ่าวว่า "ข่าวดีเรื่องพระชายาของเจ้าตั้งครรภ์เช่นนี้ เจ้าไปบอกกับไทเฮาและแม่ของเจ้าเถอะ. เพื่อให้เขาได้ดีใจกันเสียหน่อย"

"พะยะค่ะ !" อวี่เหวินฮ่าวพลันรับคำแล้วจึงจากไป

แต่เดิมไทเฮายังคงไว้ทุกข์ให้กับการจากไปของพระชายารองหลิวอยู่นั้น. เมื่ออวี่เหวินฮ่าวนำข่าวคราวพระชายาฉู่อ๋องตั้งครรภ์ไปบอก ไทเฮาพลันปกปิดความดีใจไม่มิดเลยทีเดียว ทว่า เมื่อได้ยินถึงเรื่องครรภ์ไม่มั่นคงแล้วนั้น นางจึงขมวดคิ้วออกมาในทันที "เหตุใดครรภ์ถึงไม่มั่นคงได้กัน ?หมอหลวงได้พูดถึงเหตุผลหรือไม่ ?และได้สั่งยาสำหรับผดุงครรภ์ไว้หรือไม่?"

"เสด็จย่าวางใจเถิดพะยะค่ะ หมอหลวงได้ออกใบสั่งยามาแล้ว เรื่องที่ครรภ์ของนางไม่มั่นคง

นั้น เป็นความผิดของหลานเอง" อวี่เหวินฮ่าวพลางกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่รู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง

"ความผิดของเจ้า ? " ไทเฮาพลันมองมาที่อวี่เหวินฮ่าว พร้อมทั้งยังเข้าใจผิดไปอีก ไทเฮาจึงกล่าวออกมาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวว่า "เจ้าจะบอกว่า.ช เจ้าไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อย่างไร เจ้ามิใช่เคยร่วมห้องกับสาวใช้ห้องข้างมาสองสามคนแล้วหรือ? เป็นอย่างที่พ่อเจ้าพูดไม่ผิด ว่าเจ้ามันโง่!"

อวี่เหวินฮ่าวพลันกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่เฉยชา "เสด็จย่า ท่านคิดไปถึงเรื่องใดกันพะยะค่ะ? ความหมายของหลานก็คือ ที่นางตั้งครรภ์ไม่มั่นคงนั้น เป็นเพราะหลานเกิดความเข้าใจผิดเกี่ยวกับนาง จึงได้ลงมือโบยนางไปสามสิบไม้ จึงได้ทำร้ายพลังชีวิตของนางเข้า อีกทั้งยามที่นางเข้ามาในวังเพื่อรักษาอาการให้กับเสด็จปู่นั้น ก็ได้ให้นางกินร้ำแกงจื่อจินเข้าไป"

ไทเฮาพลันลุกขึ้นยืนในทันที พร้อมดวงตาที่เบิกโพลง "น้ำแกงจื่อจิน? พระเจ้าื นางกินน้ำแกงจื่อจินเข้าไปแล้ว เหตุใดยังสามารถตั้งครรภ์ได้อีกเล่า? นี่มิใช่คำอวยพรที่พระเจ้าประทานลงมาให้หรอกหรือ อย่างไรก็ตามต้องเก็บครรภ์นี้ไว้ได้ หากเกิดผิดพลาดอันใดขึ้นมา ข้าจักไปลงโทษหมอหลวงพวกนั้นแต่โดยดี!"

ทางฝั่งของพระสนมเซียนเฟย เมื่อได้ยินว่าหยวนชิงหลิงตั้งครรภ์แล้วนั้ . ก็เกิดอาการดีอกดีใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่านางจะไม่ค่อยชอบหยวนชิงหลิงก็ตาม หากแต่ในยามนี้รู้สึกชื่นชอบขึ้นมาบ้างแล้ว ในยามนี้นางเป็นพระชายาฉู่อ๋องอย่างไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงจุดนี้ไปได้ ถึงแม้ว่าภูมิหลังครอบครัวพระชายาจะไม่ได้ดีมากนัก ทว่าก็ยังเป็นบุตรที่เกิดจากชายาเอก อีกทั้งยังตั้งครรภ์เช่นนี้อีก ในตอนนี้จวนชินอ๋องทั้งหลาย ก็ยังไม่มีผู้ใดมีบุตรออกมาเลยสักคน

"ช่วงเวลานี้ เจ้าต้องปกป้องครรภ์ในท้องของหยวนชิงหลิงให้ดี ลมภายในพระราชวังจะเป็นเช่นไร เจ้าคงรู้ดีกระมัง หากว่าในครรภ์ของหยวนชิงหลิงเป็นบุตรชายแล้วละก็" พระสนมเซียนเฟยพลันก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูอวี่เหวินฮ่าว "เจ้าย่อมมีสิทธินั่งในบัลลังค์องค์รัชทายาทมากกว่าผู้ใด"

แต่เดิมพระสนมเซียนเฟยคิดว่าลูกห้าของตนจะไม่มีสิทธิในการแย้งชิงบัลลังค์องค์รัชทายาทได้แล้วเสียอีก หากแต่ ในเมื่อหยวนชิงหลิงตั้งครรภ์ขึ้นมาเช่นนี้แล้ว นั่นถือเป็นขวัญกำลังใจที่ดีสำหรับนางเป็นอย่างยิ่ง ทั่วร่างของพระสนมเซียนเฟยเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น สถานการณ์ภายในพระราชสำนักที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ ผู้ใดจะไปคิดกันว่าองคจักรพรรดิจะเลือกผุ้ใดขึ้นเป็นองค์รัชทายาทใช่หรือไม่ ?

อวี่เหวินฮ่าวพลันแย้มยิ้มออกมา "เสด็จแม่ ท่านอย่าได้กอดความหวังนี้ไว้เลยพะยะค่ะ คลื่นลมภายในพระราชสำนักนั้น ไม่สามารถคาดเดาภายในใจจริงๆของเสด็จพ่อได้"