บทที่ 180 บ้านเดิมต้องการฆ่า

ทั่วร่างของหยวนชิงหลิงมิมีแรงเหลืออยู่เลย หัวของนางวางอยู่บนตักของอวี่เหวินฮ่าว ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงบดบังใบหน้าที่ซีดเผือดของหยวนชิงหลิง พร้อมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า "ข้าไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอันใด? ตั้งครรภ์มาได้หนึ่งถึงสองวันแล้ว ไม่เคยอ้วกออกมาเลยสักครั้ง จู่ๆพลันรู้สึกอยากอ้วกมาเช่นนี้ได้ "

อวี่เหวินฮ่าวพลันค่อยๆปัดผมออกไปจากใบหน้าของหยวนชิงหลิง พลางกล่าวออกมาด้วยความเจ็บปวดว่า "เจ้าดูยาที่อยู่ในกล่องยาเจ้าแล้วหรือยัง? มียาใดที่สามารถหยุดอาการอ้วกได้หรือไม่ ?"

"อันใดที่สามารถกินได้ ข้าล้วนอแต่กินไปหมดแล้ว " หยวนชิงหลิงพลันถอนหายใจออกมา

"ข้าอยากรับความลำบากเช่นนี้แทนเจ้าเหลือเกิน" หัวใจของอวี่เหวินฮ่าวพลันค่อยๆเจ็บปวดขึ้น

หยวนชิงหลิงยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น "นี่ยังมิได้เป็นอันใดมากนัก ยามคลอดถึงจะเป็นการเจ็บปวดที่แท้จริง"

หากดูจากการแพทย์ในสมัยนี้แล้วนั้น การคลอดบุตรก็เสมือนกับการก้าวขาไปยังประตูยมโลกเสียฃข้างหนึ่งแล้ว อีกทั้งเมื่อมาเป็นครรภ์ที่ผิดปกติเช่นนี้อีก เลือดย่อมไหล่ออกตามแนวขวางของเด็ก แม้แต่หนทางที่จะช่วยชีวิตก็ยังไม่มีเลย หยวนชิงหลิงพลันรู้สึกว่าชีวิตของตนเองลดเหลือเพียงครึ่งชีวิตเสียแล้ว

ภายในใจของอวี่เหวินฮ่าวพลันรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก แต่เดิมการตั้งครรภ์นั้นถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีเรื่อ

งหนึ่ง ทว่า เมื่อคิดถึงความกดดันภายในพระราชวังแล้วนั้น และยังรวมไปถึงความกดดันจากด้านนอกอีกด้วย ความลำบากในการตั้งครรภ์ ความเจ็บปวดของการคลอดบุตร ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่ปรากฏอยุ่บนร่างของน้องหยวน เขาจึงรู้สึกกรุ่นโกรธบุตรของตนเองขึ้นมาในทันที

เจ้าเด็กดื้อ ยังมิทันได้เกิดมาก็ให้มารดาของเจ้าเดือดร้อนมากมายถึงเพียงนี้แล้วหรือ

"เสด็จพ่อกล่าวเช่นไรบ้าง ?" หยวนชิงหลิงพลันค่อยๆเปิดปากถามออกมา

"เสด็จพ่อดีใจเป็นอย่างมาก ไทเฮาและเสด็จแม่ก็ดีใจมากเช่นกัน" หากแต่อวี่เหวินฮ่าวกับรู้สึกว่าตนเองไม่รู้สึกดีใจขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

หยวนชิงหลิงจึงกล่าวว่า "ถ้าดีใจก็ดีแล้ว ก็ยังมีคนที่ไม่ดีใจด้วยเช่นกัน"

"ถังหยางได้กระจายข่าวออกไปแล้ว ว่าเจ้าครรภ์ไม่มั่นคง อีกทั้ง ยังมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง พี่ใหญ่ถูกย้ายออกไปจากเมืองหลวงแล้ว ไม่กี่เดือนนี้เขาย่อมไม่สามารถมาปรากฏตัวได้ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะพยายามปกป้องเจ้าเป็นอย่างดีและจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด"

หยวนชิงหลิงเอื้มมือไปจับมืออวี่เหวินฮ่าว หัวพลันแนบไปอยู่ที่อกของเขา พลันพยายามหาตำแหน่งที่ดีที่สุดเพื่อจะได้โอบกอดเขาได้อย่างถนัด "ลำบากท่านแล้ว"

"เป็นเจ้าที่ลำบากแล้ว" อวี่เหวินฮ่าวพลางลูบไปที่ใบหน้าของหยวนชิงหลิง

หลังจากช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขผ่านไปแล้ว นั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหาที่วุ่นวาย การเป็นพ่อแม่คนนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายนัก

วันรุ่งขึ้น อวี่เหวินฮ่าวพลันตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อให้ข้ารับใช้จัดเตรียมโจ๊กและผักดอง หยวนชิงหลิงในช่วงนี้ต่อมรับรสง่าย กินสิ่งใดไปก็พลันแต่จะอ้วกออกมา โจ็กและผักดองนางยังพอสามารถกินได้บ้าง

พูดยังมิทันขาดคำ ก็พลันเห็นหยวนชิงหลิงถือกระโถนอ้วกออกมาแล้ว ลู่หยาที่ยืนอยู่ข้างกายรู้สึกเป็นห่วงยิ่งนัก

อวี่เหวินฮ่าวถามหมอหลวงแล้ว หมอหลวงพลันกล่าวว่า ช่วงเวลาที่นางจะอ้วกได้ง่ายมากที่สุดคือยามเช้า นั่นเรียกว่าอาการแพ้ท้อง

อวี่เหวินฮ่าวจึงก้าวเข้าไปด้านหน้าเพื่อลูบหลังให้หยวนชิงหลิงเล็กน้อย พร้อมทั้งสั่งให้ลู่หยาเตรียมน้ำเกลือเข้ามาเพื่อให้นางได้ทำการบ้วนปาก

ยามที่หยวนชิงหลิงนอนลงบนเตียงนอนของนางนั้น นางกลับรู้สึกว่าตนเองราวกับกำลังจะตายอีกรอบหนึ่ง เมื่อลุกขึ้นมาในยามเช้า นางก็มักจะมีอาการเวียนหัวหลังจากนั้นก็จะเกิดอาการอ้วก

หมอหลวงจึงถูกเชิญเข้ามาอีกครั้ง สีหน้าที่ซีดขาวของหยวนชิงหลิงพลันเอ่ยถามหมอหลวงว่า "เหตุใดข้าถึงแพ้ทองรุนแรงเช่นนี้กัน ?"

หมอหลวงเฉาพลันกล่าวว่า "พระชายา ร่างกายของท่านได้รับบาดเจ็บมากจนเกินไป รวมไปถึงอารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อคืนก่อน จึงทำให้ลมปรานของท่านทำงานหนัก เลือดในการไหลเวียนได้ไม่ดีนักจึงทำให้เกิดอาการเช่นนี้ หลังจากนี้อาการของท่านจะค่อยๆดีขึ้นพะยะค่ะ "

"รีบรักษาข้าเสีย ยาตัวไหนที่ว่าดีเอามาให้ข้ากินให้หมด. ข้าอยากจะหยุดอาการเวียนหัวนี่สักที อ๊วก"แม้แต่ดวงตาของหยวนชิงหลิงนางก็ยังไม่ค่อยมีแรงที่จะลืมมันขึ้นมา

อวี่เหวินฮ่าวกังวลเสียจนต้องดึงมือหมอหลวงออกมา "ท่านไม่มีหนทางที่ดีกว่านี้แล้วหรือ ? ไทเฮาให้ยาบำรุงมาตั้งหลายอย่าง ท่านให้นางใช้ได้หรือไม่"

หมอหลวงเฉาพลันลากอวี่เหวินฮ่าวออกมาไกลๆ พร้อมส่งเสียงถอนหายใจออกมา "ท่านอ๋องพะยะค่ะ ความจริงข้าก็ได้ปรึกษาท่านหมอมาบ้างเหมือนกัน การตั้งครรภ์ของพระชายาในยามนี้ผิดปกติยิ่งนัก ร่างกายของพระชายายังมิได้รับการบำรุงอย่างใดเลย คราแรกพระชายาได้กินน้ำแกงจื่อจินเข้าไป หากนับเวลาช่วงไม่กี่วันที่ได้กินยาถอนพิษไปนั้น ก็สามารถบังคับอาการที่กินน้ำแกงจื่อจินเพื่อระงับความหนาวเย็นได้. หากแน่ในยามนี้ทุกอย่างกับระเบิดออกมาหมด อย่างไรพระชายาย่อมต้อง ทรมานเป็นร้อยเท่าพะยะค่ะ. เมื่อรวมไปถึงกับบาดแผลจากการถูกลอบสังหารในครานั้นด้วยและคำพูดแย่ๆในคราที่ปะทะกัน ในยามนี้ร่างกายของพระชายาราวกับขนปุยนุ่มๆ ที่ไม่สามารถรองรับอันใดได้ อีกทั้งก็ยังไม่มีแรงที่จะทำสิ่งใดเช่นกันพะยะค่ะ "